Opladen, hoe doede da? – Deel 1

— Opladen, hoe doede da? —

Deel 1

Ben jij moe, omdat je te kampen hebt met onderbroken nachten?

Wat ik ondertussen al ervaarde: ’t is niet omdat je moe bent, dat je jou vermoeid hoeft te voelen. En hoe minder vermoeid je jou voelt, hoe makkelijker dat moe zijn te dragen valt.

Ik slaap ondertussen 9 maanden niet door en ben een maand of 4 geleden gestopt met bijslapen overdag. En toch voel ik me de meeste dagen niet vermoeid.

Hoe dat komt?
👉Ik heb voor mezelf helder wat mij energie geeft (en wat niet).

👉Ik voel mijn behoeften en kan verschillende strategieën inzetten om die te vervullen.

👉Ik durf (hulp) te vragen en te ontvangen.

👉Ik spendeer bewust zo weinig mogelijk tijd aan dingen en mensen die mij energie kosten.

👉Ik kies heel bewust waar ik mijn (vrije) tijd wél aan spendeer, namelijk aan dingen die mij opladen.

En – nu komt het – dat doe ik niet op het moment dat mijn emmertje dreigt over te lopen (“ha, want nu is het tijd voor zelfzorg”), maar elke dag.

Ja, je leest het goed ELKE dag.

Hierbij een uitnodiging om er pen en papier bij te nemen en op te schrijven wat jou oplaadt. Laat het HOE en WANNEER DAN even los, brainstorm gewoon.

Zodanig dat, als er dan eens tijd is (gepland of niet gepland), je die effectief kan invullen met iets wat je energie geeft.

Want als je op het moment zelf nog moet bedenken wat je überhaupt zou kunnen doen, is je tijd om voor je iets ondernomen hebt.

🤨Laten we elkaar inspireren: deel gerust in de reacties.

💝In mijn groeitraject gaan we heel concreet aan de slag met behoeften, strategieën, een dagelijkse routine om je energie hoog te houden, … Benieuwd wat dit voor jou zou kunnen betekenen? Via deze link  kan je een gratis groei sessie boeken.

Je moet mild zijn voor jezelf.

— Je moet mild zijn voor jezelf. —

Waarschijnlijk wel al eens gehoord, van je coach/mentor/therapeut (ik hoop dat je er een hebt 😉), een mede-mama, je collega of je partner? Of misschien een uitspraak die je regelmatig tegen jezelf zegt?

Dat mild zijn, dat heeft voor mij twee kanten.

Mild zijn als in:
“ik aanvaard dat het leven bestaat uit vallen en opstaan”
“In elk vallen/falen zit een groeikans”
“ik doorloop mijn proces op mijn tempo, ook al voelt dat soms (te) traag aan, …
“nobody’s perfect“

vind ik heel waardevol. Helpend ook.

Mild zijn als in:
“Ik val en blijf liggen, daar is het veilig, iedereen valt toch eens?”
“Ik val telkens op dezelfde manier en voor dezelfde dingen”
“Wie ben ik nog zonder de aandacht als ik val?”
“Ik kom dat nu toch eens altijd opnieuw tegen, maar ja, ik mag mild zijn voor mezelf, dus laat ik het maar”

vind ik niet zo waardevol. En ook niet helpend. Integendeel zelfs. Dat soort van mild zijn heeft mij jaren klein gehouden en in een slachtofferrol.

Mild zijn is, mijns inziens, niet altijd het beste wat je kan doen voor jezelf (en je kinderen) op lange termijn.

Als je nog eens mild bent, onderzoek dan eens welk soort van mildheid het is: vanuit
“het overkomt me weer”
of vanuit
“things happen, ik blijf er niet in hangen, hoe kan ik hier uit / in groeien?”

Ondersteuning nodig in jouw milde groeiproces? Boek je gratis groei-sessie via deze link.

Als moeder van jonge kinderen, is tijd voor jezelf een utopie.

Het lijkt bijna een fixed statement te zijn: Als moeder van jonge kinderen, is tijd voor jezelf een utopie.

Ik ben niet akkoord.

Volgens mij speelt hier een ego kwestie mee. In het mild of afgestemd ouderschap lijkt het voor jou misschien alsof diegene die het langst borstvoeding geeft, thuisblijft en samen slaapt, de meest afgestemde moeder is.

En als je dat dan allemaal niet doet, je minder afgestemd of bewust bezig bent. Dus « geen tijd maken voor jezelf en altijd bij je kind zijn » is dan gelijk een ego bevestiging van « ik ben goe bezig » of omgekeerd: « je tijd net wel claimen » kan jou het gevoel geven dat je niet tot de “mild ouderschapsmoeders” behoort.

Hoe ik het zie:
Afstemming op je kind, loopt veel moeitelozer als je afgestemd bent op jezelf, je eigen behoeften en emoties. En om dat laatste te kunnen doen, is het belangrijk net wél tijd te maken voor jezelf.

Ik spreek moeders die zich door insta-accounts, podcasts en boeken verdiept hebben in bewust ouderschap en zo streng zijn voor zichzelf dat het op die ego kwestie neerkomt. En niet meer op: wat klopt voor mij?

Dus ajb: laat je niet leiden (lijden?) door alles wat je rondom jou ziet en leest. Laat het hoogstens een leidraad zijn, een bron van inspiratie. Die je evengoed naast je neer kan leggen. Dat kan je met alles wat ik vertel ook doen trouwens 😉.

Voel wat jij écht wil en nodig hebt.
In plaats van wat “moet” of “hoort” volgens jouw ego en een of ander ideaalbeeld dat toch niet bestaat.

Me time isn’t me first.
It is me too.

Obstakels

— Obstakels —

Gisteren ging ik fietsen.
Ik kwam opvallend veel obstakels tegen: wegenwerken, kranen, kasseien, wegafzettingen, … .

Onderweg maakte ik de vergelijking met hoe je kan omgaan met “de obstakels des levens”.

Je kan er voor blijven staan en wachten tot ze verdwijnen.
En dan sta je daar volgend jaar nog wortel te schieten (want die wegenwerken in België lijken toch soms eeuwig te duren, niet? 😉

Je kan de omleiding volgen. Als je al het geluk hebt, dat er een degelijke omleiding aangeduid staat … . Maar ook daar valt wat van te zeggen. Want zo ben je langer onderweg en als ik voor mezelf spreek, geraak ik meestal ook verdwaald en gefrustreerd omdat ik niet meer ‘on track’ zit.

Die kasseien dan… Lastige dingen. Hobbelig. Glad ook soms. Doet me helemaal dooreen schudden. Maar weet je wat? Hoe meer ik het probeer om er toch over te rijden, hoe behendiger ik er in word en hoe minder angst ik heb om te vallen. En trots dat ik dan ben, dat ik het toch gedaan heb.

Toen ik voor me een kraan zag, die de volledige weg blokkeerde, zonder mogelijkheden om uit te wijken in de berm, keerde ik bijna terug. Tot ik dacht: laat ons even dichterbij gaan, misschien brengt dat wel mogelijkheden. En toen ik vlak voor de kraan stond, kwam de werkman tevoorschijn die vriendelijk riep: ik verzet hem wel eventjes voor je hoor.

Obstakels hebben we allemaal.
Je kan er dus maar beter mee leren dealen, dan ze uit de weg te gaan of je leven er om heen te bouwen. Want dat komt je vroeg of laat, zuur te staan. En jouw kinderen ook. Want ik geloof dat we niet alleen “helen” voor onszelf, maar ook voor de generatie na ons.

In mijn groeitraject, leren we omgaan met die obstakels die jou weerhouden om moeitelozer in het ouderschap en het leven te staan.

Ik leer je fietsen op kasseien, wegomleggingen afmaken zonder te verdwalen en vertrouwen dat het goed komt.

Via de link in mijn bio, kan je jouw gratis groei-sessie boeken. Daarin luister ik naar jouw obstakels 🙂 en vertel ik welke mogelijkheden ik voor je zie. Ik start maar 3 nieuwe trajecten per maand op. First come, first served 😉

Wat kan je zeggen als je kind het lastig heeft?

Vannacht heb ik ruim een half uur aan een stuk, dezelfde zinnetjes herhaalt: Mama is bij jou, ik hoor jou en zie jou, het is lastig maar het gaat over. Ik blijf bij jou. Je bent veilig. … .

Als een kind het lastig heeft, dan heeft het niet altijd een oplossing of quick fix nodig, maar erkenning en ruimte voor wat is.

Ik kon vannacht ook de borst gegeven hebben. Dat zou een snellere oplossing geweest zijn. Maar ik voelde dat er iets uit moest. Niet onlogisch ook, gisteren was de eerste dag crèche na 4 weken fulltime bij mama en papa… .

Ook als je kind zelf nog geen woorden zegt of mogelijks nog geen woorden “begrijpt”, kan het helpen om woorden uit te spreken die betekenis geven aan het feit dat je er bent om die erkenning en ruimte, zonder meer, te geven.

Space holding noemen ze dat in het Engels… .

De woorden op een zachte en trage manier uitspreken, eventueel fluisterend (doe ik `s nachts) kan ook helpen om zelf rustig te blijven. Tussen de zinnen door, adem ik diep in en uit en geleidelijk aan voel ik dan ook de hartslag van mijn kindje rustiger worden.

Niet onbelangrijk is voelen wat jij kan dragen, op een moment dat jouw kindje het lastig heeft.
En accepteren dat je `s nachts bijvoorbeeld, soms minder kan dragen en misschien wél naar een quick fix grijpt. Dat is ook OK.

Aan alle mama’s die niets liever willen dan élk lastig momentje kunnen dragen, maar het soms gewoon niet kunnen:
Ik zie jullie.
Ik hoor jullie.
Het is OK.

Draag nu maar even
zorg voor jezelf.

Balans na 39 weken…

Balans na 39 weken…

6 upside down makes 9.

9 maanden al op deze wereld. 9 maanden moeder van twee jongens. En dat upside down gevoel, is een understatement van wat het ouderschap met een mens doet.

Na 4 weken fulltime moederen, voel ik opluchting dat mijn kids morgen terug naar de onthaalmoeder kunnen.

Abel nog voor even, wat 1 september start hij op school. Het houdt me bezig. Hoe zal dat zijn voor hem? En voor mij? Mijn achtergrond in het onderwijs (leerkracht lager onderwijs van opleiding en ervaring in zowel kleuter als lager) en de bewuste manier waarop wij “ons” pad samen bewandelen, maakt dat ik er kritisch tegenover sta. Er staan mij gegarandeerd vele lessen in loslaten & vertrouwen te wachten.

Maar dus, terug naar die 4 weken “congé”. Congé tussen grote aanhalingstekens.
Volgende week neem ik “me-time-congé”, want ik heb een aantal spiegels van afgelopen 4 weken te doorvoelen. En voor proceswerk, heb ik ruimte nodig. Met kids rondom mij, kan ik niet diep genoeg gaan. Zelfzorg is voor mij dus veel meer dan een badje, wat yoga of mediteren. Het is durven voelen, wat er te voelen valt. En door de pijn of weerstand gaan, om daarna te groeien.

Ik ervaar in mijn dagelijkse leven soorten spiegels: de oppervlakkige van: hé, dat oordeel raakt mij, omdat ik behoefte heb aan… . Of die persoon raakt mij, omdat hij/zij mij iets toont waar ik zelf graag wil in groeien.

En de diepgaande. En daar is het gedrag van mijn kids, mijn kompas voor. Zij doen me openstaan voor een nieuwe waarheid en door de onvoorwaardelijke liefde voor elkaar, motiveert het me om door die weerstand te gaan, om daarna te helen. En dat helen, doe ik voor mezelf, voor de generatie voor mij en voor diegene die komt, mijn kids dus.

Wie in mijn groeitraject stapt, is dus een durver, net zoals ik. Iemand die bereid is om te doorvoelen, om zo de weg naar een moeitelozer leven, zowel voor zichzelf als voor haar kind(eren) te openen.

We blijven niet bij quick fixes, maar zorgen er voor dat je nieuwe fundamenten legt, om verder op te bouwen.

Voel je jou aangesproken? Boek dan gerust jouw gratis groei-sessie via deze link.

The best kind of parent you can be, is to lead by example.

Voorleven…
👉Hoe we met onze eigen emoties omgaan, zodat onze kinderen zien dat alle emoties ok zijn.
👉Hoe we onze emoties gebruiken als kompas naar ons mooiste leven, zodat onze kinderen ze niet alleen leren uiten, maar ze ook leren interpreteren
👉Hoe we boosheid op een constructieve manier uiten, zodat kinderen geen antwoord in geweld vinden.
👉Hoe we voor onszelf zorgen, zodat onze kinderen leren dat jezelf op de eerste plaats zetten, helemaal ok en nodig is om voor anderen te kunnen zorgen.
👉Hoe we grenzen stellen, zodat onze kinderen nee leren zeggen in verbinding.
👉Hoe we omgaan met « falen », zodat onze kinderen leren opstaan na het letterlijk of figuurlijk vallen
👉Hoe we zonder oordeel naar anderen kijken, zodat onze kinderen leren dat elk zijn waarheid kan en mag bestaan
👉Hoe we onze behoeften uitspreken en niet inslikken of aan de kant schuiven uit please gedrag, zodat onze kinderen leren dat ze er toe doen en zichzelf niet hoeven wegcijferen
👉Hoe we over onszelf en ons lichaam spreken, zodat onze kinderen leren zichzelf graag zien in plaats van op de kop geven
👉Hoe we onze talenten de ruimte geven om te groeien, zodat onze kinderen leren dat ze net daarmee het verschil kunnen maken
👉Hoe we bewust kiezen om niet in slachtoffer te gaan, maar eigenaarschap te nemen, zodat onze kinderen leren dit ook te doen
👉Hoe we ons niet door ego laten tegenhouden om dromen na te streven, zodat onze kinderen leren dat ze mogen gaan voor hun passie.

👉… Vul gerust aan in de comments…

Voor mij is bewust ouderschap zoveel meer dan op een afgestemde manier leren omgaan met gedrag of emoties.

Het is het bewustzijn in onszelf (terug) aanwakkeren en alles gaan voorleven wat we onze kinderen toewensen.

In mijn groeitraject groeien we van weten naar doen, van proberen naar integreren.

Wil je meer weten? Via de link in mijn bio kan je een gratis groeisessie boeken. Daarin luister ik naar jouw uitdagingen om bewust ouderschap voor te leven en vertel ik welke mogelijkheden ik voor je zie.

Want ik gun elke mama dat moeitelozer leven vanuit verbinding met zichzelf en haar leeuwinnen-oer-kracht 😉.

Boysmom

👶🏼👶🏼 Boysmom

Ik had nooit gedacht dat ik mezelf zo zou kunnen noemen. Ik had überhaupt nooit gedacht, dat ik ooit moeder zou zijn. Tot over een viertal jaren, was ik ervan overtuigd dat mama worden niet voor mij weggelegd was. Want wat ik niet gekregen had, kon ik toch onmogelijk doorgeven.

Ik ben namelijk opgegroeid met een psychisch zieke mama die toen ik 16 was zelfmoord pleegde. Mijn papa stierf toen ik 21 was.

Hoewel ik leerkracht ben van opleiding, leefden er door « mijn rugzakje » tal van belemmerende overtuigingen: “ik ben niet goed met kindjes, in mijn buurt beginnen die altijd te wenen, ik kan daar gelijk geen contact mee maken” en “ik weet niet hoe dat er dan moet uitzien “moeder zijn”.

Dankzij jaren investeren (zowel tijd als geld) in persoonlijke ontwikkeling, kon ik een aantal jaren geleden die overtuigingen shiften en zie nu: ik ben niet alleen zélf mama (Abel is 2,5 jaar en Astor bijna 9 maanden), maar ook een mentor voor andere mama’s.

Herken je dit:
👉Sinds je mama bent, kom je jezelf vaker tegen: soms kan het gedrag van je kind of je partner jou zodanig triggeren dat je buiten proportie reageert, de communicatie loopt thuis niet altijd in verbinding, je wil wel voor jezelf zorgen, maar hoe krijg je dat in godsnaam gedaan zonder schuldgevoel?

👉Je wéét al heel veel, maar krijgt het niet concreet toegepast op een manier dat het werkt voor jou en je gezin.

👉Mama zijn brengt ook zo veel verantwoordelijkheidsgevoel met zich mee, misschien zelfs pieker-gedachten of angsten… . Die bepalen soms je dag en eigenlijk wil je meer genieten van het moment, meer speelsheid en flow in je dagdagelijkse bestaan, als vrouw en als mama.

Je wil het heel graag anders.
👉Je wil het beste uit jezelf halen als vrouw én als mama.
👉Je wil moeitelozer leven, genieten van het hier en nu.
👉Je wil een hechte band met je kindjes en verbinding in je gezin.
👉Je wil minder ups en downs en meer standvastigheid en draagkracht.

💖Als bovenstaande resoneert, boek dan gerust jouw GRATIS groei-sessie via de link in mijn bio. Daarin luister ik naar jouw uitdagingen en vertel ik welke mogelijkheden ik voor jou zie.

Wie weet tot gauw!

Hé, het is OK…

Hé, het is OK…
om borstvoeding te proberen en vol te houden
om borstvoeding te proberen en te stoppen

Hé, het is OK…
om te kiezen voor flesvoeding, van in het begin of later

Hé, het is OK…
om in de wc (of een comfortabeler plek) op het werk blij te zijn met elke druppel die je kon kolven
om te stoppen met kolven omdat je het gehad hebt

Hé, het is OK…
om te voeden in het openbaar
om liever wat meer privacy te hebben bij het voeden

Hé, het is OK…
om nu je terug kijkt, blij te zijn met je keuze
om nu je terug kijkt, liever andere keuzes gemaakt te hebben

Hé, het is OK…
om ongegeneerd je borst bloot te laten omdat je die anders toch om het uur moet bovenhalen
om jezelf te trakteren op borstvoedingsproof outfits

Hé, het is OK…
om te willen weten hoeveel en hoe vaak je kindje drinkt
om niets te meten en ook te weten dat het goed is

Hé, het is OK…
om van je borsten en lijf na de zwangerschap te houden
om aan je borsten en lijf na de zwangerschap te moeten wennen

💖Afgelopen week was er veel te doen rond borstvoeding. Abel dronk volgens de gemiddelden lang borstvoeding. Toen ik opnieuw zwanger werd, moest ik verschillende keren horen dat ik toch beter zou afbouwen. Hij stopte uiteindelijk uit zichzelf op 20/21 maanden. Wat ben ik blij dat ik de keuze voor hem niet gemaakt heb.

Astor is bijna 9 maanden en ons bv-avontuur is ongoing. Doordat we deze keer voor Rapley kozen, drinkt hij nog meer dan Abel op die leeftijd.

Bij beide ging alles supervlot, behalve enkele ontstekingen heb ik nooit van iets last gehad. Dit is kort mijn ervaring… .

Laten we elke keuze normaliseren…

En daarom:
Vul gerust nog aan in reactie:
hé, het is OK…

Balans na 38 weken

Balans na 38 weken

Net terug van verlof in eigen land, huis ontploft na het uitladen, genoeg te doen dus…

En toch kies ik er nu bewust voor om te landen, opnieuw in onze eigen stek. De valiezen lopen niet weg.

Onze eerste vakantie met 4. Vorig jaar kon diegene die niet met Abel bezig was, even wat me-time nemen.
Nu waren we bijna constant elk met een kind bezig, behalve op de momenten dat ze aan het dutten waren. En dat dutten verliep ook niet steeds zoals gehoopt… .

Hoor je mij klagen? Nope. Had ik af en toe heimwee naar hoe het vroeger was met zijn tweetjes? Yes!

De verbinding is elke dag wel eens verbroken geweest. Tussen Dries en ik of tussen één van ons en de kids. Voornamelijk bij etenstijd (hongerige kids en ouders die niet ‘op tijd’ klaar waren of geen duidelijke afspraken hadden gemaakt van wie doet wat – geen goeie combi…). 

Maar nooit lang. Want je hebt elke minuut opnieuw de keuze om opnieuw te beginnen en de verbinding te herstellen.

Dries en ik genoten van het vertragen. We deelden zo goed als dagelijks een self disclosure (een aanrader!).

We leefden en aten buiten, mooi meegenomen met een rapley-kind dat een portie opeet en minstens evenveel op de grond laat vallen.

We zagen Abel gretig ontdekken en genieten van al dat nieuws om hem heen. Hij maakte nieuwe vrienden: Ozzie het konijn, Poes de poes, Kikker, Slak, … .

Hij genoot van het springen op de “trampilopalopine” en at voor de eerste keer “tomme maatjes” (na lang experimenteren, wat we toelieten als vele stappen voor het effectief eten van).

Astor, “onze gezelligaard”, lacht voor het minste, laat zich ook horen als iets hem niet zint (zo dat soort geluid waarvan je oren gaan suizen…) en frustreert zich als de speeltjes buiten handbereik liggen.

Wat begon met een peuter die niet zonder pamper wou, is geëindigd met een peuter die pippi en kakka op het potje doet (en ook eens in het midden van een terras, toch wat schaamrood op de wangen bij mij…).

En dat maakt me wel benieuwd: welke vakantie-ervaring met je kids (hilarisch, vertederend of schaamrood-waardig, maakt niet uit), zal jou altijd bij blijven?

👇 Ik lees het graag in een reactie… 👇

We hebben niet altijd de keuze over wat er gebeurt. Wel over hoe we er naar toe kijken en er op reageren.

We hebben niet altijd de keuze over wat er gebeurt. Wel over hoe we er naar toe kijken en er op reageren.

Als we een krijsende peuter die zich in de supermarkt op de grond gooit, zien als een onhandelbaar kind… Dan zal onze reactie helemaal anders zijn, dan als we datzelfde kind kunnen zien als een klein persoontje met een bepaalde behoefte en een ongelukkige manier om die te uiten.

Als we de regen die afgelopen dagen met bakken uit de hemel viel, zien als « ´t is weer onze vakantie die om zeep moet geholpen worden », dan zal diezelfde vakantie er helemaal anders uitzien dan als we strategieën stretchen en er bewust voor kiezen onze vakantie niet van het weer te laten afhangen.

Als we een huilend(e) kind/vriendin/collega zien als iemand die niet sterk is, dan zal onze relatie ermee helemaal anders zijn, dan als we die tranen als helend en in empathie kunnen ontvangen.

Als we wat er in de wereld gebeurt, zien als een beroving van onze vrijheid, dan zullen we ons veel minder vrij voelen, dan als we, in diezelfde wereld, beseffen dat échte vrijheid in onszelf ligt.

Uit alle lastige dingen, groot of klein, werk/privé/ouderschap, probeer ik iets te leren.

Ik laat ze mijn leven niet bepalen en ik kies bewust, hoe ik er mee omga.

Hoe is dat voor jou?

💖Wil jij ook groeien naar meer bewustzijn? En van daaruit ook naar meer verbinding met jezelf en je gezin?

👉Via deze link kan je een gratis groei-sessie boeken. Daarin luister ik naar jouw uitdagingen en vertel ik welke mogelijkheden ik voor je zie.

“Zie je mij nog graag?”

“Zie je mij nog graag?”

Iets wat Dries me soms vraagt.
“Natuurlijk zie ik je nog graag, twijfel je daar aan misschien?” was mijn antwoord vroeger, ietwat geïrriteerd.

Tot ik besefte dat dingen onder woorden brengen, een van Dries zijn voorkeurs-liefdestalen is. Hij heeft het dus gewoon nodig, om dat af en toe in woorden te horen.

Net zoals ik het “graag zien” voel, door zijn dienstbaarheid, als hij mij onder een dekentje instopt of over mijn rug wrijft of we samen iets doen.

De 5 liefdestalen van Gary Chapman zijn
👉positieve woorden, ik zie je graag, ik ben trots op je, …
👉tijd en aandacht, dingen samen te doen, we-time, onvoorwaardelijke aandacht
👉cadeaus geven of krijgen, een zelfgeplukt bloemetje bijvoorbeeld.
👉dienstbaarheid, iets doen voor de ander
👉lichamelijke aanraking, knuffels, zoenen, intimiteit

Het is zeer waardevol om die van je partner én die van je kind(eren) te kennen, zodat je daar bewust mee rekening kan houden. En omgekeerd dus ook, jouw partner met die van jou. Een mooie oefening om hierover eens een gesprek aan te gaan.

Als je kind “nu eens nooit iets alleen kan/wil doen”, dan is “dingen samen doen” misschien zijn/haar voorkeurstaal. Verbindend spel, 1-1 tijd zónder afleiders zoals gsm zijn dan waardevolle momenten, waarbij het liefdesvatje gevuld wordt voor zo’n kind.

Inspiratie hiervoor vind je onder andere bij @praktijkneleflamang , @verbindend_opvoeden , @mama__hanne .

Naargelang de ontwikkeling en leeftijd, kunnen voorkeurs-liefdestalen veranderen.

Soms gebeurt het ook, dat iemand overdreven doorslaat in zijn eigen voorkeurstaal naar de ander, met
mogelijks irritatie bij die ander tot gevolg.

Overdreven dienstbaarheid bijvoorbeeld. Misschien is dat dan wel een verborgen boodschap/verlangen, om dit zelf meer te mogen ontvangen.

Hierbij een uitnodiging om eens stilte staan bij jouw liefdestalen, die van je partner en die van je kind(eren).

Ik ben benieuwd: was je hier al mee vertrouwd? Deel gerust jouw inzichten als reactie!

Het heeft geen zin om te blijven hangen in emoties van het verleden.

Wat ik regelmatig hoor, is dat mensen in het “verhaal” van het verleden blijven hangen. Dat ze toen zo kwaad waren. Of zoveel verdriet voelden. Dat heeft weinig nut.

Waar je wel mee aan de slag kan, is wat het NU met je doet.

Voel je emoties rond een voorval van vroeger?
Dat kan iets uit je kindertijd zijn.
Maar ook een discussie met iemand die blijft sluimeren, ook al is het al een maand geleden.
Of een situatie met je kind gisteren.

Blijf dan niet in “het verhaal” hangen.
Dat helpt je niet.
Wat gebeurd is, is gebeurd.

Stel jezelf wel de vraag: wat doet het NU met mij, vandaag, op dit moment?

En ja, grote kans dat je jouw ego aan de kant moet schuiven. Marshall Rosenberg zegt het mooi: “Gelijk krijgen of in verbinding blijven, het kan niet allebei.”

Wil je “jouw punt” maken?
Of ben je bereid om te verbinden met de persoon en behoeften voorbij strategieën, gedrag en woorden?

Food for thought…

👉 Benieuwd hoe in verbinding relateren voor jou en je gezin zou kunnen werken? Boek dan je gratis groei-sessie via de link in mijn bio en ik vertel je graag welke mogelijkheden ik voor je zie.

Abel kreeg de keuze tussen schoenen of sandalen en wou geen van beide aandoen.

Abel kreeg de keuze tussen schoenen of sandalen en wou geen van beide aandoen.

Ik gaf informatie dat steentjes ongemakkelijk konden zijn aan blote voeten. Hij bleef bij zijn keuze.

Toen hij begon te stappen, vroeg hij mij om hem te dragen. Ik zei dat ik dat niet ging doen, dat hij gekozen had voor blote voeten en nu kon voelen of dat aangenaam was of niet. En dat we naar binnen zouden stappen en dat hij daar opnieuw kon kiezen voor schoenen of sandalen.

“Ja Abel schoenen aandoen binnen.”

Wij kiezen er bewust voor, om onze kinderen niet voor alles te “beschermen” en hen niet al op voorhand te redden van mogelijk “leed”. Vanzelfsprekend blijft veiligheid voorop staan, hé, in sommige situaties is grenzen stellen om te beschermen of voor de veiligheid wél nodig.

Ik geloof namelijk dat kinderen leren door te ondervinden. En dat ze ook succeservaringen kunnen opdoen, door letterlijk of figuurlijk te vallen.

Door ze voor alles te beschermen, worden ze volgens mij net niet weerbaar. Het beperkt ook hun zelf oplossend vermogen en creativiteit.

En ja, ik moet ook soms op mijn tanden bijten als ik ze zie “struggelen” met iets.
Maar het is des te mooier als ze er nadien vol trots toch in geslaagd zijn.
Of ze zélf tot een inzicht kwamen, dat ze al doende ondervonden hebben.

Bewust ouderschap wordt soms aanzien als « verwende kinderen opvoeden die altijd hun zin krijgen ». Dit is een voorbeeld dat het dit net niét is.

Bewust ouderschap is kinderen ondersteunen op hun pad naar zelfstandigheid. Door hun ruimte te geven om te groeien, op emotioneel, sociaal, fysiek en mentaal vlak. En tegelijk de veiligheid te bieden om dat te doen op hun manier en tempo.

💖Laat gerust een reactie na, als je dit ook zo ziet.

Balans na 36 weken

Balans na 36 weken

Lieve lieve Abel
deze foto, onze blikken op Astor gericht, weerspiegelt hoe er afgelopen maanden veel aandacht naar jouw broer ging.

Op jouw manier, probeer je ons duidelijk te maken dat je er ook nog bent.
En dat je behoefte hebt aan meer aandacht van ons.

Sinds een paar weken, wil je graag je slaapkamerdeur op een kier.
Gisteren was die kier niet meer voldoende.

Ik zeg nog tegen je papa: “leg hem misschien uit waarom de deur beter niet nòg meer open staat, dat het dan moeilijk is voor zijn oogjes om de slaap te vinden als er veel licht in de kamer is.” Het pakte niet. Terwijl informatie geven normaal écht wel werkt voor jou.

“Het gaat helemaal niet over de deur.” besefte ik toen. Ik ging naar boven en nam Abel terug uit bed.

Wang tegen wang, fluisterde ik hem toe.

“Je was geschrokken van het vleesje dat vanmiddag nog te warm had in je mond hé.”
“Ja blazen vleesje.”

“En het is lastig als mama veel met Astor bezig is hé.”
“Astor borstjesmelkjes mama.”

“En hé, je hebt geholpen met papa hé vandaag.”
“Ja, papa gaatjes boren.”

Ik overliep de dag verder… . En toen zei ik dat ik hem terug in zijn bedje zou leggen, een zoen zou geven en onze zinnetjes zou zeggen en dan naar buiten zou gaan en de deur op een klein kiertje zou laten, zoals normaal. En als dat niet goed voelde, hij mij terug kon roepen.

“Mama papa roepen.”
“Ja Abel, als je ons nodig hebt, mag je ons altijd roepen.”

“Mama papa slaapwel”.
“Slaapwel Abel, mama en papa zien jou graag. We zijn trots op jou. Je bent helemaal OK zoals je bent. Je bent veilig.”

Of: hoe, door mijn deur figuurlijk wagenwijd open te stellen, het veilig genoeg voor hem was om zijn deur letterlijk op een kiertje te laten.

Verbinding als sleutel om te kunnen slapen… .

Mama’s delen onder elkaar.

Als mama geven we veel.

Daardoor is het belangrijk ook voldoende op te laden. Niet enkel als je vatje leeg is, maar elke dag, zodanig dat je vatje de kans niet krijgt om leeg te geraken. Waardoor je draagkracht hebt voor die pittige momenten. Die in periodes wel best veel aanwezig zijn 😅.

Om op te kunnen laden, is het handig te weten wat jouw energiegevers zijn.

Enkele van mijn energiegevers zijn dansen, wandelen/fietsen, ont-spullen, stilte, bezig zijn met mijn interieur, creatief zijn met mijn handen, buitenlucht, mezelf voeden met inspirerende podcasts, gronden, koud douchen, schrijven, reclame boekjes doorbladeren, lezen, … .

Bovenstaande een mix van dingen die mijn batterijtjes opladen en dingen die mij tot rust en uit mijn hoofd brengen.

Ken jij die van jou? Geraak je aan vijf? Tien?

Heel handig om te weten hè, want zolang je je er niet bewust van bent, zal je ze ook niet inzetten… .

Deel gerust hieronder, we kunnen elkaar inspireren.