“Ik wil leren grenzen stellen. Kan dat?”

“Ik wil leren grenzen stellen. Kan dat?”

Ja, dat kan.

Alleen bestaat daar zo geen quick fix voor.
Leren grenzen stellen is meer dan leren nee zeggen.

Ik heb het ook moeten leren.
Mijn behoefte aan aanvaard worden en erbij horen, heeft me een tijd ‘onzichtbaar’ gemaakt in deze wereld. Onzichtbaar in die zin dat ik geen grenzen meer stelde. Ik deed dingen omdat iedereen ze deed. Ik maakte “plezier” op een manier die mijn energie naar beneden haalde. Ik verloochende in feite mezelf, wie ik écht ben, met mijn introverte en HSP kantjes.

Allemaal om erbij te horen. En als ik erbij hoorde, bij de grote meute, dan werd ik toch ook graag gezien, nietwaar?

De dieperliggende laag onder het feit dat grenzen stellen niet lukt aanpakken, daar draait het om.

Daarnaast zijn volgende zaken voor mij ook noodzakelijk geweest om grenzen te leren stellen:
👉Bewust zijn en uit de rush van het leven aka automatische piloot stappen
👉Contact maken met wat ik belangrijk vind en nodig hebt. Achter elke nee, schuilt er ook een ja. Die ja voelen, maakt het communiceren van die nee veel makkelijker.
👉Opnieuw leren voelen, want je moet een grens eerst voelen, vooraleer je die kan stellen.
👉Mijn eigenwaarde loskoppelen van externe factoren, leren dat die stabiel is, ook als je nee zegt tegen een ander.

Ik ben benieuwd, kan jij makkelijk grenzen stellen zonder schuldgevoel?
En zo nee, wil je er graag in groeien?
Boek je gratis verkennende babbel via mijn link in bio, dan luister ik met plezier naar jouw uitdagingen hier in.

Stilstaan

Stilstaan

Letterlijk staan we weinig stil.
Door de rush
Van werk naar privé
Van kids her en der rondvoeren
En ertussen nog eens de was en de plas
en boodschappen doen

Enfin: de rush van het leven dus.

Voor mij is letterlijk stilstaan
Of zitten of liggen 😉
de brug naar figuurlijk stilstaan

Ademen
En voelen
Emoties
En waar ik die gewaarword in mijn lichaam
Behoeften onderzoeken
Gedachten observeren
En filteren welke er kloppen en welke er ego of veronderstellingen zijn (de meeste trouwens 😏😬)

Dagelijks stilstaan
is voor mij fundamenteel om bewust te zijn en van daaruit bewust in het ouderschap te staan…

Dat kan, zeker als je het niet gewoon bent, wel eens oncomfortabel zijn.

Voelen zijn velen niet meer gewoon.
Onze eigen behoeftes verdwijnen soms onder die van anderen.
Gedachten analyseren zou wel eens als uitkomst kunnen hebben, dat hetgeen we voor waar aannemen en ons « zijn » op baseren, eigenlijk zever is… .

Figuurlijk stilstaan is iets waar mensen die bij mij in coaching zijn, sowieso toe uitgenodigd worden. En tijd is dan geen excuus 😉.

Benieuwd wat ik voor jou kan betekenen? Boek dan nu je gratis verkennende babbel.

Balans na 26 weken

Balans na 26 weken

Astor,
Al 9 plus 6 maanden draag ik je.
Van in mij naar op mij.

Maandag breekt een nieuw tijdperk aan, je start in de crèche.
Jouw wereld zal groter worden.

Ik beloof dat ik je nog veel zal dragen.
Allereerst in mijn hart.
En zeker ook nog op mij.

Om die grotere wereld te helpen verwerken.
Te ontprikkelen.
Te cocoonen.
Verwarmen.
Troosten.

Deze week is een intense week.
Wat een rustige week aan zee moest worden, is door omstandigheden een week thuis geworden.
We besloten namelijk niet op het appartement te blijven, wegens geluidsoverlast van de bouwwerken er naast. Geluid is mijn hoogste HSP trigger en ook Abel en Astor, waren niet op hun gemak.

We vroegen ons deze week meerdere keren af: hoe doen mensen dat, hun kinderen blijven entertainen, als ze zelf moe zijn? Suggesties zijn welkom 🙂

In de stilte van de nacht, komt het huilen extra hard binnen.
Jouw hoge tonen, doen pijn aan mijn oren.
Het bonkt in mijn hoofd.
Ik probeer je te troosten zonder de borst. Want het is geen honger.
Soms lukt het me.
Soms denk ik: ik wil slaaaaaaapen en dan is de borst de snelste manier.
Choose your battles… .

Abel spreekt meerdere keren per dag uit, hoe ik me voel: “mama moe”.
Sinds papa boorde om spots te hangen, is alles wat geluid maakt hem ook te veel en zegt hij ‘lawaai’.

Hij spiegelt me dus wat ik te doen heb: rusten en het stil maken.
In mij.

Hij maakt bijvoorbeeld denkbeeldige bedjes in de living.
En houdt zijn handen op zijn oren.

Dus hier wat minder actief.
Want ik luister naar wat mijn zoon me te zeggen heeft.

Het zijn wijze kleine mensjes, die kids van ons.
Ze voelen wat het beste is, voor hen en voor onszelf. Aan ons om de signalen op te pikken en er iets mee te doen.

Fijn weekend!

“If you don’t start doing the things you don’t feel like doing, you will wake up one year from today in exactly the same place.”

Als je doet wat je altijd deed, zal je krijgen wat je altijd kreeg. Als je iets anders wil krijgen, zal je iets anders moeten doen.

Dit kreeg ik ooit op mijn bord van mijn een van mijn eerste coaches. Nadat ze dat zei, tekende ik in voor een traject dat best wel een grote investering was… .

En weerstand dat ik voelde: ‘t was de moment niet. Ik had het geld niet. Ik was bang. Zou dit me wel helpen… .

“If you don’t start doing the things you don’t feel like doing, you will wake up one year from today in exactly the same place.”

Dixit Mel Robbins. Ze heeft er een TedTalk over trouwens… .

Weet je, andere / nieuwe dingen gaan doen, dat voelt sowieso oncomfortabel. En ik ken weinigen die goesting hebben om oncomfortabele dingen te doen.

“So do it anaway!” zegt Mel Robbins.

Daar volg ik haar in.
Ben je niet helemaal tevreden met je leven nu?
Doe er dan iets aan.

Wil je graag iemand aan je zij, om het samen te doen? Boek dan je gratis verkennende babbel via de link in mijn bio, zo kunnen we beide voelen, of er een klik is!

Liefs, HADE

Waarom ik aan persoonlijke en bewustzijnsontwikkeling doe?

Waarom ik aan persoonlijke en bewustzijnsontwikkeling doe?

Tot over twee jaar zou ik volmondig gezegd hebben: voor mezelf. Puur voor mezelf. Niet voor mijn partner, familie of vrienden, niet voor mijn werkgever of gelijk wie anders.

Voor mij, omdat IK het waard ben om mijn mooiste leven te leiden en mijn volste potentieel in de wereld te zetten.

Sinds ik mama ben, voeg ik er aan toe: en ook voor mijn kinderen.

Alle *shit* die ik in mijzelf opruim, geef ik niet door aan hen.

Hoe meer ik straal, hoe stralender zij door hun leven kunnen gaan.

Hoe sterker ik in mijn schoenen sta, hoe makkelijker zij dat ook zullen doen.

Hoe meer ik het kind in mezelf heel, hoe minder van dit werk dat mijn kinderen ook zullen moeten doen als zij volwassen zijn.

Als ik voor mezelf zorg en mijn dromen nastreef, zullen zij leren dat zij dit ook mogen doen.

Voor mij is dàt wat we als bewuste ouders te doen hebben. Als we werkelijk het verschil willen maken, dan is op een milde manier leren omgaan met onze kinderen en hun gedrag of emoties, niet voldoende. Sorry als ik je hiermee een illusie armer maak…

Ervoor zorgen dat we zelf voorleven wat wij hen toewensen, dat is wat we te doen hebben.

🧐Wil je iemand aan jou zij, om samen dit pad te bewandelen? Contacteer me gerust, ik voel graag of er een klik is.

I don’t post for the thousand of people who hate my posts. I post for the one person who says: thank you, I really needed that.

Ik moet toegeven, dat ik er af en toe nog eens intrap. In checken hoeveel likes ik heb. In balen omdat ik volgers verloor. In vreugdedansjes omdat ik veel bereik had.

Soms schrijf ik dingen omdat ik “denk” dat jij ze wil lezen. Om dat je me dan tof zal vinden. Want ja, ik twijfel ook wel eens. Aan mezelf. Wat ik hier doe.

Maar daar help ik niemand mee, met tof gevonden worden. Dat soort van posts, ontstaan vanuit mijn ego, doen het dan ook meestal niet zo goed, als je al in termen van goed of fout kan spreken.

Meestal schrijf ik dus dingen omdat ik “voel” dat iemand ze nodig heeft. En dan ben ik helemaal ok met het feit dat niet de hele wereld me tof vindt.

En de post die uit mijn hart komen en los van mijn ego ontstonden, daarvan maakt het me zelfs niet uit hoeveel mensen die bereikt hebben.

Al maakte ik er maar voor 1 iemand het verschil mee, ik vertrouw er op dat dié persoon het zal gelezen hebben. En het zaadje dat ik daar geplant heb, zijn weg zal vinden.

Misschien ben jij dat wel, als je deze post tot het einde las. Ik stuur je veel liefde en kracht. You got this!

Thanks @lievevw – een van haar posts inspireerde me om deze te schrijven.

Staat jouw intuïtie op mute?

Staat jouw intuïtie op mute?

@heksendragensneakers inspireerde me met de podcast voor deze post.

Je kan je intuïtie niet verloren zijn. Die zit in jou.

Je kan er misschien wel het contact mee kwijt zijn… .

Dat komt enerzijds omdat we geleerd hebben, onze beslissingen te laten afhangen van andere mensen. Onze keuzes worden beïnvloed door de massa. Kijk maar naar mode trends. Een trend die eerst belachelijk lijkt, wordt door meer en meer mensen gedragen en voor je het weet loop je er ook in rond… .

Daarnaast komt onze intuïtie soms wat op mute te staan, door onze aangeboren nood om er bij te horen, aanvaard te worden. Vanuit die behoefte, gaan we de overtuigingen en keuzes van het collectief gaan overnemen. Denk maar aan familie trekjes of gewoontes die je overnam, maar waar je misschien niet helemaal achter staat.

We vertrouwen dus op dingen die buiten onszelf liggen.

Door de rush van het leven, zijn we niet meer gewoon om in te checken bij onszelf. Want om je intuïtie te voelen, moet je het stil maken. Tijd nemen om er naar te luisteren. Of ze terug te kunnen voelen. Ruis uitschakelen ook.

Wat wil ík echt? Daar draait het om.
Wat voor de massa klopt, kan misschien voor velen kloppen, maar hoeft niet per sé voor jou de waarheid te zijn.

Jij hebt het recht om jouw gevoel te volgen of jouw levenspad te bewandelen. Ook al wijkt dat af van de norm.

Veel mama’s voelen hun moedergevoel. Ook dat is intuïtie. Zie dat als een deur die je kan openen om er ook op andere levensgebieden terug contact mee te maken.

Moeitelozer leven, dat is leven vanuit je intuïtie. Want je intuïtie weet wat goed voor je is. En doen wat goed voor je is, voelt moeiteloos aan.
.
.
Ik gun het je van harte!
En ondersteun je graag, als jij dat wil.
Boek een gratis verkennende babbel.

Van FIXED mindset naar GROEI mindset

“Mama, gaat niet!”
Iets wat we hier regelmatig horen van Abel (ruim 2 jaar).

Enkele voorbeelden van hoe ik hier mee omga:

👉Abel kan zijn jas opendoen, maar het laatste stukje, daar is zijn arm nog voor te kort. Ik neem het daarom niet helemaal over, maar we doen het samen. En geven nadien een vuistje voor teamwork.

👉Abel wil zelf zijn sokken afdoen en hij worstelt er mee. Dan bedenk ik samen met hem de oplossing, hoe zou het wél lukken? Aha, eerst de hiel lostrekken en dan de rest.

👉Als er dingen zijn waarvan ik weet dat hij het wel kan en hij zegt dat het niet gaat, stimuleer ik hem: Ik voel dat jij dat kan, probeer je nog eens?

👉Als we een aantal keren iets samen deden, check ik met hem of het al met minder hulp zou lukken, bijvoorbeeld van springen met twee handen, naar springen met 1 hand. “Gaan we eens voelen hoe dat gaat met 1 hand? En mijn andere hand is dichtbij, moest je die toch nog willen vastpakken.”

🤗Swipe voor nog voorbeelden om een groei mindset te stimuleren.

🧐Hebben jullie nog andere tips? Hoe gaan jullie hier mee om? Ik hoor het graag!.

Moederdag

Moederdag.
Ik heb het jaren een hatelijke dag gevonden.
Het deed te veel pijn. Zelfs nog voor mijn mama gestorven was.

Weinig fun aan een knutselwerkje afgeven op psychiatrie. Of te moeten wachten tot mama « goed » genoeg was om eens naar huis te komen… . Toen ik 16 was, besliste mama om zelf uit het leven te stappen… .

Een tijdje voelde ik zelfs wrok tegenover al wie wél in liefde en normale omstandigheden kon vieren.

Sinds ik zelf mama ben, kan ik er weer dankbaar naar toe kijken, naar moederdag.

Ik heb geleerd dat, hoewel mijn mama fysiek niet meer aanwezig is, er toch andere mensen zijn, die een mama-rol kunnen invullen. Vriendinnen en zussen aan wie ik advies kan vragen. Vrouwen die mij graag zien alsof ik hun kind zou zijn. Een tribe van prachtige madammen, op wie ik kan terugvallen, voor een lach én een traan. Als jullie dit lezen, weten jullie, dat dit over jullie gaat… .

Vandaag gaat mijn hart naar alle moeders.
En in het bijzonder naar moeders zonder moeder… Moeders die een kindje missen. Moeder die rouwen. Moeders die moe zijn. Moeders die vloeken. Moeders die proberen. Moeders die twijfelen. Moeders die floreren. Moeders die verlangen. Moeders die hun eigen innerlijke kind een andere moeder hadden toegewenst.

Een ode aan alle moeders.

Moederen doen we niet alleen vandaag.
Maar elke dag.
Zelfs nog voor we gebaard hebben.

Do or do Not. There is no try.

Do or do Not.
There is no try.

Als je met deze insteek ergens aan begint, is de kans dat je de vooropgestelde resultaten haalt, veel groter.

Wie met mij als coach samenwerkt, weet al dat ik nogal van het doen ben. De actie. Verandering. Transformatie.

En de intentie waarmee je iets doet, maakt al de helft van het resultaat.

Mensen die me zeggen dat ze « het wel willen proberen… « die zijn bij mij niet aan het juiste adres… .

Bewust kiezen en er voor gaan.
Engagement.
Voor jou. Jouw potentieel. Jouw moeitelozer leven. En dat van je gezin.

Daar gaat het over.

Als coach kan ik aanreiken, ondersteunen en motiveren. Maar het echte werk, gebeurt niet door mij. Ik ben het radartje dat de machine helpt draaien.

En mijn doel is niet draaien al kraken en piepen… Om dan terug stil te vallen… Wie « wel wil proberen », eindigt daar.

Wie er voor gaat, komt ook in die fase (alle nieuwe dingen zijn moeilijk in het begin) maar kan daarna schakelen naar die goed geoliede machine.

En dáár wil ik mijn radars voor inzetten…

Goesting om er voor te gaan, met mij aan je zij? Boek dan nu je gratis verkennende babbel of stuur me een mail (hello@hade-c.be).

Balans 25 weken

Balans 25 weken

Het is gebeurd 😅: Astor ging wennen in de crèche. En dat viel goed mee, hij had een top voormiddag daar. En een flop namiddag thuis nadien :-).

Ik kan het hem niet kwalijk nemen, wat voor indrukken moet hij daar opgedaan hebben, na maanden in onze gezinsbubbel te hebben gecocoond… .

De ruimte die ik zelf ’s morgens had, voelde aan als een verademing. Hoe graag ik afgelopen half jaar ook gemoederd heb, ik kijk er naar uit om ook weer méér dan dat te doen.

De dutjes en nachten zijn wat ze zijn. Ik accepteer ze en vanuit het loslaten dat het anders kan of moet, is het veel makkelijker om te dragen. De ene keer slaapt Astor in zijn wiegje naast ons bed. De andere keer start hij daar en eindigt hij tussen ons. Ook hoeveel hij drinkt, varieert. Alles is ok. We volgen hem in wat hij nodig heeft. Mijn hand op zijn buikje en constant zijn hartslag voelen, mijn neus in zijn nek… Ik hou er wel van… .

Ik geniet er van om Abel te zien ontwikkelen, op verschillende vlakken: motorisch (volledig in to « pinge » aka springen momenteel), zijn taalvaardigheid, emotioneel, … . Soms lijkt het alsof hij zich kan inleven in een ander. Als Astor « lawaai » maakt en hij spontaan zijn knuffel brengt bv. Of als ik geeuw en hij zegt: « mama, moe? » En dan wijst naar de mand met dekentjes… .

Team Hade-Dries blijft een topteam. Zonder veel woorden, gebeurt wat moet gebeuren. Zonder veel woorden, kunnen we elkaar vergeven als we ‘s nachts eens snauwden op elkaar. Zonder veel woorden verlangen we beide naar wat meer koppel tijd. We luisteren met begrip naar elkaars behoeften. Onze tandem blijft bollen, on en off road… .

Ik ben zo dankbaar dat ik dit alles mag meemaken. Ik ben rijk. Ik bezit goud.

Soms is het gewoon zo. En dat is helemaal ok.

Soms is het gewoon zo.
En dat is helemaal ok.
.
.
.
Deze quote komt van een van de deelnemers van mijn groeitraject. Het fijne aan werken in groep, is dat we elkaar ondersteunen in de groei-momenten, maar ook in de lastige momenten. Holding Space.
.
.
.
.
.
Tag of deel gerust, voor mensen die deze boodschap kunnen gebruiken 😌.

De laatste dagen heb ik wel eens het gevoel “opgemoederd” te zijn…

De laatste dagen heb ik wel eens het gevoel “opgemoederd” te zijn…

Ik voel dat het tijd is.

Tijd voor Astor om naar de crèche te gaan, mee met zijn broer. Tijd om zijn wereld te verruimen, nieuwe mensen & kindjes te leren kennen, … .

Tijd voor mij ook. Om mezelf letterlijk ruimte te geven (het hummeltje plakt vaak aan of op mij).

Maar ook om de delen in mezelf die ik afgelopen half jaar, geheel of gedeeltelijk on hold gezet heb, terug op te nemen.

Tijd om, wat me energie geeft – mama’s coachen – niet langer tussen de pampers en borstvoedingen door te moeten doen. Tijd om te sporten. Tijd om nieuwe dingen in de wereld te zetten. Tijd om te lezen. Opleidingen te volgen. Niet enkel IN maar ook AAN mijn bedrijf te werken. Koppel-tijd ook… .

Het is ok om meer dan alleen mama te willen zijn. Om ambities te hebben. Dromen te willen nastreven.

Wil dit zeggen dat ik het niet lastig heb, met het feit dat Astor en ik, na 6 (+ een kleine 9 maanden) één zijn, een klein beetje afstand nemen van elkaar?

Nee. Mijn moederhart vindt het moeilijk. En tegelijk voel ik een vuur voor de dingen die ik daardoor weer zal kunnen opnemen.

Die tweestrijd is ok.

Als ik een “opgemoederd” gevoel heb, ben ik ook niet de mama die ik wil zijn. De tijd die we vanaf nu apart zullen doorbrengen, zal ervoor zorgen dat we des te meer verbinding hebben als we samen zijn.
.
.
.
.
Is dat gevoel van “opgemoederd” zijn herkenbaar voor je? Ik lees het graag in een reactie!

balans na 24 weken

Balans na 24 weken

Eerlijk? Ik kan ergens begrijpen dat mensen op een punt komen dat ze hun kind alleen laten huilen.

Ik doe het zelf niet, omdat ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Maar deze week zat ik toch een paar keer met mijn handen in mijn haar.

De dutjes van Astor lopen voor geen meter. En het frustrerende is: het is zo goed gegaan. Ik kon hem happy in zijn bedje leggen een anderhalf tot twee uur later even vrolijk terug uithalen.

Ik hou rekening met alles waar ik rekening mee kan houden: wakkertijden, slaapritueel, ontprikkelen, mogelijkheid om te ontladen, slaapomgeving, … .

En toch… Wat is me dat zeg. Het enige wat ik nog kan bedenken is dat hij mij iets wil spiegelen, maar ik stoot op een blinde vlek. Dat ben ik verder aan het onderzoeken… . Of dat het aan de planeten ligt 🤔.

De dutjes zijn deze week dus vnl. geëindigd in lepeltje lepeltje in bed liggen. Soms was het me zelfs te veel om nog woorden te fluisteren. Ik kon er enkel ‘zijn’ en omarmen. En dan vraag ik me af: is dat genoeg. Ik hoop van wel.

Tegelijk besef ik, ook dit is een fase. We blijven moederen. We blijven ontvangen. We hebben een groot hart… . Ik hoop dat we, over een aantal weken, als hij in de crèche start, terug in een andere fase zitten… .

Even grijs dus die wolk. Maar om roze te eindigen: Abel is de max! Zijn taal evolueert, hij begint meer en meer klanken en woordjes te zeggen, hij krijgt meer en meer lichaamsbesef en probeert ‘kunstjes’ uit, tast zijn eigen grenzen af. Love it, so een levens-gierige peuter in huis!

En weet je wat: zo een mix van grijs en roze, dat is zo lelijk nog niet…

Liefs!

Tranen ontvangen

Mijn moederhart kan veel tranen ontvangen. Tranen van verdriet. Tranen uit frustratie. Tranen door pijntjes. Tranen omwille van spanningen. Tranen door overprikkeling.

Soms gaat dat ontvangen vanzelf en is er niet veel nodig. Mijn kind. Ik. Lepeltje-lepeltje. De tranen. En wat woorden: ik ben er voor jou.

Op anderen momenten denk ik: “Hoe gaan we hier weer door geraken.” En ook dan weet mijn moederhart het antwoord.

Zo had Abel het gisteren lastig om te gaan slapen. Hij wou zijn bedje niet in. Zijn ademhaling ging snel. Zijn beentjes waren onrustig. Zijn vingers verdwenen in zijn mondje.

Ik had hem rechtstaand vast en begon een rustig liedje te zingen. Ik ademde diep in en uit, tussen de refreinen door. Ik trok zijn aandacht. Zijn benen werden rustig. Zijn ademhaling dieper. Zijn vingers niet langer in zijn mond.

Hij keek me in de ogen. We hadden terug contact.

Dank je moederhart, voor deze ingeving.

Ik ging even door. Na een tiental minuutjes vroeg ik Abel: “Gaan we het nog eens proberen in je bedje?”

“Nee”, riep hij.
Ik zei: “Je wil het liefste bij mama blijven, hé. Weet je wat we gaan doen, we gaan eens voelen hoe dat voelt, in je bedje. Ik zal je er in leggen. Als het niet goed voelt, dan neem ik je terug. Als het OK voelt, dan kan je samen met je knuffels slapen.”

Toen ik hem in bed lag, voelde ik hem nestelen en kregen zijn knuffels onder het dekentje ook een plekje. Het voelde goed. Het was OK.

Ik zei nog onze mantra’s, de zinnetjes die we elke avond in zijn oor fluisteren:
Mama en papa zien jou graag.
We zijn trots op jou.
Je bent helemaal OK zoals je bent.
Je bent veilig.

En met een zoentje, namen we, in verbinding en ont-laden, afscheid.

Tot morgen.

Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Ik geloof dat kinderen een boodschap hebben voor ons als ouder.

Ze spiegelen ons via hun gedrag, emoties of diagnoses/ziektebeelden een stuk dat wij dienen aan te pakken om ons gelukkigste leven te leiden. Want ze hebben voor ons dezelfde wens als wij voor hen: gelukkig zijn. En ze voelen feilloos aan, wat ons daarvan weerhoudt.

Ik voel meer en meer de nood om dit onder de aandacht te brengen. Het raakt me als mensen zich vastpinnen op gedrag of diagnoses. Het neemt zoveel potentieel weg, voor zowel je kind als jezelf… .

Je kan leren omgaan met gedrag en diagnoses, je kan zorgvuldig het wolwas-programma van het etiketje volgen. Allemaal waardevol.

Maar wat als je met een handwas bij jezelf, resultaten kan boeken die zowel voor jezelf als je kind meer impact hebben en tot een gelukkiger leven leiden?

Ik begrijp het wel hè: die handwas, dat is nóg lastiger. Dat vraagt moed. Is confronterend ook. Je kan er misschien met je hoofd niet bij, wat je kind je überhaupt zou willen geven als boodschap. Dat is normaal, we hebben allemaal onze blinde vlekken… .

Misschien verklaar je me nu wakko. Of ben je wat verward. Misschien vind je me niet meer leuk, omdat ik een gevoelig punt raak.

Ik voel dat het klopt.
En ik moet dit delen.

Ik hoop dat ik mensen hun blik wat kan verruimen en ze deze piste ook een kans geven… Check het profiel van @janita_venema voor concrete voorbeelden.

Stel dat, als jij iets zou veranderen in jouw « zijn », dat lastig gedrag zou verdwijnen… Of de diagnose een stuk minder heftig zou worden? Of het etiketje zelfs niet meer nodig is… ?

Ik deel binnenkort een spiegel-voorbeeld van mezelf. Stay tuned.

Ondertussen vragen: stuur me gerust een berichtje.