Balans 25 weken

Balans 25 weken

Het is gebeurd 😅: Astor ging wennen in de crèche. En dat viel goed mee, hij had een top voormiddag daar. En een flop namiddag thuis nadien :-).

Ik kan het hem niet kwalijk nemen, wat voor indrukken moet hij daar opgedaan hebben, na maanden in onze gezinsbubbel te hebben gecocoond… .

De ruimte die ik zelf ’s morgens had, voelde aan als een verademing. Hoe graag ik afgelopen half jaar ook gemoederd heb, ik kijk er naar uit om ook weer méér dan dat te doen.

De dutjes en nachten zijn wat ze zijn. Ik accepteer ze en vanuit het loslaten dat het anders kan of moet, is het veel makkelijker om te dragen. De ene keer slaapt Astor in zijn wiegje naast ons bed. De andere keer start hij daar en eindigt hij tussen ons. Ook hoeveel hij drinkt, varieert. Alles is ok. We volgen hem in wat hij nodig heeft. Mijn hand op zijn buikje en constant zijn hartslag voelen, mijn neus in zijn nek… Ik hou er wel van… .

Ik geniet er van om Abel te zien ontwikkelen, op verschillende vlakken: motorisch (volledig in to « pinge » aka springen momenteel), zijn taalvaardigheid, emotioneel, … . Soms lijkt het alsof hij zich kan inleven in een ander. Als Astor « lawaai » maakt en hij spontaan zijn knuffel brengt bv. Of als ik geeuw en hij zegt: « mama, moe? » En dan wijst naar de mand met dekentjes… .

Team Hade-Dries blijft een topteam. Zonder veel woorden, gebeurt wat moet gebeuren. Zonder veel woorden, kunnen we elkaar vergeven als we ‘s nachts eens snauwden op elkaar. Zonder veel woorden verlangen we beide naar wat meer koppel tijd. We luisteren met begrip naar elkaars behoeften. Onze tandem blijft bollen, on en off road… .

Ik ben zo dankbaar dat ik dit alles mag meemaken. Ik ben rijk. Ik bezit goud.

Soms is het gewoon zo. En dat is helemaal ok.

Soms is het gewoon zo.
En dat is helemaal ok.
.
.
.
Deze quote komt van een van de deelnemers van mijn groeitraject. Het fijne aan werken in groep, is dat we elkaar ondersteunen in de groei-momenten, maar ook in de lastige momenten. Holding Space.
.
.
.
.
.
Tag of deel gerust, voor mensen die deze boodschap kunnen gebruiken 😌.

De laatste dagen heb ik wel eens het gevoel “opgemoederd” te zijn…

De laatste dagen heb ik wel eens het gevoel “opgemoederd” te zijn…

Ik voel dat het tijd is.

Tijd voor Astor om naar de crèche te gaan, mee met zijn broer. Tijd om zijn wereld te verruimen, nieuwe mensen & kindjes te leren kennen, … .

Tijd voor mij ook. Om mezelf letterlijk ruimte te geven (het hummeltje plakt vaak aan of op mij).

Maar ook om de delen in mezelf die ik afgelopen half jaar, geheel of gedeeltelijk on hold gezet heb, terug op te nemen.

Tijd om, wat me energie geeft – mama’s coachen – niet langer tussen de pampers en borstvoedingen door te moeten doen. Tijd om te sporten. Tijd om nieuwe dingen in de wereld te zetten. Tijd om te lezen. Opleidingen te volgen. Niet enkel IN maar ook AAN mijn bedrijf te werken. Koppel-tijd ook… .

Het is ok om meer dan alleen mama te willen zijn. Om ambities te hebben. Dromen te willen nastreven.

Wil dit zeggen dat ik het niet lastig heb, met het feit dat Astor en ik, na 6 (+ een kleine 9 maanden) één zijn, een klein beetje afstand nemen van elkaar?

Nee. Mijn moederhart vindt het moeilijk. En tegelijk voel ik een vuur voor de dingen die ik daardoor weer zal kunnen opnemen.

Die tweestrijd is ok.

Als ik een “opgemoederd” gevoel heb, ben ik ook niet de mama die ik wil zijn. De tijd die we vanaf nu apart zullen doorbrengen, zal ervoor zorgen dat we des te meer verbinding hebben als we samen zijn.
.
.
.
.
Is dat gevoel van “opgemoederd” zijn herkenbaar voor je? Ik lees het graag in een reactie!

balans na 24 weken

Balans na 24 weken

Eerlijk? Ik kan ergens begrijpen dat mensen op een punt komen dat ze hun kind alleen laten huilen.

Ik doe het zelf niet, omdat ik weet wat de gevolgen kunnen zijn. Maar deze week zat ik toch een paar keer met mijn handen in mijn haar.

De dutjes van Astor lopen voor geen meter. En het frustrerende is: het is zo goed gegaan. Ik kon hem happy in zijn bedje leggen een anderhalf tot twee uur later even vrolijk terug uithalen.

Ik hou rekening met alles waar ik rekening mee kan houden: wakkertijden, slaapritueel, ontprikkelen, mogelijkheid om te ontladen, slaapomgeving, … .

En toch… Wat is me dat zeg. Het enige wat ik nog kan bedenken is dat hij mij iets wil spiegelen, maar ik stoot op een blinde vlek. Dat ben ik verder aan het onderzoeken… . Of dat het aan de planeten ligt 🤔.

De dutjes zijn deze week dus vnl. geëindigd in lepeltje lepeltje in bed liggen. Soms was het me zelfs te veel om nog woorden te fluisteren. Ik kon er enkel ‘zijn’ en omarmen. En dan vraag ik me af: is dat genoeg. Ik hoop van wel.

Tegelijk besef ik, ook dit is een fase. We blijven moederen. We blijven ontvangen. We hebben een groot hart… . Ik hoop dat we, over een aantal weken, als hij in de crèche start, terug in een andere fase zitten… .

Even grijs dus die wolk. Maar om roze te eindigen: Abel is de max! Zijn taal evolueert, hij begint meer en meer klanken en woordjes te zeggen, hij krijgt meer en meer lichaamsbesef en probeert ‘kunstjes’ uit, tast zijn eigen grenzen af. Love it, so een levens-gierige peuter in huis!

En weet je wat: zo een mix van grijs en roze, dat is zo lelijk nog niet…

Liefs!

Tranen ontvangen

Mijn moederhart kan veel tranen ontvangen. Tranen van verdriet. Tranen uit frustratie. Tranen door pijntjes. Tranen omwille van spanningen. Tranen door overprikkeling.

Soms gaat dat ontvangen vanzelf en is er niet veel nodig. Mijn kind. Ik. Lepeltje-lepeltje. De tranen. En wat woorden: ik ben er voor jou.

Op anderen momenten denk ik: “Hoe gaan we hier weer door geraken.” En ook dan weet mijn moederhart het antwoord.

Zo had Abel het gisteren lastig om te gaan slapen. Hij wou zijn bedje niet in. Zijn ademhaling ging snel. Zijn beentjes waren onrustig. Zijn vingers verdwenen in zijn mondje.

Ik had hem rechtstaand vast en begon een rustig liedje te zingen. Ik ademde diep in en uit, tussen de refreinen door. Ik trok zijn aandacht. Zijn benen werden rustig. Zijn ademhaling dieper. Zijn vingers niet langer in zijn mond.

Hij keek me in de ogen. We hadden terug contact.

Dank je moederhart, voor deze ingeving.

Ik ging even door. Na een tiental minuutjes vroeg ik Abel: “Gaan we het nog eens proberen in je bedje?”

“Nee”, riep hij.
Ik zei: “Je wil het liefste bij mama blijven, hé. Weet je wat we gaan doen, we gaan eens voelen hoe dat voelt, in je bedje. Ik zal je er in leggen. Als het niet goed voelt, dan neem ik je terug. Als het OK voelt, dan kan je samen met je knuffels slapen.”

Toen ik hem in bed lag, voelde ik hem nestelen en kregen zijn knuffels onder het dekentje ook een plekje. Het voelde goed. Het was OK.

Ik zei nog onze mantra’s, de zinnetjes die we elke avond in zijn oor fluisteren:
Mama en papa zien jou graag.
We zijn trots op jou.
Je bent helemaal OK zoals je bent.
Je bent veilig.

En met een zoentje, namen we, in verbinding en ont-laden, afscheid.

Tot morgen.

Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Ik geloof dat kinderen een boodschap hebben voor ons als ouder.

Ze spiegelen ons via hun gedrag, emoties of diagnoses/ziektebeelden een stuk dat wij dienen aan te pakken om ons gelukkigste leven te leiden. Want ze hebben voor ons dezelfde wens als wij voor hen: gelukkig zijn. En ze voelen feilloos aan, wat ons daarvan weerhoudt.

Ik voel meer en meer de nood om dit onder de aandacht te brengen. Het raakt me als mensen zich vastpinnen op gedrag of diagnoses. Het neemt zoveel potentieel weg, voor zowel je kind als jezelf… .

Je kan leren omgaan met gedrag en diagnoses, je kan zorgvuldig het wolwas-programma van het etiketje volgen. Allemaal waardevol.

Maar wat als je met een handwas bij jezelf, resultaten kan boeken die zowel voor jezelf als je kind meer impact hebben en tot een gelukkiger leven leiden?

Ik begrijp het wel hè: die handwas, dat is nóg lastiger. Dat vraagt moed. Is confronterend ook. Je kan er misschien met je hoofd niet bij, wat je kind je überhaupt zou willen geven als boodschap. Dat is normaal, we hebben allemaal onze blinde vlekken… .

Misschien verklaar je me nu wakko. Of ben je wat verward. Misschien vind je me niet meer leuk, omdat ik een gevoelig punt raak.

Ik voel dat het klopt.
En ik moet dit delen.

Ik hoop dat ik mensen hun blik wat kan verruimen en ze deze piste ook een kans geven… Check het profiel van @janita_venema voor concrete voorbeelden.

Stel dat, als jij iets zou veranderen in jouw « zijn », dat lastig gedrag zou verdwijnen… Of de diagnose een stuk minder heftig zou worden? Of het etiketje zelfs niet meer nodig is… ?

Ik deel binnenkort een spiegel-voorbeeld van mezelf. Stay tuned.

Ondertussen vragen: stuur me gerust een berichtje.

There is no right time. Only time and how you spend it.

“Ik heb daar geen tijd voor.”

Voor zelfzorg.
Voor een hobby.
Om te sporten.
Een coachingstraject te volgen.

Het gaat niet over tijd hebben. Iedereen heeft even veel tijd, 24u op een dag.

Het gaat over prioriteiten stellen.

Als ik kan kiezen tussen investeren in mezelf en mijn groei (waar ook mijn gezin deugd van heeft) en huishouden doen, dan weet ik het wel… .

Nee serieus, denk eens na hoeveel tijd jij besteedt aan
👉futiliteiten
👉dingen en mensen waar je energie aan verliest
👉dingen waarmee je eigenlijk geen stap vooruit geraakt

Doelloos rondscrollen op social media en je dan nog eens verliezen in jezelf vergelijken met anderen, piekeren, gans het internet afschuimen op zoek naar kledij of schoenen, …

Maar bijvoorbeeld ook: talloze boeken lezen en podcasts luisteren en toch de tips niet toegepast krijgen in je leven.

Herkenbaar?

Als je al deze tijd nu eens zou besteden aan
👉dingen die bijdragen aan jouw groei
👉dingen waarvan je energie krijgt
👉dingen waardoor je werkelijk een verschil voelt in je dagdagelijkse leven? En dus je gezin ook…

Ik speel af en toe graag advocaat van de duivel: kan je nu nog steeds zeggen dat je geen tijd hebt? Of wordt het dringend tijd om eens andere prioriteiten te stellen? En alles wat je weet, effectief te leren toepassen in je leven?

Kan je ondersteuning gebruiken? Laat gerust een reactie of berichtje na, ik voel graag met jou of ik die persoon kan zijn.

Objectief waarnemen, de sleutel om communicatie in verbinding te starten.

Hoe het komt dat onze verbinding al verbroken is nog voordat we goed en wel aan het communiceren zijn?

Een van de redenen, is dat we starten vanuit oordeel of interpretatie, in plaats van vanuit objectieve waarneming.

👉Een interpretatie is wat jij denkt, zonder het te checken met feitelijkheden.
👉Een oordeel is wat je er van vindt (goed/fout, gepast/ongepast, mooi/lelijk, …).

Oordelen en interpretatie zijn bijzonder moeilijk om te « ontvangen ».

Ook in onze communicatie naar onze kinderen (en partners :-), is starten vanuit die objectieve waarneming belangrijk.

Van: Heb je nu weer je sokken laten rondslingeren?
(de ‘weer’ en ‘rondslingeren’, kan als oordelend ontvangen worden)
Naar: Ik zie sokken op de vloer.

Van: Je bent lui.
Naar: Ik zie je in de zetel zitten en de tafel is niet opgeruimd.

Van: Hoe onhandig van je.
Naar: Jouw beker ligt op de grond en ik zie water op de vloer.

Van: Wat een rommel hier.
Naar: Ik zie een boekje op de vloer en de blokken zitten niet in de doos.

Van: Je doet nooit wat ik vraag.
Naar: Ik heb gevraagd om je jas aan de kapstok te hangen en ik zie ze op de grond liggen.

Na het benoemen van de feitelijkheden, kan je overgaan naar gevoel, behoefte en verzoek. Dat zijn de 3 andere bouwstenen in het model van verbindende communicatie.

Verbindende communicatie is veel meer dan een communicatie model. Het is een manier van leven. Van connecteren van hart tot hart.

En dat wens ik iedereen toe.

Wil je vrijblijvend meer info over mijn aanbod?
Laat gerust een reactie na.

Balans na 23 weken

Balans na 23 weken

We zitten met een vervelend dingetje… Precies op het moment dat we aan tafel zitten voor het avondeten, heeft Astor zijn bedje nodig. Elke dag opnieuw heb ik dus het gevoel dat ons gezin uiteen gerukt wordt. Ik ga naar boven met Astor. Abel en Dries eten. Tegen dat ik beneden kom, is het eten koud en moet Abel gaan slapen… .

Ik kijk uit naar de tijd waarin ons ritme wat meer op elkaar afgestemd zal zijn.

De nachten en dutjes wisselen af… Soms slaapt Astor zeer rustig in het wiegje naast ons bed. Andere keren komt hij na een slaap cyclus wakker en zit er niets anders op dan er bij te gaan liggen. Die onvoorspelbaarheid van beschikbare tijd voor mezelf en mijn bedrijf daardoor, maakte me wat onrustig…

Dus: Ik heb besloten me over te geven aan wat is. Belanden we samen in bed, dan geniet ik er van om zijn hartslag te voelen, zijn snuifjes te horen, zijn warme handje in dat van mij te hebben en wat mee te dutten. Ligt hij te ronken in zijn wiegje, dan pak ik mijn moment om te werken, eens lang te douchen, te lezen of een post als deze te schrijven… .

Abel moet laatste tijd minder van mij weten, wil geen zoentjes of knuffels, enkel papa is ok. Tegelijkertijd voel ik dat hij me nodig heeft. Dus gisteren hield ik hem bij mij, ondanks de weerstand. Ik voelde het keren en wat genoten we daarna van pure 1/1 verbinding. En hè, ik mocht zelfs een zoentje op de mond ontvangen, Lucky me… .

Ruim vijf maanden een gezin van vier.
Eerlijk? Het voelt soms meer als twee gezinnen van twee die elkaar af en toe eens ontmoeten… .

Maar hé. De deurtjes van onze hartkamertjes die staan wagenwijd open.

Dus daar ontmoeten we elkaar, elke dag, elk uur, elke minuut.

Time-out versus Time-in

Time-out de situatie versus time-in met je kind

Ik ben geen voorstander van time-outs in de zin van: je kind alleen in de hoek zetten of naar zijn kamer doorverwijzen om even te bezinnen over wat het zonet gedaan heeft.

Klinkt gek hé als ik dat zo schrijf, een kind laten bezinnen of alleen in de hoek zetten?

“Children need the most love and attention, when they act the least deserving it.”

Met deze quote van A. Solter is dus veel gezegd.

Waar ik wel voorstander van ben en wat ik regelmatig toepas bij Abel, dat is even uit de situatie gaan (time-out de situatie) om in te checken bij hem (time-in met je kind).

Even uit de situatie kan zijn: naar een andere ruimte, een plaats met minder prikkels, afstand nemen van de andere aanwezigen of spelende kinderen, … .

Om dan te gaan inchecken: door welk gevoel wordt je kind overweldigd? Dat gevoel mag er zijn en ruimte krijgen. En welke behoefte of nood ligt daar onder?

Een tip die ik nog wil meegeven: zak… zak letterlijk tot op ooghoogte van je kind. Dat maakt hier een wereld van verschil… .

Balans na 22 weken

Astor.
Maar manneke toch.
Ruim 5 maanden.
De dag van de bevalling, leek de tijd die we fulltime samen hadden, eindeloos.

En nu besef ik, dat je over een maand start in de crèche.
Slik. Het lijkt alsof ik wil ‘over-genieten’ tot dan. Als een soort van compensatie voor de dag dat ik je voor het eerst langer dan 2u zal missen.

Ze zeiden me: “bij een tweede, zal dat veel makkelijker gaan.” Ik voel nu al, dat ik de uitzondering op de regel zal bevestigen 😉

Dag Tijd, kunnen we dan afspreken, dat je even stilstaat?

Tegelijkertijd voel ik dat het OK is.
We gaan nog steeds veel samen zijn.
En ik zal een nog betere mama voor je zijn, als ik ook weer wat meer ruimte voor mezelf heb. Voor mezelf als persoon en voor mijn missie: mama’s helpen groeien naar moeitelozer leven en in het ouderschap staan.

Je sliep deze week 2 nachten, op een middernacht-voeding na, door. Feest! Afgelopen nacht was je wat onrustiger en belandde je, waar je op zo een momenten hoort te zijn: tussen je mama en papa in bed. Alles is OK. Het is een fase. Ooit komt. En tot dan, vind ik het heerlijk je lijfje tegen dat van mij te voelen.

Astor.
Maar manneke toch.
Wat zie ik jou mateloos graag.

Leg de lat op jouw hoogte.

Gisteren tijdens de live zoomsessie met de deelnemers van mijn online groeitraject, hadden we het over de lat. Ja, die lat die we soms onmenselijk hoog leggen voor onszelf.

Een van de deelnemers bracht stof tot nadenken in.
👉Stel jezelf regelmatig de vraag: “Wat wil jij dat jouw kinderen zich later herinneren?”

Dat het huis er altijd spik en span bijlag?
Of dat mama tijd nam om met hen te spelen?

Dat de onderbroekjes proper gevouwen in de kast lagen?
Of dat er gewassen kleren voorhanden waren, ook al moesten die uit de wasmand geplukt worden?

Dat hun mama als een kip zonder kop de boel probeerde te leiden?
Of dat hun mama regelmatig zelf rust nam, en zo ook rust in het gezin bracht?

👉Als er verschillende behoeften spelen, dan bedenk ik altijd: “Wat gaat werkelijk bijdragen aan de lange termijndoelen die ik voor mijn kinderen voorop gesteld heb?”

Neen, niet de lat zo hoog leggen, dat ik mezelf voorbij hol en er ongelukkig van word.

Wat dan wel?
Kiezen voor wat werkelijk belangrijk is: verbinding, genieten, voorleven wat ik mijn kinderen gun: moeitelozer en bewust leven.

En dus: de lat op mijn hoogte leggen.
Want dat is hoog genoeg.

Je ziét gedrag. Alleen is dat niet waarnaar je moet kijken.

Voorbij de woorden en het gedrag, dáár is het te doen hè mannekes 😉.

Het kan niet genoeg herhaald worden… . Een kind met lastig gedrag ís niet lastig. Maar heeft het lastig.

Lastig gedrag is een ongelukkige uiting van wat er onder zit: een nood, een onvervulde behoefte, spanning, trauma, een pijnstuk, een moeilijk te verwerken indruk of situatie, … .

Wat kan je doen? Dat hangt af van de situatie, het kind en hoeveel je op dat moment kan dragen…
👉Emoties ruimte geven
👉Strategieën bedenken om aan de behoefte tegemoet te komen
👉Verbindend spelen
👉Lachen en/of huilen
👉…

En last but not least:
👉Onderzoeken of het gedrag een spiegel is voor iets bij jou en daar eigenaarschap voor nemen

Dat laatste, dát is interessant… . Ik ben mezelf er in aan het verdiepen… . Kinderen spiegelen ons metaforisch de stukken waar we zelf mee aan de slag kunnen… .

Benieuwd naar meer hierover? Laat gerust een reactie na.

Om te leren opstaan, moet je durven vallen.

Een van de fundamenten van bewust ouderschap waar ik een grote fan van ben, dat is dat we onze kinderen niet moeten behoeden voor het maken van ‘fouten’, maar ze beter ervaringsgericht leren.

Een voorbeeld: we hebben een gladde polybetonvloer. Het liefste hebben we dus dat Abel binnen schoenen of pantoffels draagt, of op zijn blote voeten rondloopt. Dan is de kans op vallen (‘falen’ – ‘een fout maken’) en zich pijn doen, het kleinst.

Hij zit zo in zijn ‘eigen willetjes’-periode, wat maakt dat op kousen rondlopen héél interessant is. We laten hem doen.

In plaats van: “Zorg dat je niet valt.” Zeg ik: “Abel, je bent op sokken, hou je daar mee rekening?”

Is hij al gevallen? Ja, redelijk veel zelfs. Heeft hij al pijn gehad? Dat ook. Ook dan zeggen we niet: “Zie je wel, ik had toch gezegd… .” We troosten hem, bevestigen dat vallen niet fijn is en helpen hem daarna een oplossing bedenken.

Wat er dan gebeurt, is ofwel Abel die er toch voor kiest om zijn kousen uit te doen of schoenen aan te doen. Ofwel Abel die voorzichtiger rondloopt op die kousen.

Dan zie je hem vertragen, hij neemt dus als het ware verantwoordelijkheid voor zijn keuze en leert er de risico’s van inschatten. Hij leert zijn lichaam kennen (hoe snel/traag kan ik op sokken rondlopen).
.
.
.
.
.
👉Om te leren opstaan, moet je durven vallen. Hoe ga jij hier mee om? Vind je dit moeilijk? Of makkelijk?

😉Geldt niet alleen voor onze kinderen, ook voor ons, als volwassenen… .

“Ik wéét wat mij vooruit zou helpen. Maar ik krijg het niet toegepast in mijn leven.”

“Ik wéét wat mij vooruit zou helpen. Maar ik krijg het niet toegepast in mijn leven.”

Iets wat ik vaak hoor zeggen.

Je weet dat jouw gedachten je saboteren.
Je weet dat het belangrijk is je emoties te doorvoelen.
Je weet dat zelfzorg nodig is en je beter je grenzen ‘moet’ aangeven.
Je weet dat die dagelijkse rush niet goed is voor jou en je gezin.
Je weet dat je jouw stem niet laat spreken.
Je weet dat praten met je partner belangrijk is.
Je weet dat je nu toch eindelijk eens dat oud verdriet een plaats zou moeten geven.

En dan bepaal je vol goeie moed je nieuwe koers.
Je begint te werken aan je mindset.
Te affirmeren en/of mediteren.
Voelen. Of een poging tot.
Me-time in te bouwen.
Je triggers te onderzoeken.
Grenzen aan te geven.
Een gesprek aan te gaan.

Tot…
die keer dat je er geen zin in had. Of je te moe was.
En je plots een week verder was en opnieuw starten onmogelijk leek.

Tot…
die keer dat je grens aangeven door de ander niet zo vriendelijk ontvangen werd.
En je dacht: zie je wel, het is me niet gegund.

Tot…
je intentie mislukte.
En je dit als falen aanvoelde.

🤭Herkenbaar?

🤔Wist je dat het minstens 3 maanden duurt, voordat een nieuwe koers een automatisme wordt?

🤔Wist je dat falen bij groeien hoort? En er dus eigenlijk geen falen bestaat?

We gunnen onze kinderen al de tijd van de wereld om te leren kruipen, stappen, praten, … . We kijken geduldig toe en wachten. Tot het komt. We stimuleren hen en motiveren, ook als ze vallen.

En wat doen ze?
Ze staan weer op.
Altijd.
Ook na de 20ste val.

😉Wat als je daar nu eens een voorbeeld aan zou nemen?

Precies om die reden duurt mijn groeitraject 3 maanden. Om een stevige basis op te bouwen.

Precies om die reden kan je 3 maanden lang op mij rekenen als coach.
Om je te stimuleren en motiveren. Ook als je valt.
Om je te helpen opstaan. Telkens opnieuw.

Omdat ik het jou gun.
Dat moeitelozer leven.
Die verbinding,
met jezelf en je gezin.

Daarom!

Balans na 21 weken

you are gold

Balans na 21 weken

Deze middag lag ik in bed naast Astor, omdat de dutjes deze week wat moeilijker gaan (de RSV beestjes van Abel zijn nu op bezoek bij hem).

Mijn neus tegen zijn wang.
Snuffel snuffel.

Zijn hoofd in mijn hand.
Lekker geborgen.

Ik keek in het duister en ik dacht:
Wat. Een. Goud.
Wat een goud ligt hier naast mij.

En waarom zou ik me in godsnaam zorgen maken over de doorgedraaide wereld, als ik goud in mijn handen heb.

En een fractie van een seconde later, bekroop mij het gevoel dat de tijd zo snel gaat. Dat goud is al bijna 4,5 maanden in ons leven. Was ik wel genoeg aan het genieten? Zou ik het me niet beklagen dat ik hoognodig ook wilde werken? Had ik niet beter … .

Nee, voelde ik. Alles is goed zoals het moest zijn. Ik krijg zo veel energie van dat ‘werken’ (dat overigens niet als werken aanvoelt, maar als mijn bijdrage aan de wereld leveren), dat ik dat niet in twijfel hoef te trekken.

En die energie die ik haal uit het feit dat ik mama’s kan helpen groeien naar meer bewustzijn en verbinding, geeft mij ook energie om de mama te zijn die ik wil zijn.

Ik mocht de laatste weken getuige zijn van mama’s die terug meer rust ervaren in hun gezin, mama’s die besluiten dromen na te streven, mama’s die zichzelf met prachtige talenten aan de wereld durven laten zien, mama’s die beseffen dat ze wél voelen, na jarenlang het contact met hun gevoel kwijt geweest te zijn, mama’s die in verbinding kunnen blijven, ook als het moeilijk is, … .

Gouden mama’s dus.

Dus lucky me, met al dat goud in mijn leven… Ik ben een rijke burger.