Eén worden.

Hoe langer ik mama ben, hoe meer ik besef in welke wondermooie wereld onze kids leven.

En hoe minder ik hen wil ‘meesleuren’ in onze volwassen wereld.

Ik hoor soms dat onze kinderen moeten leren gedijen in de maatschappij en de wereld van vandaag. Ja, klopt, maar weet je: ze hoeven niet te springen naar die volwassen wereld om dan geen grond onder hun voeten te voelen, omdat ze er niet “aarden”. Ze hoeven niet mee in die rush, laat ze maar genieten van het hier en nu.

In plaats van hen op “onze” wereld te zetten…

Wat als wij eens wat meer van “hun” wereld zouden proeven?

Hun wereld, waarin spelen, werken is.
Maar ook ver-werken, verbinden, ontwikkelen en leren.

Hun wereld, waarin hier en nu telt.
En niet gisteren of morgen.

Hun wereld, waarin regeltjes er zijn om ze in vraag te stellen. Vanuit op zoek zijn naar wat voor hen klopt en werkt.

Hun wereld, waarin tranen woorden zijn.
Woorden van verdriet, spanning, ontlading, overprikkeling, frustratie of zelfs opluchting en geluk.

Hun wereld, zonder maskers of façade.
Tenzij er een verkleedpartijtje aan de gang is 🥳.

Hun wereld, zonder hokjes of oordeel.
Maar lekker out of the box en open minded, nieuwsgierig voor wat anders en nieuw is.

En wat, als het niet eens “hun” en “onze” wereld, naast elkaar moeten zijn?
Dat de ene wereld niet beter is dan de andere.
Dat het op beide heerlijk vertoeven is.
En ze gewoon samen kunnen bestaan, elk hun functie hebben.

En misschien zo, terug één kunnen worden.

Onvoorwaardelijk liefhebben… Mezelf…

Onvoorwaardelijk liefhebben…

Mezelf.

Ik zie je graag met en zonder kleren aan.
Ik zie je graag, mijn lijf.

Ik zie je graag, als ik een voorbeeldmoeder ben.
Maar even goed als ik ploeter en geen idee heb waar mee bezig te zijn.

Ik hou van jou. Van hoe je lacht en plezier maakt.
Maar ook van je tranen en je verdriet.

Ik heb je lief, de versie van vandaag.
Maar ook die van gisteren en die van morgen.

Ik zie je graag als je vol overgave kan ontvangen.
Maar ook als je veel te moe bent om te geven.

Ik koester jou. En al je talenten.
Ook diegene die nog kunnen groeien.
Ook diegene die ik tot nu toe aan de wereld niet durfde te laten zien.
Ook diegene die ik wegstak wegens ‘niet goed genoeg’.

Ik bewonder jou voor je draagkracht.
Maar ook voor het aangeven van je grenzen als die draagkracht even zoek lijkt.

Ik heb je graag, als je als geen ander de verbinding weet te versterken.
Maar even goed als je die moet herstellen, omdat je het even kwijt was.

Ik koester jou. Om wie je bent.
Je volwassen versie. Maar ook je kleine meisje.
En elke steen in dat rugzakje dat je meedraagt.

Ik zie je graag.
Op elk moment.
Zonder voorwaarden.
Zonder als… dan.

En als ik je al eens het gevoel geef, je minder graag te zien, weet dan dat dat hoogstwaarschijnlijk was, omdat ik druk bezig was met anderen graag zien. En ik beloof je dan: ik kom bij jou terug.

1/1 groeitraject

In mijn 1/1 groeitraject hoort whatsapp support. Je kan me dus op elk moment van de dag raad vragen, over je eigen groeiproces, je pieker gedachten, je uitdagingen, je mamarol.

Gisteren stuurde een mama me dat ze wat zoekende was, rond de vele driftbuien van haar peuter de laatste dagen.

Ze voelde zich machteloos omdat ze de oorzaak niet kon vatten. Omdat ze wilde weten hoe ze hem kon helpen.

Dat is zeer verstaanbaar.
En dat voel ik ook soms.

Oorzaken kunnen zijn:
opgestapelde spanningen, een motorische of mentale ontwikkelingssprong (bv. dingen zelf willen doen maar het nog niet kunnen), vermoeidheid, een bepaalde verandering in de dichte omgeving, spanningen/vermoeidheid bij jezelf of thuis, … .

Soms is het enige wat je kan doen
en tevens ook het beste waarmee je jouw kind kan helpen, gewoon accepteren wat er is en daar ruimte voor geven.

Je hoeft het niet op te lossen.
Je hoeft niet exact te weten van waar iets komt.

Er zijn, erkennen, vastpakken of net ruimte geven (in nabijheid) is het enige wat je kind nodig heeft.

Onvoorwaardelijk liefhebben… Mijn kind…

Onvoorwaardelijk liefhebben…

Mijn kind…

Dat is jou graag zien als je lacht, maar ook als je huilt.

Dat is je graag zien als je me een knuffel geeft, maar ook als je me slaat.

Dat is je liefhebben als je je bord leeg eet, maar ook als je alles wat ik met liefde bereidde, op de grond gooit.

Dat is een warm hart hebben als je doorslaapt, maar ook als je jou elk uur van de nacht laat horen.

Dat is liefhebben bij teamwork, maar ook als je tegenwerkt.

Dat is een open hart als je je « voorbeeldig » gedraagt, maar ook als de schaamte me overspoelt.

Dat is een vertederd hart als je broer zijn knuffel brengt, maar ook als je hem een duw geeft.

Dat is niet straffen. Maar ook niet belonen. Want ik zie je altijd even graag, wat je ook doet of zegt. Wat je ook bereikt. Je krijgt geen sticker van me als je op het potje gaat. Of een koekje als je bord leeg is. Je moet niet in de hoek als je iets kapot maakte. Of op de muren tekende.

Ik zie je graag.
Op elk moment.
Zonder voorwaarden.
Zonder als…dan.

Altijd.

En als ik je al eens het gevoel geef, je minder graag te zien. Weet dan, dat het niets met jou te maken heeft. Maar met hoeveel liefde ik mezelf kon/kan geven.

Gastblog Steven Gielis

Steven Gielis is lector Orthopedagogie bij AP Hogeschool en de bezieler van ZITDAZO, een online community die ouders samenbrengt rond thema’s als weerbaarheid en hoogsensitiviteit.

Het ouderschap wordt soms gezien als een relatie waarbij de ouder het kind moet leren hoe de wereld in elkaar zit en hoe het zich dus het beste gedraagt. Echter, door er bovenop te gaan zitten, elke actie of reactie te willen bijsturen en vooraf al te bepalen hoe het levenspad er moet uitzien, neem je een kind een groot stuk van zijn uniek leiderschap weg. Hoe kan je je kind op weg zetten naar leiderschap over het eigen leven?

 

Een kind vraagt in feite niet om opvoeding. Het vraagt om liefde en verbinding, fundamenten om op te bouwen en vleugels om te kunnen uitvliegen, zich te kunnen ontwikkelen, stap voor stap op eigen houtje het leiderschap over hun leven op te nemen.

Lees de volledige blog hier.

 

 

 

Life is like a book.

Life is like a book
Some chapters are sad
Some are happy
And some very exciting.

But if you never
turn the page,
You’ll never know
what the next chapter holds.
.
.
.
.
.
.
Benieuwd naar jouw volgende hoofdstuk?
Maar moeite om alleen de pagina om te draaien?
.
.
.
Check deze link , wie weet kan ik iets voor jou betekenen 💖.

I don’t believe in competition. You are not me. That’s it.

Competitie ontstaat wanneer we gaan vergelijken.

Moeders met moeders, vaders met vaders, ouders met ouders, kinderen met elkaar, rapporten met andere rapporten, picture perfect social media plaatjes met jouw echte realiteit, broers met zussen, coaches met coaches, …

Als er iets is waarmee ik vergelijk, dan is dat mezelf vandaag met mezelf gisteren.

Want elke dag streef ik opnieuw naar groei en ontwikkeling.

En dat vergelijken doe ik niet vanuit: « gisteren was slecht en vandaag moet beter. »

Wel vanuit: « wat kan ik leren uit gisteren, waar zitten groeikansen. »

Het leven is een stuk minder zwaar op die manier. Ik gun het jou van harte ook!

Benieuwd naar mijn visie op moeitelozer vrouw en mama zijn? Check deze link.

Liefs voor jou én voor je lichaam.

Ik hou van mijn lijf.
Ik hou van mijn buik.

(En geloof me: dat is ooit anders geweest)

Niet omdat m’n buik plat is.
Of zonder striemen.
Niet omdat ik (nog) geen love handles heb.
Of mijn huid zacht aanvoelt.
Niet omdat ik volgens velen « bikini-proof » ben, of de cellulitis nog wel meevalt.

Maar omdat mijn lichaam,
voor twee keer bijna negen maanden,
de ruimte en veiligheid boodt aan twee kleine mensjes om te groeien en in staat was om te baren.

Ik heb lang getwijfeld om dit te posten.
Omdat ik geen reacties als: “jij hebt makkelijk praten” wil uitlokken. Want ja, ik heb maatje 36 en nee, van mijn twee zwangerschappen is niets meer te zien (behalve dan dat ik nu wél gevulde borsten heb).

Maar zie, dat is nu net mijn boodschap:
Onze lichamen zijn allemaal verschillend.
Gevuld, minder volumeus, met of zonder strepen, met of zonder littekens, maatje 36 of 44 en alles daar onder, boven en tussen, … .

En toch zijn ze in essentie ook gelijk.
Want ze hebben één iets gemeenschappelijk:
Ze kunnen leven dragen.
Ze bieden een veilige bedding om een eicel en een zaadcel te laten groeien tot een mini Mensje.

Houden van mijn lichaam, vind ik belangrijk om voor te leven.

Ik zou het fijn vinden als mijn kinderen in de spiegel kunnen kijken en elk stukje lichaam, elk hoekje en kantje, oprecht graag zien. Ik zou het fijn vinden als ze zich goed in hun vel voelen.

Het begint met hoe wij over onszelf en ons eigen lichaam praten. Ze horen het. Ze zien het. Ze nemen het over.

Een oprechte vraag: kan jij jezelf in de spiegel kijken en gemeend zeggen: lichaam, ik zie je graag? Met alles er op en er aan. Met alles wat er schijnbaar te veel of te weinig is?

Een uitnodiging om het eens te proberen…

Liefs voor jou én voor je lichaam.

Een van de grootste valkuilen om uit verbinding te gaan in onze relatie met anderen, is dat we communiceren vanuit overtuigingen, oordelen of interpretaties.

Een van de grootste valkuilen om uit verbinding te gaan in onze relatie met anderen, is dat we communiceren vanuit overtuigingen, oordelen of interpretaties.

Gedachten = alles wat er door je hoofd spookt
Overtuiging = een gedachte die je als waar bent gaan beschouwen, waardoor het je doen en laten bepaalt
👉Ik ben niet goed genoeg, dus zal ik dat maar niet proberen, want het lukt me toch niet.
👉Ik ben veel te nerveus voor borstvoeding, dus start ik beter meteen flesjes op.
👉Mijn schoonmoeder moet niets van me hebben.

Interpretatie = gedachte die niet met feiten gecheckt is
👉Na het werk plofte hij zich zeker weer meteen in de zetel… Hij verwacht weer dat ik alles doe in het huishouden *zucht*
👉Ze kwam niet opdagen voor de zoom, dus vindt ze het niet belangrijk genoeg.
👉Al die andere moeders lijken minder te ploeteren dan ikzelf.

Oordelen = wat je van iets vindt, is het goed/fout, gepast/ongepast, …
👉Ze is lui, zie ze zitten in de zetel.
👉Hoe onbeleefd om zonder verwittigen niet op te dagen.
👉Ik ben een slechte moeder.

Maar ook positieve waarde oordelen, zijn oordelen.
👉Wat een voorbeeldig kind heb jij.
👉Ik wou dat ik een goeie eter had.

Bij deze een uitnodiging om hier eens bij stil te staan: vertrek jij vanuit feiten of vanuit een van bovenstaande als je in interactie gaat met je kind, je partner, iemand anders, … ?

Vind je dit waardevol? Sla gerust op voor later. Ook delen is lief!

Gisteren vloog ik, vanuit een gevoel van machteloosheid, uit.

Gisteren vloog ik, vanuit een gevoel van machteloosheid, uit.

Weg verbinding. Weg veiligheid.
En dan, wat nu?

Hier is hoe ik ermee omging:

👉Ik gaf mezelf wat ruimte door kort naar buiten te gaan en zei dit ook zo tegen Abel (ik kon Abel blijven zien). Zo kon ik inchecken: van waar komt dit (een oud patroon, dat als ik in « overleving » zit de bovenhand neemt). En doorvoelen: wat heb ik nodig om kalm te worden (ademen en het gevoel toelaten ipv wegduwen).

👉Ik bood mijn excuses aan en benoemde dat Abel niets verkeerd gedaan had, dat mama bezorgd is en vanuit die bezorgdheid boos was geworden.

👉Ik zocht toenadering, maar respecteerde zijn grenzen: ik vroeg of ik een knuffel mocht geven, of hij terug bij mama wou zitten, … .

« Nee, mama weg » was een paar keer zijn antwoord. Ja, dat is slikken. En toch leerde ik dit niet persoonlijk te nemen. Toen ik het even liet voor wat het was, zocht hij trouwens zelf terug toenadering.

👉Waar ik dus niet bleef in hangen: in schuldgevoel en mezelf op de kop geven. Daar energie naar toe sturen, zou niet helpend geweest zijn, niet voor mezelf en niet voor Abel.

👉En last but not least: ik gunde mezelf deze ochtend oplaad-tijd, om zo weer die zorgende rol op mij te kunnen nemen, zonder momentjes waarbij de verbinding hersteld moet worden… .

Wat ik wil meegeven: als je reageerde hoe je liever niet wil, dan heb je dat meestal niet bewust gekozen.

Maar wat je er dan mee doet, als het gebeurd is, daar kan je wél bewust voor kiezen.

Vind je dit helpend? Zoja, wat neem je mee?
Ken je jouw eigen handleiding voor zo’n momenten?

Ik lees het graag in een reactie.
Delen is lief.

“De kracht zit in jou, je moet ze alleen zien te vinden.”

“De kracht zit in jou, je moet ze alleen zien te vinden.”

Dat is iets wat ik zelf ook regelmatig zei, tot voor kort. Tot ik in een sessie authentic movement volgende meekreeg:

Het gaat niet over jouw kracht vinden of terugvinden.

Maar over de creator in jezelf terug vinden.

En daarmee ook: de vernieuwer.

En dat doe je niet door in het verleden te blijven hangen. Het leven is er namelijk niet om voortdurend “herbeleefd” te worden.

Wel om her gecreëerd te worden.

Creëren = bewegen = mobiliseren

En dat is exact wat mijn bedoeling is in mijn groeitrajecten.
👉Die creator in jou wakker maken.
👉Diegene die aan het roer van jouw leven staat.
👉Diegene die elke dag opnieuw bewust kiest, om te léven, niet gisteren, niet onnoemelijk ver in de toekomst, maar vandaag. En daar van te genieten.

En ik zeg het je, het leven & het ouderschap, voelt stukken moeitelozer aan, als je jezelf als de creator van jouw leven kan zien, voortdurend in beweging, elke dag openstaand voor vernieuwing, …

🧐Ik ben benieuwd, hoe dit voor jou voelt, als je dit leest?

💖Wil je de creator in jezelf wakker maken? Boek gerust je gratis groei-sessie via deze link.

Balans na 33 weken.

Balans na 33 weken.

Ik. Wil. Ruimte.
Voor mij. Van mij.
Ruimte in bed. Ruimte op de wc.
Ruimte in de zetel.
Ruimte overal.

Na 4 nachten met bitter weinig slaap, Astor letterlijk op mij en ikzelf op de rand van het bed balancerend, omdat hij nu net in slaap was gevallen en ik mezelf niet meer durf bewegen uit angst weer van voor af aan te moeten beginnen… .

Tot ik moet hoesten. En hij wakker schiet en weent van de schrik. Lap zeg… .

“En nu doe ik het niet meer,” zei ik gisteren voor het slapengaan. Astor “moet” in zijn wiegje naast ons bed, ik heb ruimte nodig en kan hem er echt niet meer bij hebben.

Dries die goedbedoeld voorstelt dat ik in de andere kamer slaap, waar er een 1persoonsbed staat. Ik die zeg dat dat toch weinig uitmaakt, elk snuifje van Astor wekt me toch, ook al lig ik elders… .

Raad eens waar Astor uiteindelijk toch beland is vannacht, nadat hij door een hoestbui al zijn melk uitspoog… (leve genoeg reserve slaapzakken hebben)? Juist ja, in ons bed.

We zitten dus met een ziekenboeg, twee kids. 1 moeder. De vader gelukkig nog niet.

De moeder en de vader reageren al wat korter op elkaar. Beide moe. Een peuter die geen blijf weet met zichzelf. Een baby die er uren overdoet om in te slapen.

Niets fun aan momenteel.

It is what it is. Het hoort erbij. We moeten er door. Dus voor nu, misschien wat stiller hier. Iets met prioriteiten stellen.

En waar ik ze blijf halen die draagkracht? Volgens mij heeft het iets te maken met Nina Mouton haar gekende uitspraak: “zelfzorg is iets van elke dag.”

En daar pluk ik nu de vruchten van… .

Fijn weekend!

En tegen maandag zijn we er hier gegarandeerd allemaal bovenop!

Ik moet het je niet vertellen, ze worden snel groot, onze kids.

Ik moet het je niet vertellen, ze worden snel groot, onze kids.

13 november, de dag waarop Astor geboren werd, lijkt nog gisteren. Hij is ondertussen meer dan 7 maanden.

En Abel, jeetje, die start in september op school. Weg baby, weg peuter, bijna kleuter… .

De tijd vliegt. En dat maakt het voor mij zo duidelijk, dat ik geen tijd te verliezen heb, in het verder groeien als persoon en als mama. Voor mezelf, maar ook vanuit de intentie, dat mijn kids niet het werk zullen moeten doen, dat ik afgelopen 15 jaar gedaan heb (en ongoing).

Hoe fijn zou het zijn dat ze later, geen dingen moeten “afleren”, maar gewoon “aangeleerd” hebben hoe ze in verbinding met zichzelf en hun omgeving, hun leven kunnen leiden?

Het is nu dat de basis wordt gelegd voor hun veilige hechting, hoe zij in het leven staan, hoe ze leren omgaan met emoties, hoe ze communiceren, of ze een hoog of laag zelfbeeld hebben en durven gaan voor hun dromen, … . 

Kinderen leven niet op de manier waarop wij hopen dat ze dat doen. Ze doen na wat wij doen.

Als mama’s mij zeggen: ’t is nu de moment niet voor persoonlijke ont-wikkeling, dan respecteer ik dat. En tegelijk bedenk ik me hoe snel onze kids groot worden. En dat wat ze de eerste 7 levensjaren meekrijgen, de basis is voor de rest van hun leven. En hoe belangrijk voorleven dus is.

Ik begrijp wel vanwaar dat komt hé.
Het is best spannend allemaal.
Zo een reis in je zelf.
En tegelijk kan het ook als thuiskomen voelen, die reis.
Thuiskomen bij jezelf en in je gezin.

Als ik je iets mag meegeven:
Mildheid en respect voor jouw proces staat bij mij centraal.
Ik laat ruimte om te groeien op jouw tempo.
Ik ben zelf mama van 2 kleine kindjes, dus weet heel goed dat elke kleine stap, eigenlijk ook een grote stap is.

Maar vele kleine stapjes,
kunnen ook een grote wandeling maken.

En op die wandeling, vergezel ik jou graag met mijn expertise en ondersteuning.

Je kan jouw gratis groei-sessie boeken via deze link. Laatste plaatsen voor mijn verlof…

Don’t judge each day by the harvest you reap, but by the sheeds you plant.

Laatst stapte ik binnen bij de bakker en ik zag een kleuter op de grond liggen krijsen & wenen. Ik hoorde de persoon die er bijhoorde, ik vermoed de oma, tegen de bakkersvrouw vertellen dat ze nog te klein is om in de bakfiets te blijven zitten, dat ze haar nog niet vertrouwt, dat haar broer dat wel al kan, kijk maar hoe flink hij daar buiten zit te wachten, … .

Voor het kindje zelf was er op dat moment geen aandacht.

Ik voelde vanalles: compassie, kwaadheid, een beetje oordeel ook (ziede dat dan niet dat ze jou nodig heeft).

“Hoe kan ik hier nu bijdragen,” dacht ik.

Ongevraagd advies geven of naar het kindje toestappen, vond ik ongepast.

Wat ik deed was het volgende: ik keek het kindje aan, ik maakte oogcontact. Ik glimlachte (met mijn mondmasker, maar ergens geloof ik dat ogen ook spreken) en zei in gedachten: ik zie jou en hoor jou. Het is OK dat je het lastig hebt. Je wou heel graag in de bakfiets blijven zitten hé. En misschien vind je het oneerlijk dat je broer dat wel mag en jij niet.

En hé, het kindje werd rustiger. Ze stopte met wenen. Ze stond recht en ging hand in hand met de oma mee naar buiten.

“Ziede wel,” zei de persoon waarvan ik vermoedde dat ze de oma was, “ze even gerust laten, dat helpt toch altijd hé om het te keren.”

En ik glimlachte stiekem in mezelf en knipoogde naar het meisje. Want wij wisten wel beter.

Wat ik wil meegeven:
Door gewoon te zijn wie je bent, te doen wat je doet, voor te leven waar jij voor staat, … . Ook dan, draag je bij aan meer verbinding, binnen én buiten jouw gezin.

🙏Shout out aan alle zaadjesplantende ouders en instagramaccounts!

Groeien naar die bewuste en zelfstandige volwassene, op een afgestemde manier.

We waren in het parkje in de buurt. Abel wou naar het water fonteintje.

“Mama Abel handje geven.”
“Ok, jongen, ik wil je een handje geven. Vind je het spannend zo dicht bij het water?”
“Ja, Abel mama handje geven water.”
“Ik ben bij jou, Abel. Gaan we een beetje dichter?”
“Ja.”

En zijn voetjes schuifelden wat dichter bij het fonteintje.
“Mama mee”.
“Ik ben mee, jongen. Ik ben naast jou.”

“Mama hand water doen”.
“Mama heeft geen zin om haar hand in het water te doen. Wil jij jouw hand in het water doen?”

“Abel hand water doen.”
En zo geschiedde.

En een hand werd een arm.
Mijn handje liet hij ondertussen los.

Twee seconden keek ik niet.
En boem, daar lag hij op de grond.
Met traantjes.

“Abel, ben je geschrokken?”
“Ja, Abel broek nat.”
“Heb je pijn?”
“Nee, Abel broek nat.”
« Ik kan me voorstellen dat een natte broek niet fijn is. Wat kunnen we nu doen?”
“Huis andere broek doen”
“Ja, we gaan terug met de fiets naar huis, om een andere broek aan te doen.”

En toen de emoties bedaard waren, legde ik uit: “een natte vloer, binnen of buiten, kan glad zijn. Dan is het handig om voorzichtig te stappen. Zodat je niet valt. Begrijp je dat, Abel?”

“Ja, Abel ‘zichtig’ stappen vloer water”.

En zo gaat dat: leren door te doen. Samen of alleen, wat op dat moment veilig voelt.
Leren door te vallen. Leren hoe je weer kan opstaan. Leren door te ondervinden.

En daardoor: groeien naar die bewuste en zelfstandige volwassene, op een afgestemde manier.

Zet jezelf elke dag op je to do lijstje…

Heb jij een to do-lijst?
Op papier, in je gsm of in je hoofd?

Bij het laatste, zou ik je willen uitnodigen om die uit je hoofd te halen en neer te pennen. Dat op zich kan al heel wat verlichting brengen.

En… nu komt het :-): sta jij op je to do?
In de zin van: doe jij dagelijks iets wat jou energie geeft?

Nee, niet maandelijks of als het eens goed meezit, een keer per week.

Dagelijks.

Maak jij dagelijks ruimte om jouw behoeftes in te vullen?

Weet je überhaupt waar jij behoefte aan hebt?
En welke strategieën er zijn om die behoeftes te vervullen?
Of is dat deel volledig aan de kant geschoven?

Als ik je nu vraag om 10 dingen op te sommen die je energie geven, kan je daar dan op antwoorden? Of is dat moeilijk, omdat het misschien lang geleden is, dat je daarvoor nog tijd en ruimte nam?

Je kan perfect een aanwezige en ‘goeie’ mama zijn en tegelijk ook tijd voor jezelf nemen.

Het hoeft niet of/of te zijn.
Een en/en verhaal is mogelijk.

Hoe dan?
👉Onder andere door bewust te zijn, voelen, doen en denken.
👉Door bewust om te gaan met je tijd en je energie.
👉En die niet te spenderen aan piekergedachten of futiliteiten. Maar aan wat werkelijk bijdraagt.

Met als resultaat:
👉minder emmertjes die overlopen
👉minder schuldgevoelens omdat het weer eens verkeerd liep
👉minder disbalans tussen mama/vrouw/partner zijn
.
.
.
.
.
Maar vooral: meer verbinding.
Met jezelf.
En met je gezin.
.
.
.
.
.
🤩Wil je leren hoe dit en/en verhaal voor jou kan mogelijk worden?
💁‍♀️Boek dan je gratis groei-sessie via deze link.