Time-out of time-in

Time-out en time-in

Velen kennen het concept time-out. Persoonlijk hou ik niet zo van dat woord/idee. Time-out voelt voor mij als de verbinding verbreken en zeggen: zoek het zelf maar uit.

Ik verkies een “time-in”. Time-in herstelt de verbinding en zegt: ik ben er voor jou.

Time-in is letterlijk: tijd om naar binnen te keren. Het betekent innerlijk voelen wat er speelt, die emoties ruimte geven. Het laat de mogelijkheid om voorbij het gedrag te kijken en te onderzoeken welke (onvervulde) behoeften er spelen.

Je kan jezelf een time-in geven als je het lastig hebt. Het overkomt iedereen, het is je allemaal te veel, je bent moe, je kan niets verdragen. Het is op die momenten dat je reageert zoals je liever niet wil reageren.

Bij mij helpt dan AAK – Afstand nemen, Ademenen, Kijken. Als je op tijd jezelf aanvoelt en even die time-in neemt, dan blijf je uit die reactie waar je nadien spijt van hebt. Mooi, toch?

Ook voor je kind kan een time-in waardevol zijn.

Ik citeer Aletha Solter even: “Children need the most love and attention, when they act the least deserving it.”

Welke boodschap geef je als je zegt: “Ga maar even in de hoek. Of: “Je mag even stoom afblazen op je kamer?”

Juist ja: Je verbreekt de verbinding en zegt onrechtstreeks: zoek het zelf maar uit.

Door een kind in zijn time-in nabijheid te geven, aanwezig te blijven, ruimte te geven voor emoties, behoud of herstel je de verbinding en zeg je: ik ben er voor jou, ook nu, ook als je het lastig hebt.

Time-out of time-in: wat resoneert het best bij jou?

Your wound is probably not your fault, but your healing is your responsibility.

Your wound is probably not your fault, but your healing is your responsibility.

Ik heb jarenlang een gigantisch zware rugzak meegezeuld. Zo eentje vergelijkbaar met de zware boekentassen van sommige kinderen, als je hem ophebt, dat je bijna achterover valt 😉 De personen op de foto, mijn mama en papa, zijn er ondertussen niet meer. Alle omstandigheden daar rond, vullen het grootste deel van die rugzak.

Ik maakte mezelf er het slachtoffer van. Ik was niet gelukkig, vond geen rust, maakte keuzes waar ik spijt van kreeg, wentelde me in verdriet, pijn en angsten van het verleden. Want wat gebeurd was, daar moest ik nu maar de gevolgen van meedragen. Ik had er niet voor gekozen, voor dat verleden. Maar nu zat ik er mee voor de rest van mijn leven.

Tot ik besliste: nee, dit wil ik niet langer. En ik nam verantwoordelijkheid om mijn rugzakje lichter te maken. Met hulp, ik volgde trainingen en coachings in zelfontwikkeling en bewust zijn. En dat is een ongoing proces. Dat eindigt nooit.

Zeker nu met mama te zijn, krijg ik dagelijks spiegels van stukjes van mezelf waar ik nog meer in kan groeien, waar ik nog meer mijn verantwoordelijkheid voor kan nemen. Dat bewust zijn en het werken aan je eigen stukken om zo te groeien als ouder, is een van de fundamenten van bewust ouderschap.

Ik ben zo dankbaar dat ik ondertussen al niet meer omver val van die rugzak. Dat ik hem vaker in een hoekje kan gooien en zo de last van mijn schouders kan zetten.

We hebben allemaal onze uitdagingen, ons rugzakje met groot of klein verdriet, grote of kleine trauma’s. We kozen niet altijd de inhoud van dat rugzakje.

Maar of we het met ons meezeulen of het stap voor stap lichter maken door onze verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven, dat ligt wel in onze handen.

Food for thought.

Kijk voorbij gedrag en kom terug tot verbinding…

Achter elk gedrag schuilt een positieve intentie, namelijk het vervullen van een bepaalde behoefte. “Ongepast, lastig, uitdagend, …” gedrag is niet meer dan een ongelukkige (of maatschappelijk niet aanvaarde) manier om de nood aan een bepaalde behoefte te uiten.

Dat is voor mij hét inzicht dat ik in mijn trainingen verbindende communicatie heb opgedaan. En nu ik mama ben en bewust in het ouderschap sta, kan ik dit volledig doortrekken naar hoe ik omga met het gedrag van Abel.

Verbindende communicatie is net als bewust ouderschap niet enkel iets wat je kan ‘doen’, maar iets wat je kan ‘zijn’ en ‘leven’.

Een kind is niet lastig. Een kind hééft het lastig. Stel je nu eens zelf voor: 1001 nieuwe indrukken, ontwikkelingsfrustraties, constant keuzes die voor jou gemaakt worden, dingen wel willen maar nog niet kunnen, … en daarbij nog niet over de mondelinge vaardigheid beschikken om uit te drukken wat je voelt of nodig hebt.

Gedrag en emoties zijn dus (zeker tot een bepaalde leeftijd) de enige manier om iets duidelijk te maken, te communiceren. En net zoals volwassenen niet altijd de meest aangename woorden kiezen om duidelijk te maken wat ze bedoelen, kiezen kinderen niet altijd het meest gemakkelijke gedrag. Doe je dat als volwassene bewust, om de ander te kwetsen of het lastig te maken? Nee, waarschijnlijk niet. Zo ook bij kinderen… .

Of het nu in de omgang is met die kids van je, je partner, collega, broer of zus, vriend(in), … : als je verder kijkt dan gedrag/woorden en de behoefte daar achter kan vinden, dan kom je tot een diepe verbinding. En ook vanzelf tot oplossingen.

Een voorwaarde om doorheen dat gedrag te kijken, is het gedrag (of de ongelukkig gekozen woorden) niet persoonlijk nemen. Als je dat doet, schiet je vaak in je eigen stukken, of in oordeel, interpretatie, … . En daarmee kan je de verbinding niet in stand houden.

Dus de volgende keer dat je kind “onmogelijk” gedrag stelt of je collega of partner iets zegt dat jou doet fronsen… , denk dan hier eens aan en voel het verschil… . En de verbinding… .

Broken cookies

BROKEN cookies

Je hebt het vast zelf al eens meegemaakt: de druppel die jouw emmer doet overlopen, waardoor je reageert (naar je partner, collega, kind, vriend, …) met een lading die bijlange niet evenredig staat met de situatie die je zonet deed ontploffen… . Want die lading is eigenlijk een hoop opgestapelde spanning.

Wel, kinderen hebben dit ook. De behoefte om te huilen of ontladen stapelt zich geleidelijk aan op, totdat de drang om los te laten enorm groot is.

Op dat moment zal bijna alles tranen of een driftbui veroorzaken. Waardoor de reden van de traantjes totaal niet duidelijk zijn of de uitbarsting niet in evenredigheid lijkt te zijn met de situatie die ze veroorzaakt heeft.

Het koekje van een kindje breekt bijvoorbeeld en het kindje gooit zichzelf in een huilbui (vandaar “broken cookie” – de term leerde ik kennen via de boeken van Aletha Solter, waar ik ook deze inspiratie haalde om er op een verbindende manier mee om te gaan). Of er volgt een groot drama omdat het de blauwe beker moest zijn en niet de gele.

 

Momenten als deze kunnen bijzonder lastig zijn, soms zelfs irritant aanvoelen. Maar neen, je kind is niet “verwend” of “manipulatief”, zoals sommige mensen beweren.

Er is een andere manier om naar zo’n situatie te kijken.

Het gebroken koekje is dus een reden om opgekropte gevoelens los te laten, die het gevolg zijn van een opeenstapeling van spanningen, angst, verdriet.

Geen paniek 😉: Kinderen huilen niet voor onbepaalde tijd, maar stoppen uit eigen beweging als ze klaar zijn, als ze de spanningen kwijt zijn. Na het huilen is er meestal een gevoel van opluchting en tevredenheid.

Alle kinderen, ongeacht hun leeftijd, hebben iemand (bijvoorbeeld mama of papa) nodig die hen genoeg veiligheid biedt om naar hun emoties te luisteren en te ontladen. Vaak is dat hun thuisbasis. Dat is meteen ook de reden waarom kinderen soms op school of in de crèche « een fantastische dag » hadden, maar eens thuis er een hoop traantjes vloeien.

Dus als je kind nog eens een “broken cookie” moment heeft in jouw bijzijn, weet dan dat het volkomen normaal is en zelfs een natuurlijk en helend proces.

En misschien kan het iets draaglijker zijn, als je het ziet als een verborgen compliment, want bij jou is het veilig genoeg.

Ontladen en een gemene mama zijn… Of toch niet?

Ontladen.

de lading wegnemen…

Ik heb deze avond iets ‘gemeen’ gedaan ;-). Of net niet, ’t is hoe je het bekijkt. Toen ik Abel zijn pyjama wou gaan aandoen, wou hij zijn knuffel uit zijn bedje halen. Ik hield hem tegen. En dat vond hij niet fijn, hij begon te huilen. Was dat gemeen van mij? Sommigen denken misschien van wel. Maar ik leg uit waarom in mijn ogen niet:

Ik heb de laatste dagen, sinds zijn accident met zijn duim, ondervonden dat hij wel heel hard aan die knuffel hangt. Hij grijpt er veel vaker dan normaal naar. Het wenen stopt sneller als zijn knuffel bij hem is. Het was een controlepatroon aan het worden, zoals Aletha Solter het zou noemen.

Door hem zijn knuffel niet te geven, heb ik hem de kans en ruimte gegeven om zijn spanningen niet in te slikken, maar te uiten. Er volgde een lange en intense huilbui, een ontlaad-bui. Ik had hem in mijn armen en hij huilde in volle overgave. Ik praatte tegen hem: dat zijn traantjes welkom waren, dat ik hem zag in al zijn verdrietjes en spanningen, dat het er allemaal uit mocht, … .

Na een hele poos, ging het over in lachen met een mini-vorm van machtsomkeerspel (Abel nam mijn bril van mijn neus en ik deed alsof ik daar heel hard van schrok of hij kwam aan mijn neus en ik deed alsof ik ze kwijt was).

En zo wisselden we nog een tijdje af tussen tranen met tuiten en hilariteit alom. Echt wonderbaarlijk, hoe snel kinderen kunnen switchen in emoties.

Dubbel goal ;-), want het mooie is: zowel huilen als lachen helpen om emoties te reguleren en om spanningen te ontladen.

Huilen is een natuurlijk herstelproces dat via tranen afvalstoffen afvoert (net zoals gaan plassen!) en op die manier mensen van álle leeftijden helpt de gevolgen van stress te verwerken. Dus ook volwassenen… . Food for thought…

Terug naar deze avond: Wat normaal 10 minuten duurt (zijn pyjama aandoen), daar spendeerde ik vanavond dus veel langer aan.

Maar ik ben zo dankbaar, omdat ik weet dat zijn lijfje ont-spannen in bedje ligt nu. En zijn knuffel, die nam hij met een glimlach vast toen hij zijn bedje zag.

Just be You!

It is NOT your job to be everything to everyone. Just Be You!

Als introverte HSP’er heb ik veel tijd alleen nodig. Of in stilte.

Als Abel slaapt overdag, gebeurt het dat ik gewoon in de slaapkamer wat ga lezen, ‘podcastluisteren’, liggen, zitten, … . Ook al is mijn man dan beneden. Soms kan ik er de huishoudgeluiden, voetengeschuifel, tv, radio, … namelijk gewoon niet bij hebben.

Ik heb besloten me daar niet meer tegen te verzetten. Als ik dat doe, word ik namelijk een heel onaangenaam persoon 😏. En dat baat mezelf niet en ook mijn omgeving niet.

Sinds ik mijn HSP en introvertie kan omarmen en als kracht zie, loopt alles veel moeitelozer. Ik verloor tonnen energie door hier geen rekening mee te houden. Te doen wat verwacht werd. Dat bracht me uit verbinding. En verbinding is key voor mij…

Dus wie zich hier in herkent of wie op een of andere manier moeite heeft met grenzen stellen:

It is NOT your job to be everything to everyone. Just Be You!

Daarom een suggestie 😉 HSP of net niet, introvert of extravert:

Stop met jezelf te verontschuldigen, verloochenen of voorbij te lopen.

Jij bent jij. De ander is de ander.

En beide zijn helemaal ok.

Strategie-stretch

Strategie-stretch

De termen strategie en behoefte leerde ik kennen in mijn trainingen verbindende communicatie (met dank aan Walk Your Talk).

Een strategie is een manier om een behoefte te vervullen. Een behoefte is kort gezegd: iets wat je belangrijk vindt, zoals authenticiteit, veiligheid, ontspanning, vrijheid, samenwerken, creativiteit, orde, balans, … . Voor een behoefte zijn er verschillende strategieën om ze in te vullen, maar vaak grijpen we naar onze lievelingsstrategie en zien we geen andere mogelijkheden dan die. En vaak halen we behoefte en strategie door elkaar.

Zit je vast en zie je geen uitweg meer? Ga dan naar de behoefte en onderzoek verschillende manieren om ze in te vullen.

Stretch als het ware je strategieën.

Een voorbeeld om het te duiden:

Ik heb behoefte aan ontspanning.

Strategieën om deze behoefte te vervullen zijn: wandelen, mediteren, een boek lezen, … . Mijn lievelingsstrategie is echter koersfietsen. Door mijn zwangerschap gaat dit niet meer (mijn buikje zit in de weg). Ik zou me daar kunnen bij neerleggen. Maar dan geraakt mijn behoefte aan ontspanning niet meer vervuld.

Ik kan ook mijn strategieën stretchen en verder dan mijn lievelingsstrategie kijken. Door met mijn elektrische fiets te gaan rijden bijvoorbeeld, vervul ik ook deze behoefte, ook al is het niet mijn favoriete manier.

Als je voorbij je lievelingsstrategie kan/durft kijken, kom je als vanzelf tot een oplossing en tot verbinding.

Ik geloof dat de strategie-stretch oefening in een ouder/kind relatie veel spanning kan wegnemen. Bijvoorbeeld in situaties dat we als ouder/kind eenzelfde behoefte hebben. Maakt het dan uit met welke strategie wie de vervullen? Soms wel natuurlijk, als het gaat over veiligheid, gezondheid, … . Maar als je bereid bent om voorbij je lievelingsstrategie te kijken (en koppigheid of oogkleppen wat aan de kant schuift), dan kom je vanzelf tot een oplossing die voor beide ok is en daarmee ook tot verbinding.

Ik denk ook dat veel vrouwen/mama’s meer me-time zouden hebben, als ze dit zouden toepassen 🙂

En partners elkaar sneller zouden vinden als ze het vervullen van de behoefte bovenop de strategie waarmee ze dat willen doen, zetten.

Ik nodig jullie dus uit tot een strategie-stretch challenge 🙂

Want:

Gelijk hebben of gelukkig zijn?

Gelijk hebben of in verbinding blijven?

Het kan niet allebei… Waar kies jij voor?

 

Liefs, Hade

Over mogen en moeten…

Natuurlijk, verbindend, bewust (what’s in a name) opvoeden wordt soms verkeerdelijk gezien als grenzeloos opvoeden. Natuurlijk moet een kind begrensd worden. Maar er is een verschil tussen begrenzen vanuit macht/autoriteit of “omdat iets jouw norm is” en begrenzen vanuit verbinding en omwille van veiligheid.

Door Abel te zien opgroeien en zijn wereld ontdekken, sta ik er dagelijks van versteld hoe sterk wij geconditioneerd zijn. En hoe snel we onze norm als “de waarheid” beschouwen.

Mag iets niet omdat het, binnen jouw norm/referentiekader, niet zo hoort of het je extra werk/tijd zal kosten?

Of mag iets niet omdat het niet veilig is, niet bijdraagt, mensen pijn doet of kwetst, … ?

Het is een fragiele lijn en gevoelig onderwerp. Waar trek je de grens tussen “gezond experimenteren” en “zo hoort het niet”?

Als er effectief een grens bereikt is en je moet ingrijpen, heb je nog steeds de keuze hoe dit te doen. Bij onveilige dingen of dingen die andere mensen/kindjes pijn doen, moet dit uiteraard soms heel kordaat (voor er ongelukken gebeurd zijn). Maar ook dat kan je in verbinding.

Ik probeer er bewust mee om te gaan, met vallen ( – o ja – ) en opstaan. Een van de redenen is, dat ik onze kinderen wil helpen opgroeien tot zelfbewuste en open-minded volwassenen, die hun grenzen kunnen stellen én die van anderen respecteren. Personen die een standpunt durven innemen. Die voelen wat voor hen klopt/past en wat niet. Die dromen durven nastreven en gretig in het leven staan.

Want: Hoeveel volwassenen kampen niet met een burn-out, bore-out, verslaving, depressie, … Hoevelen laten over hun grenzen gaan, of voelen die niet meer? Hoevelen vertonen please-gedrag om hun gevoel van eigenwaarde op te krikken? Meer dan je denkt, ik incluis als ik wat uit balans ben.

Als kind kreeg ik vaak het antwoord op de vraag: waarom niet? “Omdat ik het zeg.” Stel je je voor dat je van je baas zo’n antwoord krijgt. Zou dat je tevreden stellen? Zou je zijn standpunt kunnen begrijpen? Ik niet alvast… .

Dus dingen “niet mogen” en dingen “moeten”: een uitdagende oefening. Zowel in mijn mama-rol als daarnaast. En al zeker in het mezelf-zijn ;-). Maar wel een oefening die veel boeiende inzichten brengt… .

PS: als je al tot hier geraakt bent in het lezen ?: je “mag” reageren en delen en dat waardeer ik zeer oprecht. Maar je “moet” niet(s)…

Liefs, Hade

I make milk. What is your superpower?

De eerste vraag die ik kreeg nadat ik pas bevallen was: “Wil je borstvoeding geven?”

“Ik wil het op zijn minst proberen.” was mijn antwoord.

De eerste dagen waren uitdagend. Het aanhappen lukte niet fantastisch en we hadden steeds de hulp nodig van de verpleegkundigen op de kraamafdeling.

De dag voordat we naar huis vertrokken uit het moederhuis, sms’te ik lichtjes in paniek mijn vroedvrouw. Ze stelde me gerust. “Er kan op korte tijd nog veel veranderen.” En inderdaad, die nacht lukte het Abel om als een pro aan te happen en we waren vertrokken.

Ik gebruikte “Appje voor de borst” om alles wat bij te houden (vooral dat wisselen van kant toch), helemaal op het gevoel was een stapje te ver voor me. Elke keer Abel bijgekomen was, voelde als een kleine overwinning. Wat een meesterlijk lichaam hebben wij toch.

Abel zat steeds onderaan de curve en is nog steeds een slank mannetje (wie mij kent, zal dat niet verbazen). Daar hadden we het eerste jaar wat zorgen rond. In mijn ogen baby was een gezonde baby een “michelin-baby’tje”. Nu weet ik beter en kan ik die curve naast me neerleggen. Abel ontwikkelt zich goed, groeit en is een vrolijk kindje. Dat is nu mijn maatstaf, niet meer die curve.

Toen hij bijna 6 maanden was, zijn we gestart met groentepapjes. Maar zijn hoofdvoeding bleef nog een paar maanden borstvoeding. Ik begon terug te werken, dus kolven werd dagelijkse kost. Ik heb het geluk een werkgever te hebben, die mij daar de ruimte voor gaf.

Mijn oorspronkelijke doel was: borstvoeding tot ik ga werken en dan zien we wel. Dat doel legde ik steeds verder, zonder druk op mijn of zijn schouders. Rond zijn 9 maanden is hij een kleine week opgenomen in het ziekenhuis, hij had verschillende virale infecties opgedaan. Wat was ik blij dat ik toen borstvoeding kon geven en een voorraadje gekolfde melk in de diepvriezer had. Het was het enige dat hij binnenhield en het bood hem troost en nabijheid in die nare ziekenhuisperiode.

Die week ziekenhuis leverde me wel een lichte borstontsteking op. Waarschijnlijk doordat alles wat ontregeld was, van 2 à 3 keer langer drinken naar vele keren en op onregelmatige tijdstippen kort drinken. Mijn borsten wisten niet meer waar ze had hadden. Gembercompressen en rust en warmte werden mijn redding.

Hoe langer ik voedde, hoe gemakkelijker het werd. Ik moest immers op een bepaald moment niet meer kolven (hij dronk enkel nog ‘s morgens en ‘s avonds, overdag at hij vaste voeding) en alles liep vanzelf. Ondertussen is hij anderhalf jaar en drinkt hij nog steeds ‘s morgens en ‘s avonds bij mij. 

Met onze wens voor een tweede kindje, twijfelde ik wat om verder te doen. “Ze zeiden” dat je moeilijker zwanger kon worden als je nog borstvoeding gaf. Maar dat gaf bij ons geen problemen. Ik werd zwanger de 4de maand nadat ik opnieuw mijn maandstonden volgens een vrij regelmatige cyclus kreeg.

Momenteel ben ik 24 weken zwanger, in de tweede helft van november (normaal gezien) wordt Abel grote broer. Hierover heb ik vaak tweestrijd in mijn hoofd. Blijf ik borstvoeden of stop ik? Als ik blijf voeden: Hoe zal Abel reageren als er een tweede baby ook drinkt? Als ik stop: wat ontneem ik Abel dan op dit moment dat ons beide nog goed doet? Kan mijn lichaam dit aan? Hoe zal ik reageren na de bevalling (die hormonen, weet je wel)? Wat zal de vermoeidheid met me doen? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet.

Het merendeel van mijn omgeving suggereert dat stoppen met borstvoeding toch echt wel beter is. Ik denk dat het uit bezorgdheid en onwetendheid is, uit zich spiegelen aan de maatschappelijke norm. Dat is begrijpelijk en OK. Maar uiteindelijk bestaat er niets natuurlijkers dan dat. Ik wil graag een bewuste keuze maken vanuit vertrouwen en niet vanuit angst. Dus voorlopig doen we verder, we zien wat komt.

Ik besef heel goed dat het niet bij iedereen zo vlot loopt, dat er mama’s bewust kiezen om geen borstvoeding te geven, dat er mama’s te vroeg naar hun goesting (moeten) stoppen. I see you all!  Elk verhaal is OK, iedereen doet zijn ding. De week van de borstvoeding is er niet één tegen kunstvoeding, het is een week om te sensibiliseren en informeren, om ondersteuning te bieden. Vroedvrouwen, lactatiedeskundigen, ervaringsdeskundigen, … je kan tegenwoordig al bij veel mensen terecht met al je vragen, twijfels, zorgen, … . 

Ik wens alle mama’s een mooi verhaal toe, of het nu met borstvoeding of kunstvoeding is. Maar vooral een verhaal dat je zelf schrijft en niet laat schrijven. 

Liefs, Hade

 

 

Me-time

Me time doesn’t mean “me first”.  It means “me too”.

Whow. Wat een eyeopener was deze quote voor mij. Dus ik was niet egoïstisch als ik me-time inplande? En het was oké om ook even tijd voor mezelf te voorzien. Jazeker!

Maar hé, er valt wat van te zeggen van die me-time. Wat voor de ene werkt, is voor de ander een last. Wat de ene energie oplevert, put de andere uit. Hoeveel me-time je nodig hebt om goed te kunnen functioneren, is voor iedereen anders. Niets persoonlijker dus dan hoe jouw me-time in te vullen. 

Maar waarom is die me-time dan eigenlijk zo belangrijk?

We doen het bijna allemaal denk ik: onszelf in bochten wringen om toch maar elke rol die we in ons leven opnemen (ouder, partner, vriend(in), collega, …) met glans te vervullen. Alleen: niemand kan dit op de lange termijn volhouden. Zonder er zelf onder te lijden. Althans dat is mijn eigen ervaring.

Toegegeven, de me-time sinds ik mama ben, ziet er iets anders uit dan daar voor. Ik moet heel bewust plannen, of het komt er niet van. Ik moet afspraken maken met mijn man. Ik kan niet meer zomaar op elk moment doen waar ik zin in heb. Een tijd heb ik mij daar ‘slachtoffer’ van gevoeld. Ik stak me weg achter het moederschap: “dat betekent nu eenmaal geen tijd meer voor jezelf. Alles opgeven voor jouw kindje(s). Met frustratie toezien dat mijn man zijn ‘leventje’ wel verder kon zetten.”

Tot ik besefte: hé, als ik die tijd voor mezelf niet neem, dan lukt het me niet om onvoorwaardelijk mama te zijn. Dan verlies ik sneller mijn geduld. Kan ik niet oprecht aanwezig zijn. De emoties niet helpen dragen. Werk ik mijn frustraties uit op iedereen rond mij (in de eerste plaats mijn man en dat verdient hij niet). Kortweg: zonder me-time kan ik de mama en partner niet zijn die ik wil zijn.

Je maakt jezelf blaasjes wijs als je je wegsteekt achter “ouder zijn betekent nu eenmaal geen tijd meer voor jezelf”. Je hebt altijd een keuze…  .

Een nee tegen het ene, is een ja voor iets anders.

Een nee tegen gezinstijd is een ja voor jezelf. Om er daarna weer opgeladen voor je gezin te kunnen zijn. Omgekeerd ook: een nee tegen me-time, is een ja voor je gezin/werk/familie/vrienden/… . Beide zijn OK en nodig. Het op die manier bekijken, helpt mij wat ‘lading of oordeel’ weg te nemen. Het helpt me ook de consequentie van mijn keuze te dragen en volledig in de keuze te gaan staan zonder te ‘slachtofferen’ of ‘mij schuldig te voelen’.

En weet: je kan altijd opnieuw kiezen. 

Strategie-stretch 

Zoals ik eerder zei, ziet mijn me-time er het laatste anderhalf jaar anders uit, dan voor ik mama was. Ik kan niet zomaar zeggen: ik ben nu 3 uren weg om te fietsen. Het liefst nog samen met Dries. Of we vertrekken nu op restaurant zonder dat dit gepland is. Dit zijn voorbeelden van mijn lievelingsstrategieën.

Mama zijn heeft me geleerd de kleine dingen, de korte me-time momentjes te waarderen. En mijn strategieën om mijn behoefte aan me-time in te vullen wat te stretchen. Ik steek me niet langer weg achter die lievelingsstrategie, maar zoek naar alternatieven. En die zijn er, echt gebeurd ;-), als je er voor open staat!

Leg de lat op jouw hoogte.

Het blijft zoeken naar evenwicht, dat wel. Net als velen onder jullie, wil ik graag alles ‘goed’ doen. Maar de basis daar voor is voor mezelf zorgen. Pas als ik in balans ben, kan ik bewust in mijn andere rollen staan en ze opnemen op de manier die ik wil. Toegegeven, er zijn nog steeds dagen dat het mij niet lukt. Tot mijn vatje weer eens overloopt en ik het belang ervan aan de lijve ondervind. En wat dan? Dan geef ik mezelf niet (meer) op mijn kop, maar voel ik wat ik nodig heb en neem ik daar verantwoordelijkheid voor. 

En wat dat goed doen betreft: ‘goed’ is net als ‘slecht’ een oordeel. Wat als we nu eens gewoon met zijn allen ‘ons ding’ doen en van daaruit vertrekken, met mildheid voor onszelf en zonder ons te spiegelen aan de norm of een ander… . 

Who’s in?

Liefs, Hade

 

 

De kracht van huilen

Een goeie 17 maanden ben ik mama. Waarvan bijna 4,5 maanden in het dubbel, want: baby loading in mijn buik. Afgelopen anderhalf jaar shifte ons leven dus echt. Niet langer met tweetjes, maar met drietjes. En binnenkort dus met vieren. 

Deze morgen stond ik even stil. Ik vroeg mij af: maar wat waren nu de mooiste momenten? En toen voelde ik dat ‘mooi’ verschillende betekenissen heeft voor me. 

17 maanden borstvoeding hoort absoluut op mijn lijstje van mooie momenten. Ik had het geluk dat alles vlot ‘op gang’ kwam en ik een goeie vroedvrouw had die mij ondersteunde bij vragen of twijfels. Die borstvoedingsmomentjes zijn en blijven koester-momentjes.

Abel zien groeien, evolueren, ontdekken, spelen, lachen, … ook dat is mooi, vanzelfsprekend. 

Mijn man Dries als papa bezig zien, ook daar maakt mijn hart een sprongetje van. Ik zeg het hem te weinig, maar hij doet dat zo goed. Bij deze Dries, als je deze blog leest: Ik ben zo blij dat jij mijn man en de papa van onze kinderen bent.

Maar misschien zelfs de mooiste – als in waardevolle & dankbare – momentjes, waren deze waarin ik Abel ruimte gaf om zijn emoties te laten vloeien en traantjes te laten stromen. En dan niet die momenten waarop hij huilde omdat hij gevallen was en pijn had. Maar deze waarvan je als mama weet: hij voelt spanningen (door ontwikkelingssprongetjes, te veel prikkels, … of wat dan ook) en die moeten er uit.

Holding space. Er gewoon zijn, niet meer en niet minder. Niet willen oplossen, niet willen ombuigen. Geen afleidingsmanoeuvres. Laten. Stromen. Met geduld. In nabijheid. Empathisch zijn, maar zonder woorden. Ruimte geven. Betrokkenheid. Pure verbinding. 

En dan daarna: die ontlading. Vaak met een dankbare blik die bevestigt: dat was wat ik nodig had. Even plots en onverwacht als ze gekomen waren, die traantjes, terug de switch naar een vrolijke man met goesting om te spelen, te ontdekken, te groeien en evolueren. Want er was weer ruimte. De spanningen waren weg.

Ja, ook jongens mogen huilen.

Holding space. 

Hoe de grote leren van de kleintjes.

Abel is mijn zoontje van 18 weken… En, het moet gezegd: ik kan er veel van leren over positivisme, emoties uiten, authentiek zijn, grenzen verleggen, doorzetten, gretig de wereld ontdekken, … .

Zo wordt hij telkens, als hij goed en genoeg geslapen heeft, met een glimlach wakker. Als volwassene hebben wij, in de meeste gevallen toch, 1 kans per dag om met de glimlach wakker te worden en we laten die vaak – soms – altijd links liggen. Abeltje slaapt nog 4 à 5 dutjes en na elk dutje begint hij met evenveel enthousiasme aan zijn volgend dagdeel. Stof tot nadenken… .

Lachen, wenen, boos zijn: bij Abel passeert het allemaal de revue, zonder gène, zonder excuus en zonder erover na te denken of het nu wel of niet het gepaste moment is. Wij volwassenen, slikken ons verdriet vaak in en kroppen onze boosheid in veel gevallen op. Alleen geluk, dat mag er zijn en getoond worden, het liefst zoveel mogelijk op social media. Not the real world, my dear!

Ik sta meerdere keren per dag te kijken hoe Abel grenzen verlegt en blijft doorzetten. Hij kan 10 keer naar iets grijpen om het de 11de keer eindelijk vast te hebben. Hij weert zich om rechtop te zitten. Wekelijks maakt hij sprongen in zijn ontwikkeling en zijn gretigheid om de wereld te ontdekken, hoe klein die ook voor hem nog is, siert hem ongelooflijk. Hij heeft écht zin in het leven en neemt dat zoals het komt. En hij is wie hij is, zonder hem ook maar iets aan te trekken van de wereld rondom hem. En wij? Hoe vaak vervallen we in klagen en zien we enkel de dingen die beter kunnen? Of ‘conditioneren’ we onszelf naar wat door de maatschappij ‘verwacht’ wordt?

Ik zeg het je, die zoon van 4 maanden van me, is een dankbare spiegel. Ik kijk er graag naar en ga er mee aan de slag, hoe confronterend ook. 

En als ik het op professioneel vlak bekijk: eigenlijk zou een bedrijf er baat bij hebben, moesten hun medewerkers iets mee hebben van hoe een baby als Abel in het leven staat: positief, authentiek, gretig en vol goesting: teamspirit ten top en happiness@work verzekerd. 

Go Abeltje, we steunen je in je ontdekkingstocht!

Hade

Mooimaker die verbindt.

Hier gaan we dan: ik stuur mijn missie de wijde wereld in.

Na een workshop Relating Authentically (cfr. mijn vorige blogpost), waar ik terug voeling kreeg met mijn essentie, werd het mij voor de zoveelste keer duidelijk: mooimaken is mijn passie en verbinden maakt me gelukkig.

Ik hou van schoonheid en kan oprecht ontroerd worden door mooie dingen, of die zich nu situeren in beeld, muziek, taal of nog iets anders. Mijn creatieve ziel kan zich dan ook uren uitleven in het mooimaken. Dat gaat van ontwerpen en grafisch werk over het restylen of pimpen van interieur tot woorden en zinnen combineren tot die perfecte tekst, die de boodschap brengt die je wil uitsturen.

Verbinding voelen, daar maakt mijn hart dan weer een sprongetje van. Niet zomaar verbinding, wel oprechte en pure aandacht, giraffentaal (aka verbindende communicatie), of er gewoon ‘zijn’ voor elkaar, holding space.

Gezien die twee – mooimaken en verbinden – als een zijden draadje met elkaar verweven zijn en tevens mijn rode draad blijken, leek het me dus logisch om ze te combineren, zo is mijn baseline: “Mooimaker die verbindt, voor jou en jouw organisatie” ontstaan. Voor jou, als particulier, maar zeker ook voor organisaties en bedrijven.

Ik maak mooi op 3 vlakken:

  1. Beeld: grafisch werk – wenskaarten, folders, visitekaartjes, flyers, geboortekaartjes, … .
  2. Taal & communicatie: teksten die ‘kloppen’ en ‘bijblijven’ en de bedoelde boodschap uitsturen, blogs, nieuwsbrieven, content creatie, verbindende communicatie, … .
  3. Interieur: styling, advies, decoratie, de juiste ‘beleving’ creëren: iemand die zich goed voelt in zijn omgeving, zal vaak ook gelukkiger zijn en beter ‘presteren’. 

Hoe die dan voor verbinding zorgen? 

  1. Beeld: de juiste lay-out, dat gepaste wenskaartje met die welgekomen boodschap, die folder die aantrekt en tot actie leidt: deze verbinden medewerkers en collega’s met elkaar, maar verbinden ook jouw klanten met je bedrijf, medewerkers met leidinggevenden, … .
  2. Taal & communicatie: verbindende communicatie en de taal en teksten die je gebruikt naar klanten/medewerkers zorgen voor verbinding (of net niet als die niet de bedoelde boodschap uitdragen).
  3. Interieur: in een gezellig ingerichte koffie/theehoek of een praktisch doch sfeervol ingerichte eetruimte gaan medewerkers sneller een ‘klapke’ doen, gepaste decoratie en wat groen kunnen heel subtiel de bureaus tot een aangenamer werkplek maken,  een fris onthaal dat uitstraalt waar jouw bedrijf voor staat, geeft bezoekers meteen een welgekomen gevoel en de beleving die jij wenst, een living waar alles ‘past’ geeft rust en ruimte in huis, … .

Als ik eerlijk met mezelf ben, moet ik er bij vermelden dat ik wat schrik heb om dit hier de wijde wereld in te sturen. Dus die schrik benoem ik maar meteen: ja, ik ben onzeker en, ja, mijn hoofd slaat op hol over het hoe en wat en ‘guilty’: mijn ‘branding’ (nieuw logo, website updaten, …) staat nog helemaal niet op punt.

Maar o ja: dit voelt – voor nu – goed en authentiek aan. Voor nu, want ik ben een creatieve generalist. Mooimaken en verbinden zijn mijn rode draad, maar hoe die nu en later in te vullen, daar geef ik mezelf lekker alle vrijheid in.

Wil je meer weten? Contacteer me gerust: hello@hade-c.be

Hade

 

 

Fly… and let the earth touch the sky.

Ik nam afgelopen 3 dagen deel aan een workshop weekend “Relating authentically” met Rupda als trainer, georganiseerd door walk your  talk. Er zijn zo van die momenten die je zou willen vasthouden, omarmen en niet meer loslaten. Afgelopen weekend was zo’n moment.

Relateren, verbinden en authenticiteit zijn dingen die mijn pad al evenveel schoonheid als uitdaging hebben gebracht. Ik werd dus meteen getriggerd toen de workshop vorig jaar werd aangekondigd. Even heeft het praktische aspect mij doen twijfelen (ik geef nl. nog borstvoeding) maar dankzij mijn lieve man, die Abel wou brengen tussendoor, kan ik nu dankbaar terug kijken op dit weekend.

Je wordt geboren in je essentie, als heel en volmaakt. Als ik naar mijn zoontje van 16 weken kijk, dan zie ik letterlijk hoe ‘vrij’ die is, hoe ‘authentiek’ die is. Maar ergens maakt het leven het niet altijd gemakkelijk om trouw te blijven aan je authentieke zelf. Ik word vaak geconfronteerd met een Hade die ik eigenlijk niet wil zijn. Die er plots is. Zonder dat ik er om gevraagd heb. Door opvoeding, belemmerende overtuigingen, dingen die je meegemaakt hebt, structuren die zich vastgezet hebben in je lichaam, en o ja, die innerlijke criticus (die door Rupda de naam Bruno kreeg ;-)) ontwikkel je bepaalde strategieën om toch maar ‘geliefd’ te worden en om ‘gezien’ te worden, maar die soms afwijken van je authenticiteit. Maar je essentie, je vrije kind, mijn kleine meisje, is er nog steeds en blijft bestaan.

Dit weekend kon ik voelen wat het mij doet om verbonden te zijn met mijn authentieke zelf, welke levenskracht er dan door mijn lichaam stroomt, hoe ik dan kan stralen, een instant happiness feeling. 

Ik mocht opnieuw de kracht van een groep ervaren. Hoe prachtig het is dat je met compleet vreemden zo’n verbondenheid kan voelen. Hoe je je zo gedragen en gesterkt kan voelen door een groep die je voordien nooit ontmoet had, maar die zich, net als jij openstelde voor pure verbinding. Hoe kwetsbaarheid ruimte mocht innemen. En groei, opluchting en openheid het gevolg daar van was.

Ik heb terug verbinding gemaakt met mijn lichaam en gevoel, kon dat hoofd van mijn even bedanken en aan de kant zetten. Mijn struikelblokken heb ik onder ogen durven zien, aan mij nu om er mee aan de slag te gaan. 

Bruno, f*ck you & watch out ;-), want dit zaadje plant ik nu in de wereld:

I recognise for me to relate more authentically, I need to be willing to dare to be seen in all of my glory, to trust that I’m worth of it and to use my voice. And I’m ready to be heard in that and to commit to that. 

And I want to say one daring thing and that is: from now on I will take every opportunity to bring more beauty and connection and to use non violent communication into my life and others life, whether in relationships at work or at home, with complete strangers or family and friends. Because that is what brings me to my essence and makes me be seen in all of my glory. That is what I have to contribute in this world.

Vanuit mijn hart een dank je wel aan Rupda, Els en Wim, en de hele groep!

Fly. Let the earth touch the sky.

Hade

Genieten mag, ook al ben je groot!

Mensen denken te veel na
vaak omdat ze altijd beter willen
en als dat niet lukt, o wee
dan gaan veel hen wat gillen…
 
Maar neem nu het Paard van sinterklaas
dat krijgt toch geen medaille voor zijn diensten
en Rudolf won nog nooit een eerste prijs
omwille van zijn rode neus…
 
Ook heer Paashaas, die moet het voor de eer maar doen:
hij zoekt zo zorgvuldig zijn eieren
maar kan fluiten naar een beloning of een zoen…
 
Dus als je dit jaar
terug je mandje aan het vullen bent
denk dan alsjeblieft niet te veel na
spring mee in ‘t veld en doe lekker zot
laat je prikkelen door alles om je heen
gil guitig zonder reden
en maak een dapper dansje met de haas,
liefst nog hand in poot…
 
Want, geloof me maar,
genieten mág,
ook al ben je groot!
 
 
Vrolijk Pasen!
 
Hade

Abel – wat adem betekent…

26 januari werd ik mama van Abel.

Of misschien mocht ik mezelf al mama voelen van het moment ik zwanger werd. Ik denk dat het besef ten volle kwam zo een uur na de bevalling, toen we op de kamer waren en ik naar hem keek en dacht: Abel is van ons… Dat gevoel is onbeschrijflijk… .

Een goeie 6 weken later… Even mijn “balans” van het ouderschap:

 

 

  • Chatten over kak met vriendinnen is doodnormaal.
  • Neerzitten kan pas met een gerust gevoel als je een tetra-doek binnen handbereik ziet.
  • Gezellig samen dineren zit er 1 op de 2 niet meer in, elk op zijn toer, terwijl de andere Abel troost.
  • De was buitenhangen in de zon is het nieuwe me-time.
  • Gelukkig dat er dus heel veel was is, anders geen me-time meer 😉
  • Conditie, wat is dat?
  • Bedtijd rond 20:30, anders trek ik het niet… . 
  • 2 glaasjes op en al bijna teut zijn…
  • Vol goeie moed een film beginnen, maar met moeite het eerste half uur halen… 
  • Erover nadenken om oordoppen aan te schaffen (als ie honger heeft, dan weet heel de straat het…).
  • Plots veel minder plaats hebben in huis. Weg ruimte gevoel… .
  • Borstvoeding – boertje – slapen – wakker – effe ongemakkelijk – en weer van het begin… O ja, en nog wat pampers tussen in ook, af en toe met kak tot aan de nek…

Maar ook:

  • Je heel erg bewust zijn van hoe wonderbaarlijk dit is, een gezonde baby op de wereld zetten. 
  • Genieten als Abel slaapt of opgewekt rondkijkt.
  • En nog moeten leren meeslapen als hij zijn dutje doet… Wat hij dus nu aan het doen is, terwijl ik deze blog schrijf… Hmmmmmm…
  • Spannend afwachten wanneer hij voor het eerst bewust zal lachen. En benieuwd zijn naar alles in zijn ontwikkeling… .
  • Bijna elke avond voetjes onder tafel kunnen schuiven dankzij kraamzorg.
  • En je al zorgen maken – wat daarna – want dat blijft niet duren… . Ik citeer Dries: alleen daarvoor zou ik aan een tweede beginnen 😉
  • Met raad en daad bijgestaan worden door een vroedvrouw aan huis (raad ik iedereen aan…).
  • Niet meer diegene zijn met de meeste kleren in je kast – ooo wat hou ik van tweedehands shoppen voor dat manneke.
  • Thuis zijn, zonder rush, heerlijk… .
  • Altijd bubbels in huis.
  • En koekjes, chocolade – of taart…
  • Dankbaar zijn, Dries, je doet dat schitterend, zowel voor Abel als voor mij.

Heel lang een issue geweest, wil ik mama worden of niet, kan ik dat of niet, … . Wel, bovenstaande balans buiten beschouwing gelaten:

Ja, ik wil en ben! En ja, ik – wij kunnen dat!

 

Liefs,

Hade – en ook een beetje Abel

 

Afgelopen zomer…

Help… Het is van mei geleden dat ik nog een blog postte… Van MEI … . Nie goe bezig, Hade… .

Sta me toe even te duiden wat er tussen mei en nu, afgelopen zomer, gebeurd is… En wat dus aan de basis ligt van het feit dat ik niet meer in mijn pen kroop… . 

Eind mei ontdekten Dries en ik, via 2 streepjes op een staafje, dat we papa & mama zouden worden. Voor de eerste keer. Na lang twijfelen. En nadenken. En voelen. En overwegen. 

Terwijl ik het hier opschrijf, moet ik er nog steeds aan wennen. Daar heb ik nog 3 maanden de tijd voor, want dan wordt onze zoon geboren. Anyway, onze ETA (zijn werknaam) nam afgelopen zomer nogal wat energie van mij en de hormonen die mijn eigenste lichaam overhoop gooiden, zorgden ‘en plus’ nog voor wat misselijkheid ook… . Vele zwangere vrouwen denken nu waarschijnlijk: “been there, done that”. Wel, ik moet eerlijk toegeven dat ik niet kon inschatten wat voor impact dat groeiende mini-mensje op mijn energylevel zou hebben. It is BIG!

“Je moet het er bijnemen, prijs jullie zelf gelukkig dat alles in orde is en het zo vlot ging, het is voor het goeie doel, … . ” Allemaal goedbedoelde feedback, maar bij mij pakte die niet. Als je plots van een dynamische ambitieuze werknemer/ondernemer en sportieve sociale madam gekatapulteerd wordt naar iemand die zijn werkdag amper doorkomt, zelfs met de e-bike niet meer thuisgeraakt, de koersfiets aan de haak moet laten en ‘s avonds geen vrouw/vriendin-waardig iemand meer kan zijn, dan snap je niet wat mensen bedoelen met: “zwanger zijn was de zaligste periode van mijn leven”.

Gelukkig zit ik ondertussen in die 2de trimester, waar ik in blijde verwachting naar uitkeek, want dan zou alles verbeteren. Het is beter, dat wel, maar de vermoeidheid is er nog steeds, dus die “energie voor 2” periode moet bij mij nog komen… . Los daarvan, prijzen we ons o zo gelukkig dat alles in orde is met ETA.  Sinds we zijn aanwezigheid ook écht voelen, groeit het besef: dit is léven… . In mijn buik… . Whauw!

Naast een lege batterij en hormonen met een eigen willetje, mochten we aan de lijve ondervinden dat geluk en verdriet hand in hand gaan. We moesten afgelopen zomer namelijk afscheid nemen van mijn schoonzus Katrien. Ik heb ontzettend veel bewondering voor haar klasse en doorzettingsvermogen, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak en niet te min voor de manier waarop ze haar ziekte gedragen heeft. Ze bleef overeind, te midden van een storm. Haar strijd bleek een ode aan moed, liefde en het leven zelf. 

Het leven zelf bracht ons afgelopen zomer dus heel wat. Het was een zomer die we nooit zullen vergeten… .

Liefs, Hade

 

 

 

 

Foert en zomaar… omdat het kan…

Ik vind altijd dat ik een ‘onderwerp’ moet hebben om aan een nieuwe blog te beginnen… Waardoor het soms lang duurt vooraleer ik in mijn schrijfpen kruip, want vooraleer ik iets ‘blog-onderwerp-waardig’ acht… Hmmm.

Maar op een dag als vandaag, letterlijk een zon-dag, denk ik: ‘foert’. Ik schrijf gewoon, omdat ik er zin in heb. En hier zit ik dan, in mijn inspiratiezetel… .

Ik ben met veel bezig de laatste tijd… . Met keuzes maken & prioriteiten stellen, met dingen uitproberen, dus lukken & mislukken, met leren, met hopen & afwachten, met grenzen stellen en er soms ook over gaan… .

Met de ‘wet van aantrekking’ ook. “The best way to predict your future, is to create it.” Samen met 3 gelijkgestemden, Anja, Kelly en Mario, kom ik maandelijks samen om te onderzoeken, voelen, delen wat het universum ons geboden heeft en hoe we ervoor kunnen zorgen dat we ontvangen wat we wensen. O jawel, je kan je toekomst creëren! De intentie en intensiviteit waarmee wij aandacht geven aan onze wensen en verlangens, is de voorbereiding op de onvermijdelijke komst van dié dingen in ons leven. Zo werkt het leven en zo werkt het universum.

Alles is energie: we trekken die dingen aan die we uitzenden. Gelijken trekken elkaar aan: optimisten omringen zich als vanzelf met optimisten, voor pessimisten geldt net hetzelfde. Aan jou de keuze… . Een overtuiging is eigenlijk niets anders dan een gedachte die je vaak genoeg blijft herhalen.

Ik heb er een gans jaar op vertrouwd dat het op onze trouwdag (inmiddels al een jaar geleden – 8 april 2017) prachtig weer zou zijn, onze ceremonie zou aan de vijver doorgaan en den apero in de zon, … . Iedereen verklaarde me voor gek, of we toch niet aan een plan B moesten denken, … . Raad eens wat ik gekregen heb? Inderdaad, een helderblauwe hemel! Check!

Het lukt me wel vrij goed, die bestellingen bij de weergoden. Twee weken geleden hadden we verlof, met de koersfiets naar Pajottenland! Weet je nog welk weer het in die week van Hemelvaart was? Juist ja, tropisch warm… . Check!

Vorig weekend  wilde ik een restorative yoga sessie volgen, die helaas volzet was. Maar ik had er alle vertrouwen in dat ik een plaatsje zou hebben. Wat kreeg ik 2 dagen voor de sessie: een mailtje dat er onverwachts een deelnemer had afgehaakt, of ik het plaatsje nog wou innemen? Check!

Een parkeerplaats voor de deur bestellen (en krijgen)? Check!

Een kwestie van geluk? Zweverig? Zever? Nee hoor, een kwestie van de juiste mindset. Vertrouwen. Energie. Vraag en het wordt gegeven!

En zo heb ik toch een onderwerp voor mijn blog… Maar ik hou het gewoon bij ‘foert’ en ‘zomaar’… Omdat het kan, op deze zon-dag…

Geniet er van!

Liefs, Hade

 

PS: Het boek “Vraag en het wordt gegeven” van Esther Hicks is een echte aanrader!

Peptalk Quotes

Ik weet niet of jullie dit herkennen, maar ik heb iets met ‘quotes’… Ze kunnen me instant happy maken, of mij in 1 ruk van de ‘ik geef het op mood’ naar ‘ik ga er voor mood’ brengen.

Ik heb dan ook wel iets met taal en woorden. Ze raken me. Op veel verschillende manieren. Soms zo hard dat ik ze voel tot in mijn cellen en daar iets teweeg brengen of los maken waar ik dankbaar voor ben.

Bij het scrollen door mijn foto’s kwam ik deze tegen:

Een leuk plaatje dacht ik, dus ik ging op zoek naar een passende quote. ‘If plan A didn’t work, the alphabet has 25 more other letters. Stay Cool.’

Voor mij een duwtje in mijn rug om niet op te geven, maar vooral ook om verder te kijken dan mijn neus lang is. Ik kan soms vasthouden aan iets, terwijl het niet datgene is waarop ik mij moet focussen. Plan A werkt niet? Dan is het omdat er tussen die B en Z andere plannen wachten die mij nog veel verder gaan brengen en hoger zullen liften. 

Voor wie het minder voor het alfabet heeft ;-):  ‘If it doesn’t open, it’s not your door’ komt op hetzelfde neer. 

Als iets niet goed voelt, of niet loopt zoals ik het wil, dan is het òf omdat ik er iets uit te leren heb, òf omdat het de juiste weg niet is voor mij.

In het eerste geval probeer ik er achter te komen wat mijn keikop niet wil zien (o ja, ik heb een keikop…). In het tweede geval steek ik er niet langer energie in en leg ik mijn focus op wat er nog allemaal tussen B en Z te beleven valt.

Ons huis hangt ook vol met quotes, van de living over de badkamer tot de hal… Kleine reminders die ik verschillende keren per dag passeer en soms bewust, soms onbewust een belletje doen rinkelen. Zo van: ‘Hé, laat je niet vangen door een dipje of negatieve gedachten, dìt is waar je jouw energie beter naar toe stuurt.’

Onze hersenen hebben namelijk herhaling nodig voor ze iets voor ‘waar’ aannemen. Net zoals je jouw hersenen/jezelf er van overtuigd hebt ‘dat je het niet kan’ of ‘dat je per sé plan A moet volgen’, kan je ze dus ook herconditioneren ‘dat je het wel kan’ of ‘dat plan B, C of Z een evenwaardig en hoogstwaarschijnlijk nog beter alternatief is’. 

`t Is dus maar hoe je het bekijkt, waar je jouw focus legt, …

Ik nodig jullie uit om niet te blijven bonken op die deur die niet open gaat, maar je zelf open te stellen voor al die andere deuren, waar achter nog veel beters ligt te wachten…

You can. You will.

End of story.

 

Liefs, Hade

 

 

 

 

Omdenken

Ik kreeg recent verschillende keren de vraag wanneer er nog eens een blog zou verschijnen… Mijn goeie voornemen voor 2018 om er maandelijks 1 te publiceren is al mislukt: we zijn bijna april en ik heb er welgeteld 1 online gezet dit jaar. 

Ik kan mezelf daarvoor op de kop geven en ik kan mij wegsteken achter ‘te weinig tijd’ of ‘geen inspiratie’, … .

Maar: Ik kan ook dankbaar zijn voor de vraag. Want hé, mensen kijken uit naar mijn blogs. Mensen vinden mijn schrijfsels interessant en ik blijk er mensen mee te inspireren. Whaw, schitterend toch. Dit raakt me écht, ik vind het heel waardevol om vanuit mijn nederige zelf een steen, ook al is het maar een klein kiezeltje, te kunnen verleggen op iemands pad, waarna dat nooit meer hetzelfde is.

Bovendien kan ik, in plaats van het te benaderen vanuit ‘geen tijd en inspiratie’, omdenken. Omdenken is in’t kort ‘denken in termen van kansen en niet van problemen’. Bijvoorbeeld: als ik het moeilijk heb keuzes te maken, dan helpt: Een ‘neen’ tegen het ene, is een ‘ja’ tegen iets anders.

Bijna dagelijks zit ik met een tweestrijd in mijn hoofd zo rond 17:00: zal ik nog dat mailtje beantwoorden of die taak beëindigen of vertrek ik naar huis. Voor veel bijberoepers een gekend fenomeen waarschijnlijk. Soit: op dat moment heb ik de keuze: loyaal zijn naar mijn werk(gever) of loyaal zijn naar mezelf en waar mijn passie ligt (Hade C). Want als ik op tijd vertrek, heb ik ‘s avonds nog ruimte voor me-time (van sporten over lezen tot een bad nemen) en Hade C (mensen verbinden met mijn creaties en wenskaarten). Het even ‘omdenken’ en mij bewust zijn dat een ‘neen’ voor het ene een ‘ja’ voor het andere betekent, neemt voor mij heel wat lading weg en maakt het gemakkelijker om een beslissing te nemen en daar dan vrede mee te hebben.

Via deze ommeweg terug naar die ‘geen tijd en inspiratie’…

Inspiratie komt vanzelf, als ik mezelf maar genoeg voed, door te lezen, creëren en te bewegen in de buitenlucht. Check, dat is duidelijk.

Nu die ‘tijd’ nog.

Ik kan dus op tijd stoppen met werken. En ik kan mijn futuliteit – of beter futuli-tijd bewuster indelen. Futuli-tijd is voor mij tijd die ik besteed aan onbelangrijke en niet noodzakelijke dingen en die ik even goed zou kunnen besteden aan andere dingen, zaken die mij voeden bijvoorbeeld. Neem mijn iPhone weg en mijn portie futuli-tijd vermindert al zeker met 60%. Ik daag mezelf hiertoe uit!

Omdenken en futuli-tijd bewuster invullen: wie gaat met mij de uitdaging aan? Ik ben benieuwd naar jullie reacties, wie weet kunnen we elkaar inspireren!

Liefs, Hade

PS: Voor wie meer wil weten over omdenken: www.omdenken.nl 

Mijn poortwachters…

Ik volgde recent een webinar bij Soulworx. Het online gebeuren startte om 20:00, ik zat om 19:50 al klaar voor mijn pc (want hé, stel dat ik te laat ging komen ;-). Blauw scherm: “het webinar is nog niet begonnen”. Tiktaktiktaktiktak… .

Stipt om 20:00 verscheen Aurélie op mijn scherm. Ze had me meteen beet met haar visie op ondernemen, nl. de kracht van de combinatie van Business én Soul. Kort samengevat: Je drive, je passie, je vuur, datgene waarvoor je ‘s morgens uit je bed springt is een ongelooflijke krachtbron. Als je daar rond een stevig businessmodel kan bouwen en zo je missie voluit in de wereld kan zetten, ben je als ondernemer “gelukt”.

Aurélie zette haar woorden kracht bij met “quotes”. Net zoals bepaalde beelden, kunnen woorden mij nogal “raken”, tot in het emotionele toe. En ik weet ondertussen dat iets dat bij mij emoties opwekt, een belangrijke behoefte triggert.

“I choose to work from a nurtured place.”

Hoe bewust ga ik om met mijn omgeving en hoe vaak kies ik er voor dié omgeving op te zoeken die mij voedt, energie geeft, tegelijk ook rust brengt?

Hmmm… Tja…. Slik. Not dus…

Checklist 1: vaker de natuur opzoeken, rust in mijn hoofd bewaken door rust in mijn omgeving te creëren, mijn werkomgeving opfleuren met beelden en woorden die mij inspireren, zonder schuldgevoel quality-me-time voorzien door plaatsen op te zoeken die mij energie geven (in mijn geval gaat dat van “de action” over mijn “crea-zolder” tot een bezoek aan een toffe interior of concept store (zoals Boost Moodshop, Vida Design, Juttu, Maisons du monde, …).

“You have to give people permission not to like you.”

Excuseer? Hemeltje, die zat… . Maar gelijk heeft ze. Smaken verschillen, karakters variëren, behoeftes zijn niet bij iedereen dezelfde, … . Dus het is normaal dat niet iedereen mij – of Hade C “liket” of volgt. Het blijft een uitdaging om de waardering voor mezelf en mijn creaties niet afhankelijk te maken van de waardering van anderen. 

“By embracing and sharing who you are online and offline, you’ll attract your true tribe.”

Checklist 2: dankbaar zijn om de mensen die mij bewust volgen om wie ik ben en wat ik doe. Dankbaar zijn om jullie dus! En geloven in mezelf, zonder daar voor de bevestiging van anderen nodig te hebben… . Vertrouwen dat mensen die mij waarderen om wat ik doe, mij wel zullen vinden, op gelijk welke manier.

“Your greatest fear is the gatekeeper to your highest calling.”

Oftewel: Je grootste angst is de poortwachter tot je hoogste roeping. 

Baaam! Touché… Een mix van gedachten passeerden bij mij de revue: faalangst, angst om in beweging te komen, angst om mijn comfortzone te verlaten, angst om te schitteren, angst om niet gewaardeerd te worden, angst om mijn doelen niet te bereiken, angst om mijn volle potentie uit te leven, … . Verlammende angsten dus. In bepaalde momenten zo verlammend dat ze mij tegenhouden om mijn missie voluit in de wereld te zetten. Angsten waarvan ik later spijt zal hebben als ik ze niet overwin. Angsten die het niet waard zijn de overhand te nemen op dromen en geluk! Hoewel ze me ooit “gediend” hebben als een beschermingsmechanisme, besef ik dat het moment gekomen is om ze vaarwel te zeggen en het anders te doen… .

Checklist 3: Mij bewust zijn van mijn “poortwachters”, hen vriendelijk bedanken voor hun bewezen diensten, maar vanaf nu kiezen voor vertrouwen en gaan voor mijn dromen! 

“Nothing is impossible, the word itself says: I’m possible.”

and you are too!

Liefs,

Hade 

Kleine gelukjes

Er zijn zo van die kleine dingen die mij instant happy kunnen maken.

Washi tape is er een van, omwille van de ontelbaar veel mogelijkheden waarvoor je dat kleine rolletje kan inzetten…. 

 

Verpakken bijvoorbeeld, en willen we nu net dé tijd van het jaar zijn hiervoor. Een eenvoudig papiertje is zo gepimpt met wat washi tape. Het is een van mijn ‘guilty pleasures’ ;-), ik kan het niét laten om er telkens nieuwe exemplaren van te kopen. Misschien moet ik volgende keer maar een nieuwe voorraaddoos kopen, gezien die al redelijk begint uit te puilen…

Deze morgen kwam ik teleurgesteld thuis van een zoektocht naar kadertjes op maat voor mooie tekeningen uit de Flow.  Teleurstelling maakte vlug plaats voor mijn creatieve mooimaker: ik gebruikte kaders die te groot waren en maakte zelf een passe-partout die ik extra cashet gaf met – jawel – washi tape.

Ik heb een aantal dagen vrijaf en ik vind het heerlijk tijd te hebben om te snuisteren in boekjes, tijdschriften, … . Mijn top 3 op dit moment is de Flow ‘leven & liefde’ + daily life inzichtenpocket , het Insta interieur boek van Anne-Caterhine Gerets en mijn spiksplinternieuwe PLINT poëzie & beeldende kunst agenda van 2018.

Er is hier. Er is tijd. 

Bam! Touché!

Een reminder om te leven in het HIER en NU. Alleen dat al trok me over de streep om het te kopen. En toen ik het in mijn handen had, was ik meteen verliefd (sorry Dries…). Mijn plint agenda dient niet voor afspraken, neen,  daarvoor heb ik mijn iPhone en outlook. Hij wordt in 2018 mijn dagelijkse portie me-time en bewustwording. Me-time dankzij de prachtige vormgeving en gedichten. Bewustwording omdat ik dagelijks een moment tijd zal nemen om dankbaarheid en positieve dingen te benoemen. Positivi-tijd dus.

Want wat je aandacht geeft, groeit. 

Neen, geen zever, gezever. Ik geloof dat je grotendeels terugkrijgt, wat je zelf uitstraalt. En ik heb al in beide richtingen (positief en negatief) mogen ondervinden dat het zo is. 

2017 is bijna gepasseerd. Het was een bewogen jaar voor mij met enkele belangrijke mijlpalen: het ja-woord aan mijn Dries inclusief een prachtig feest samen met met de mensen die wij liefhebben, afscheid van enkele schitterende collega’s uit Maria Rustoord, een nieuwe job bij Syros (en na al die jaren zoeken eindelijk het gevoel dat het goed zit), de opstart van Hade C, … .

2018 mag komen. Ik ben er klaar voor. Want ik besef dat ik kan kiezen en dus mijn pad zelf kan bepalen.

“If you always do what you always did,  you will always get what you always got.”

Ik wens jullie allemaal een nieuw jaar vol kleine gelukjes, een jaar waarin je jouw dromen waarmaakt en een jaar vol verbinding, met jezelf en iedereen om je heen.

Heel oprecht: gelukkig nieuw-jaar.

Hade

 

 

Wereldverbeteraar

Vorig weekend volgde ik samen met mijn man Dries een 3-daagse training in verbindend communiceren. Lucky me… Enerzijds omdat ik mezelf er verder in kon verdiepen – ik maakte namelijk iets meer dan een jaar geleden kennis met dit gedachtengoed – en anderzijds omdat Dries ervoor openstond samen met mij dit pad te betreden… .
 
Er zijn zo van die ‘eureka’ momenten, dingen die je raken tot in je ziel, die waarde brengen op je levenspad en die van jou een kleine wereldverbeteraar maken door ze toe te passen, … . Verbindend communiceren is zoiets voor mij. 
 
Hoewel ik de Amerikaanse man nooit heb ontmoet, ben ik Marshall Rosenberg, de grondlegger van geweldloze communicatie, ongelooflijk dankbaar voor wat hij in de wereld bracht. En Walk Your Talk, Wim en Els in het bijzonder, voor het uitdragen van een prachtige missie in dit leven… .
 
Communiceren vanuit gevoelens en behoeften – deze bij jezelf en de andere (h)erkennen – empathisch luisteren, vertragen, even uit de automatische piloot, vaarwel drama en conflicten,
 
opréchte aandacht en pure verbinding, … .
 
Jawel, het kan!
 
Het ver-rijkt mijn leven zowel privé als professioneel. En gezien je om te communiceren op z’n minst met 2 bent, is het niet alleen waardevol voor mezelf, maar ook voor mijn omgeving.
 
Het is dus veel meer dan ‘een manier van praten met elkaar’, het is een levenshouding. Een die ik, met vallen en opstaan, dagelijks probeer te integreren. 
 
Voor iedereen die meer verbinding wenst met zichzelf, zijn/haar partner, familie, vrienden, collega’s, … en een ‘klein-wereldverbeteraar-gevoel’ wel fijn vindt, kan ik www.walk-your-talk.be ten volle aanraden!
 
Want opréchte aandacht en pure verbinding is wat ik jullie allen toewens!
 
Liefs, H
 

Tis van moetes

Ik moet. Heel veel. Altijd. Overal. 
 
Zo moet ik gezond eten en genoeg sporten: bike to work, 1 keer per week spinning, sit-ups terwijl ik naar Thuis zit te kijken… 
Ik moet mijn voltijdse job zonder klagen combineren met Hade C en de vaatwas ‘s morgens voor ik vertrek nog legen.
Ik moet ook al 2 weken dringend een nieuwe blog schrijven. Hèhè, bij deze kan ik dit afvinken… 
 
Ik moet originele posts plaatsen op Instagram, mijn Insta stories onderhouden en het aantal volgers op Facebook doen groeien.
Ik moet elk boek uitlezen ook al vind ik het niet top. En ik moet er het stof van afdoen omdat het ligt te verkommeren op mijn nachtkastje. 
Ik moet verkooppunten zoeken en die liefst nog vinden ook (binnenkort meer hierover) en de investering in mijn drukwerk terugverdienen… . 
 
Een goeie vrouw, een toffe vriendin, een fijne collega, een lieve zus, … ik moet het allemaal zijn. 
En. En. En.
 
Tot voor kort moest ik ook strijken en poetsen. Maar sinds kort doet Dries, mijn man, de strijk ;-), tis te zeggen: hij brengt de wasmand naar de strijkcentrale.
En nog priller: ik heb elke 2 weken 4 uren een poetsvrouw, vrijdag komt ze voor de tweede keer. Maanden heb ik er over gedaan. Om dát niet meer te moeten. Weerstand had ik, bij de idee dat ik het zelf allemaal niet meer kon bolwerken. Mijn perfectionistje zat er ook voor iets tussen, ik ben nogal een Pietje precies weet je wel… 
 
Maar door de combinatie van mijn job met Hade C moest ik ook iéts doen, want ik blijf maar een mens en een dag heeft maar 24 uren (waarvan ik er minimum 8 in mijn bed moet doorbrengen om ‘s anderendaags aanspreekbaar te zijn…). De weerstand is verminderd toen ik een artikel las in De Standaard over het feit dat mensen met een poetsvrouw ‘gelukkiger’ zijn. Niet omwille van die poetsvrouw, maar omwille van de extra tijd die vrijkomt door het zelf niet meer te moeten doen. Ik betaal dus niet alleen een dienstencheque, ik koop mezelf vooral tijd… . Tijd die ik kan investeren in Hade C, in lekker koken, sporten en een goeie vrouw, vriendin, zus, … zijn. 
 
Het blijft een valkuil, mezelf voorbijhollen in al het moeten, maar meer en meer vind ik een goeie balans hier in. Ik mág ook al af en toe iets en ik moét soms gewoon níets. Volgende quote van Bond Zonder Naam is hiervoor een goeie reminder: ‘Gun jezelf een dagje lummelen’. Hij kreeg dan ook een schoon plekje in onze keuken.
 
Wat ik hierboven schreef is voor veel mensen waarschijnlijk herkenbaar, voor jou misschien ook… ‘Moeten’ loslaten is heel lastig. Begin met kleine dingen, die voor jou werken…
En euhm:
 
Leg de lat op jouw hoogte…
 
dat is meer dan hoog genoeg.
 
Liefs, Hade
 

Een mijlpaal… of twee

Deze week kruisten  twee “mijlpalen” mijn pad. Bijzonder vind ik dat, die mijlpalen: ze motiveren, creëren trots, doen doorzetten, geven een duwtje in de rug…

Zo zag ik de kilometerteller van mijn fiets de 7000 overschrijden. Mijlpaal 1. Bike to work, heerlijk is het. Ik kan enorm genieten van de buitenlucht; na een dag kantoorwerk mijn hoofd leegmaken in de wind. Hoewel de zon in Belgenland met belgenweer soms ver te zoeken is, blijf ik de aanhouder. En mijn 7000 km, daar ben ik trots op.

Mijlpaal 2: Maandagavond 23:30, Dries komt thuis. Je moet weten dat ik normaal rond 21:30 al knock-out in de zetel lig, om dan een uurtje later op mijn cosy Mahabis pantoffels naar boven te strompelen en mijn bedje te vinden. (Mahabis is trouwens een topmerk en aanrader. En zeg tegen Mahabis pantoffels geen ‘sluffers’, of je hebt met mij te doen – hé Dries 😉

Euhm, dit geheel terzijde…

Terug naar maandagavond, ik bleef dus klaarwakker, ik was namelijk te enthousiast over wat komen zou: mijn eerste drukwerk. Jawel: druk-werk, gedrukte creaties. Dries mocht ze gaan afhalen bij drukkerij Espace in Ledegem. Wat een fijne samenwerking was dat: in een goeie week van eerste mail tot gedrukte creaties, topservice! Bedankt Espace team!

Toen ik startte in bijberoep, mei 2017, had ik niet durven dromen dat dit er vandaag zou zijn. Dankzij een ‘illustrator tip’ van een maat en de deadline van een opendeurdag, kwam alles wat in stroomversnelling.

En met trots mag ik jullie dus 24 ontwerpen voorstellen. Je vindt ze op mijn website bij ‘drukwerk – winkel’.

  

Naar mijn mening zijn ze alle 24 heel bijzonder, alleen is het nu afwachten wat jullie er van vinden. Welke gaan succes hebben, welke gaan minder goed verkopen, waarmee breid ik mijn assortiment best nog uit, … . Het is een boeiende zoektocht en ik waardeer jullie feedback, dus: shoot!

Ongetwijfeld bereikte jij ook al een mijlpaal waar je best trots op bent, die je leven een nieuwe wending gaf, die jou de motivatie gaf om verder te gaan. Wie hier onder wil delen: fijn :-). En wie zijn momentje lekker voor zichzelf wil houden: geniet er van!

 

Liefs, Hade C

Restjedag…

Over het algemeen kan ik heel goed dingen van mezelf wegsmijten. Of beter: ‘een nieuwe bestemming geven’ – dat klinkt wat minder dramatisch… Kleding, schoenen, prulletjes die liggen te bestoffen, belanden na een jaar in ongebruik steevast op tweedehands, in de kringwinkel of  in een container.

Over het algemeen kan ik ook heel goed anderen ‘stimuleren’ dingen van zichzélf weg te smijten :-). Af en toe onder lichte dwang. Of met de nodige argumenten waarom we beter niet hamsteren. Vraag dat maar aan Dries, mijn man: hij kan er van meespreken… 

Maar, als het gaat over mijn crea-materiaal… O wee, dan ben ik de grootste hamsteraar ooit. Ik verzamel alle restjes en stukjes alsof mijn leven er van afhangt. Want wie weet komt het nog eens van pas. Voor een leuk detail, een tof accent of die afwerking die mijn creatie compleet maakt.  

Dus, af en toe hou ik RESTJESDAG. Je kent het wel hé: een quiche met de vergeten groenten uit de frigo, een smoothie met dat fruit dat nét te rijp is om zo te eten, een wokshotel met een allegaartje van overschotjes, … .

Wel, zoiets, maar dan met papier, washi-tape, stationery, … . Ik vind het werkelijk za-a-lig om te creëren met restjes (het opruimwerk achteraf even niet meegerekend…). En dan nadien met veel voldoening te genieten van het resultaat.

Zie hier onder enkele van mijn creaties, netjes gepresenteerd op een restje OSB. Gecreëerd door mijn Dries, die had vorige week restjesdag ;-).

Creatieve groeten, Hade 

En toen was ik stil…

“Dag Hade, vreemd vraagje, het baby’tje van een goeie vriendin van mij is overleden. Ik ben op zoek naar een passend mooi kaartje. Maakte jij al ooit zoiets?”

En toen was ik stil. Heel stil.

Neen, ik maakte nog nooit zoiets. Ik heb wel rouwkaartjes in mijn assortiment, maar dit is toch nog iets anders. Meteen voelde ik een enorme motivatie om hier iets moois en warms en bijzonders van te maken. 

Zoiets moet bij mij wat broeden… 2 dagen liep ik rond met spinsels in mijn hoofd… Het mocht niet te dit en niet te dat, moest zus en zo uitstralen, … . Vrijdagavond kwam ik tot volgende creatie:

Ik ben Marie dankbaar om mij deze ‘opdracht’ te geven. Dit gaat echt over de kern waar ik voor sta: originele creaties voor bijzondere wensen & mensen. In dit geval een heel bijzonder mensje: SAM. 

Dat een wenskaart geen pijn en verdriet kan wegnemen, daar ben ik mij heel bewust van. Toch hoop ik dat mijn creatie voor de mama, papa en familie van SAM wat troost en verbinding kan bieden.

K. Gelaude schreef:

Bewaar de naam van een geliefde als een lied in je hoofd, als een schat in je hart.

En toen was ik stil…

X, Hade

 

 

 

 

Trrrrrrrrrrromgeroffel want…

Ik ben fier jullie te mogen presenteren: mijn LOGO! Joehoew! Feest! Hieperdepiep! Hoera! Cheers!

Toegegeven, het heeft wat voeten in de aarde gehad, dat logo, maar wat ben ik gelukkig om het eindelijk met jullie te kunnen delen!

Hade C – originele creaties voor bijzondere wensen & mensen.

Met daarin verwerkt (jawel, daar is over nagedacht ;-):

  • een feestelijke vlaggenlijn, want hé, creatief kunnen bezig zijn is sowieso feest
  • washitape, een van mijn favorietjes om mee te creëren of bestellingen mee te verpakken/versieren als extraatje voor de ontvanger
  • handlettering in een stijl die ik veel gebruik in mijn creaties
  • een slagzin om ‘u’ tegen te zeggen mét toekomst-en groeiperspectief: mijn “creaties” omvatten nu nog enkel wenskaarten, maar in de toekomst verruimt mijn aanbod ongetwijfeld met nog meer originele dingen voor bijzondere wensen & mensen!
  • pastelkleuren, die staan voor zachtheid, nogal typerend voor mijn aard  hèhè
  • asymmetrie, als symbool voor het feit dat ik niet graag in de pas loop en mijn kaartjes af en toe ‘een hoek af’ hebben
  • de C die omarmt en koestert: de C van Cools want ik koester mijn roots, maar ook van Creatief en Creëren: échte quality-me-time die even zalig voelt als een Coconnetje of omarming van iemand die je lief hebt, de C ook die verbindt, want ik vind het zalig verbinding te kunnen Creëren tussen mensen die een Hade C wenskaart geven of ontvangen…
  • een naar mijn mening perfect samenhangend geheel, een plaatje dat klopt, en dat streef ik bij elk ontwerp na…

Het voelt een beetje als mijn kindje nu, dat logo… Bedankt aan iedereen die mij feedback gaf in het proces er naar toe, bedankt aan KopieKoffie voor de uitwerking en de druk van mijn visitekaartjes!

Ik hoor graag jullie reacties!

Liefs, Hade 

Mijn innerlijke criticus…

“Hé, er ligt een van jouw wenskaarten in de papierbak.” zei mijn man Dries.

“Ja,” antwoordde ik, “ik vind het niet meer goed genoeg.”

“Voldoet het niet meer aan de kwaliteitscontrole?”

Nee, het voldoet niet meer. Ik ben streng. Heel streng. Voor mezelf en mijn creaties. Ik leg mijn lat hoog en ben niet snel tevreden. Het zit in mij. Al van kleinsaf aan. Perfectionistisch, dat etiket werd mij opgekleefd. Vermoeiend is dat. Doch heeft het mij ook gebracht tot waar ik nu sta. Mijn perfectionisme is dus zowel mijn vriend als mijn vijand… Een beetje een haat/liefde verhouding heb ik er mee… .

Als mijn innerlijke controlefreak aka perfectionist aka criticus aka zwartdenker weer eens te veel noten op zijn (haar?) zang heeft, dan helpt bij mij het volgende: Luidop herhalen wat dat dwarsliggende stemmetje in mijn hoofd zegt.

“Inderdaad Hade, je kaartjes trekken echt op niets, wat denk jij eigenlijk, dat mensen hiervoor willen betalen, kon je nu echt niet origineler uit de hoek komen, die afwerking kon toch echt wel beter, … . “

Meestal volgt dan eerst een – SLIK – of twee of drie. Dan een stilte… En dan een lach, soms zelfs de slappe lach… Op dat moment is de lading er af, zijn de negatieve gedachten weg en heb ik weer ruimte voor creativi-tijd.

Echt. Probeer het ook eens. Je zal versteld staan van wat het met je doet en welke ruimte het creëert.

Succes!

En euhm: ervaringen of andere tips delen mag!

Liefs, Hade C

 

 

 

Grote avonturen beginnen klein…

September 2016: naar jaarlijkse traditie vertrekken we op familieweekend. Samen met onze tandenborstel, vers ondergoed, wandelschoenen, handdoeken en zoals gewoonlijk als we op weekend gaan veel te veel kleren, ging ook “mijn doos” mee.

“Mijn doos”, dat is mijn HAndmaDE wenskaartendoos, vol creaties die ik niet durfde tonen aan de wereld. Tot dat weekend… . Laten we vertrouwd beginnen,dacht ik, met broer, zussen, schone broers en schone zussen. De doos arriveerde in een hoek op een kast en met veel schroom en een piepende stem zei ik: Ik heb mijn wenskaarten mee, wie wil mag eens kijken. Maar voel jullie zeker niet verplicht hé.

Of ze uit sympathie voor mijn harde werk hun centen bovenhaalden of écht fan waren van mijn kaartjes, maakte op dat moment weinig uit. Mijn doos was halfleeg bij het terugkeren. De drempel was overwonnen. En zo nam ik ze steeds vaker – heel onzeker – mee naar mensen die ik vertrouwde. Vrienden, vriendinnen, familie: elke keer keerde ik terug met minder creaties en meer goesting om nieuwe ontwerpen te maken. 

Er was genoeg ‘vraag’ om mijn collectie telkens bij te vullen, dus was het tijd voor een volgende stap: in mei van dit jaar startte ik officieel in bijberoep. Hoe spannend was dát! Samen met mijn man Dries naar een Zenito kantoor, alle papieren in orde brengen, een rekeningnummer aanvragen, de eerste keer zo fier als een gieter aan de kassa kunnen zeggen: ‘Het is voor mijn zaak, dus je mag een factuurtje maken. Ik geef je mijn BTW-nummer.

Onze zolder werd officieel gedoopt tot mijn crea-me-time-ruimte (tot dan was er nog wat discussie met “the man-cave“…). Het is mijn eigen plekje en ik kan er uren lang vertoeven zonder de tijd in de gaten te hebben. Mijn creatieve uitspattingen (ofwel: het rommelig allegaartje dat ik er soms van maak…), kunnen daar boven gewoon blijven liggen en zijn, niemand heeft er last van, zalig!

Ondertussen kijk ik dankbaar terug op afgelopen vier maanden Hade C. Ik mocht mensen verrassen met ‘surprise me’-pakketten, ik toverde een glimlach op gezichten met creaties op maat voor trouw, verjaardag, bedanking, geboorte, … . Ik werd uitgedaagd om nieuwe materialen uit te testen, ideeën in een design te gieten, origineel uit de hoek te komen, … . Maar bovenal: ik mag doen wat ik graag doe, waar ik gelukkig van word, waarbij ik voel dat ik één word met mezelf en alle besef van tijd en omgeving verlies. Magisch!

Dat laatste wens ik jullie allen toe: ga ervoor, maak je dromen waar en koester de magie!

En als je twijfelt, denk dan aan deze wijze woorden: “What if I fail… oh, but my darling: what if you fly!”

Liefs, Hade C

Wist je dat…

Wist je dat…

je Hade C op Instagram kan vinden onder hade_cools en daar veel van mijn nieuwe creaties verschijnen…

ik zonet een SURPRISE ME pakketje afwerkte…

mijn crea-ruimte bijgevolg momenteel een gezellige rommelboel is…

Hade C de ganse zomer ‘open’ blijft, dus laat jullie bestellingen maar komen…

je voor gepersonaliseerde wenskaarten bij mij aan het juiste adres bent…

ik een MINC toestel aankocht, dat zorgt voor prachtige resultaten in goud/zilver/rosé folie…

mijn nieuwe creaties vaak al verkocht zijn alvorens ik ze op de website kan plaatsen… 

ik hier heel erg dankbaar om ben…

Hade C 339 volgers heeft op facebook = room for more!!!

ik blij ben met de soms niet evidente vragen van klanten, omdat die er voor zorgen dat ik mijn creatieve grenzen verleg…

je met liefde verpakte bestellingen kunnen opgestuurd worden of afgehaald in Lichtervelde…

ik op heel wat nieuwe ideetjes zit te broeden…

13 mensen HADE C beoordeelden met 5 sterren op facebook…

ik mijn Dries heel graag zie, maar af en toe opnieuw verliefd word…op nieuwe materialen, designs, papier, washitape, stempels, …

mijn bedje straks, na het posten van deze blog, mijn beste vriend is…

SLAAPWEL en wie weet tot een volgende bestelling,

X, Hade C

 

 

 

 

 

 

Nostalgie

Woensdag 21 juni, we naderen het einde van het schooljaar.

Altijd een beetje nostalgie voor mij. Ik ben namelijk zelf juf geweest. Na mijn studies in de Arteveldehogeschool in Gent, startte ik in het immersie onderwijs. Ik gaf les aan Franstalige kindjes in het Nederlands en werd aangesproken als “Mevrouw Ade”… . Om verschillende redenen die ik hier nu niet allemaal uit de doeken ga doen, ruilde ik mijn job in het onderwijs voor iets anders… Na heel wat administratieve ervaring te hebben opgedaan in de zorgsector, kwam ik in april van dit jaar terecht bij Syros in Wingene. Van de lagere school kinderen over de oudjes naar de avocado’s… Van een carrièrewending gesproken… .

Nu, nostalgie, daar ben ik mee begonnen… Op het einde van het schooljaar kreeg ik, zoals de traditie het wil, veel cadeautjes van mijn kindjes. Vaak goed bedoeld, maar niet altijd naar mijn smaak, dit durf ik eerlijk toegeven. Met chocolade konden ze wel altijd scoren, de C in Hade C is me deze verslaving verschuldigd… . 

De crealessen zijn zowat het enige wat ik mis uit het onderwijs. Dat wat collega-leerkrachten vaak probeerden te vermijden, stond bij mij steevast wekelijks op het lessenrooster: muzische en creatieve vorming in al zijn facetten kan en mag niet ontbreken in de opvoeding en ontwikkeling van een kind, daar ben ik nog steeds rotsvast van overtuigd. 

“Ieder kind is een kunstenaar. De uitdaging is om een kunstenaar te blijven als je groot wordt.” (Naar een citaat van Pablo Picasso).

Als leerkracht was ik het meest ontroerd door iets persoonlijks: een knutselwerkje, een leuke herinnering of een kaartje met een mooie boodschap…

En met dat kaartje is de cirkel rond en komen we weer bij Hade C terecht.

Wil je een leerkracht verrassen met een persoonlijk wenskaartje, neem dan vrijblijvend contact op via hello@hade-c.be. Ik maak er samen met jullie en alle leerkrachten graag een onvergetelijk einde van het schooljaar van!

Liefs,  (H)Ade C.