Altijd maar geven aan een ander, doe je eigenlijk voor jezelf.

 

Pleasen doe je niet voor de ander.
Maar doe je voor jezelf.

Het levert JOU iets op.
Wat dan, dat is voor iedereen verschillend.

Vaak komt het neer op gezien worden, geliefd worden, …
Of je koppelt jouw identiteit aan hoe dienstbaar je bent voor anderen.
En als je minder dienstbaar bent, wie ben jij dan nog?
Wat ben jij dan nog waard?

Dat soort van geven, is dus niet onvoorwaardelijk.
Je krijgt misschien niet letterlijk iets terug.
Maar het levert je wel wat op.

De oorsprong zit waarschijnlijk ergens in je kindertijd.
Alleen: je bent nu geen klein meisje meer.

Daar waar jij als kind wél afhankelijk was van anderen om geliefd of gezien te worden, om zelfs letterlijk te over-leven,
daar ben jij als volwassene niet meer afhankelijk van.

Je kan er NU voor kiezen, om niet meer te pleasen.
Door in je volwassen ik te gaan staan en tegelijk dat gekwetste kind in jezelf te erkennen.

Door andere dingen te gaan doen.
Nieuwe vaardigheden te gaan toepassen.

Met vallen en opstaan.
Want patronen, die doorbreek je niet in 1-2-3.
Je zal op weerstand botsen.
En misschien ook dan weer op een ander patroon:
geef je op, als het lastig is?
of zet je door?

Ik was ooit een opgever.
Nog steeds, op sommige vlakken.
Maar dat doorzetten, leerde ik dankzij coaches en mentoren aan mijn zij.
Die motiveerden me. Ondersteunden me.
Waren ook mild naar me, elke keer als ik viel.
Maar zorgden er tegelijk voor, dat ik niet bleef liggen.

Zo iemand kan ik voor jou ook zijn.

Via de link in mijn bio, kan je een gratis groei-sessie boeken.

Voel maar, als NU jouw moment is.

Ken je het krabbenmand-effect?

Ken je het krabbenmand-effect?

Het is heel simpel. Een krab die gevangen is in een mand, kan er makkelijk zelf uit komen.  Zodra er meer krabben in de mand zitten wordt het een ander verhaal. De krabben willen er allemaal tegelijk uit en belemmeren elkaar. Die ene die er uit wil, wordt naar beneden getrokken door zijn soortgenoten…

Een fenomeen dat zich nog vaak voordoet onder vrouwen en moeders.

Hoe meer een vrouw of moeder in haar kracht gaat staan, haar ruimte inneemt, zich uitspreekt, van zichzelf houdt en zichzelf durft te laten zien, hoe meer sommige andere vrouwen zich bedreigd voelen.

We ‘vinden’ elkaar precies makkelijker in de pijn dan in de vreugde.
Dat is een van de redenen, waarom delen dat het lastig is, dat ouderschap, bij velen warm ontvangen wordt.

En delen dat het goed gaat, vragen oproept als: dit kan toch niet haar realiteit zijn, wat houdt ze achter, … ?

Misschien hoorde je wel al eens, als een account jou te onzeker maakt, moet je het maar niet meer volgen. Soms is dat inderdaad het beste. Maar daarnaast wil ik je graag uitnodigen om eens stil te staan bij het volgende:

Wanneer je vindt dat een andere vrouw of moeder te – vul maar in – is. Te mooi, te lelijk, te dik, te dun, te stralend, te moe, te energiek, te veel in balans, te authentiek, te fake, … :

Wat zegt dat over jou?
Wat durf jij niet van jezelf te laten zien?
Welk stukje van jezelf, verdient meer aandacht?
Welke behoefte die nu niet vervuld is, wordt er geraakt?
Waar wil jij graag in groeien?

Durven reflecteren hierover, durven naar jouw “donkere plekken” kijken, kan misschien een klets in je gezicht zijn. Maar daarna levert het je ook zo veel op.

💖Wil jij graag groeien naar moeitelozer leven en in het ouderschap staan?

💪🏻Naar je volle potentieel in de wereld zetten, als vrouw én als moeder?

👉Via deze link, kan je een gratis groei-sessie boeken.

Luistert je kind niet? Of doet het niet wat je zegt?

Luistert je kind niet?
Of doet het niet wat je zegt?

Belangrijke nuance, hé… .

Als je kind “niet luistert”,
dan voert het waarschijnlijk niet datgene uit wat jij op dat moment verwacht. En voor jou zou het makkelijkst, moest je kind het gewoon wel doen.

Je zou het ook kunnen omdraaien:
luister jij op dat moment naar je kind?
Naar wat het wil vertellen met zijn “neen, ik wil niet”.

Of zit je te veel in “de grote mensen wereld”, waarin we « moeten » doordoen en eigenlijk geen tijd hebben om te luisteren naar wat er achter die nee zit? Waarin je op je horloge kijkt, want je moet nu toch echt vertrekken?

Achter elke nee, schuilt er ook een ja.
Een ja tegen een bepaalde behoefte.
Die nee, is soms wel een ongelukkige manier van uiten. En komt op sommige momenten echt ongelegen, hier ook.

Het is ook een heel normale manier.
Want kinderen zijn “onze taal” nog niet machtig.
Ze kunnen nog geen woorden geven aan… .
En de nee op dat moment, is misschien hun enige manier om duidelijk te maken: zie mij, hoor mij, ik heb behoefte aan … .

Aan ons om te luisteren,
naar de behoefte achter die nee.

Onvoorwaardelijk opvoeden.

Onvoorwaardelijk opvoeden.
Onvoorwaardelijk liefhebben.
Je kind in alles wat het toont, zegt, doet welkom heten.

Geen als… dan.
Maar: altijd, no matter what.

Ik betrap me er op, dat ik die onvoorwaardelijkheid tegenover Astor, soms makkelijker vind, dan tegenover Abel.

Onder het mom van: Astor is nog een baby. Maar hé, wat met Abel dan?

Hij is al 2,5 jaar.
Of: Hij is nog maar een peuter.

Hij wordt groot zeg.
Of: Hij is nog zo klein.

Hij moet dit toch al alleen kunnen.
Of: Hij verdient even veel onze ondersteuning en aanmoediging.

Gisteren waren ze beide tegelijk aan het wenen. Mijn eerste reactie was: ik moet Astor nemen.

Maar mijn hart brak van die gedachte.
Abel had evenveel zijn mama nodig als Astor. Dus daar zat ik dan: met twee huilende kinderen op mijn schoot.

Ik merk een verschil bij enkele maanden geleden.
Toen werd ik onrustig.
Sprak mijn ego me toe: “Hade, jij kan dit niet alleen.”
Nu was ik de kalmte zelve.
In plaats van mijn ego naar mij te laten spreken, liet ik mijn hart naar hen spreken.

“Het is voor jullie beide lastig hé op dit moment. Mama is hier. Het is OK. Jullie traantjes zijn welkom. Ik kan niet meer doen dan jullie samen, zo dicht als mogelijk, vasthouden. Ik hoor jullie. Dit moment gaat over. Jullie zijn veilig. Mama is hier. Alles is welkom.
…”

Toen Dries thuiskwam, vertelde ik over dat intense moment.
“Moch, daar is nu in elk geval niets meer van te zien.”

Dat deed me stilstaan bij iets waar onze kinderen zo goed in zijn:
Leven in het hier en nu.
Niet blijven hangen in wat voorbij is.

Als er iets is, dat we van hen kunnen leren, dan is het dat wel.
Dus: vandaag is een nieuwe dag.
Blijf niet hangen in gisteren.
Neem er hoogstens groei-mogelijkheden uit mee.

En:
Geniet.
Leef.
Lééf!

“Mijn partner staat daar niet voor open”

“Mijn partner staat daar niet voor open”

Iets wat deze week leefde in de besloten facebookgroep van de mama’s die mijn groeitraject volgen. Of het nu gaat over verbindende communicatie, bewust ouderschap toepassen in de praktijk, emoties ruimte geven of nog iets anders: het doet er niet toe.

Het ding is: bovenstaande stelling is een interpretatie. En geen feit.

Maar doordat we deze overtuiging als feit zijn gaan beschouwen, creëren we onze eigen beperkingen.

We houden daarmee eigenlijk onze partner “klein”.
Want daarmee bepalen we op voorhand of en waarin hij/zij wil of kan groeien.
Misschien ga je zelfs niet proberen of kaart je het gesprek niet aan, omdat je zelf al hebt bepaald “dat het toch geen zin heeft”.

En we doen ook onze eigen behoeften tekort. Behoeften aan verbinding, een gemeenschappelijk doel, samenwerken, balans, vertrouwen, erkenning, gehoord worden, … .

Hoe spijtig is dat?

Het kan anders.
Met respect voor elkaar en elkaars proces.
Maar vooral: vanuit vertrouwen dat iedereen eigenlijk wel wil groeien en bijdragen aan meer verbinding.

Wat als… je partner er wel voor open staat.
Maar hij geen opening krijgt?

Food for thought.

Deze maand kunnen er nog 3 ambitieuze moeders opstarten in mijn groeitraject. De fundamenten hiervan zijn
👉bewust zijn (alles wat tegenovergestelde is aan « leven op automatische piloot »)
👉in verbinding relateren (met jezelf, je kind, je partner, de ander)

Het resultaat is
👉moeitelozer leven en in het ouderschap staan
👉in je kracht staan als vrouw én als mama
👉vanuit vertrouwen jouw én-én verhaal waar maken (én je moeder rol én wat je daarnaast wil in de wereld zetten vorm geven)

💝Wil je graag meer weten? Boek dan je gratis groei-sessie via deze link.

6 september 2006 – De dag dat je voorgoed je ogen sloot.

6 september 2006
De dag dat je voorgoed je ogen sloot.

Je hebt gevochten, op jouw manier, tegen je ziekte.

Maar ook tegen de ziekte van mama, die jullie liefde voor elkaar overschaduwde.
Die onze jeugd bijzonder moeilijk maakte.

Hoeveel pijn moet het gedaan hebben, om je vrouw te zien wegglijden.
En er niets aan te kunnen doen.

Hoe lastig moet dit geweest zijn,
met 5 kinderen om voor te zorgen.

En ook: hoeveel moed, draagkracht en doorzetting, moet je gehad hebben.

Je was een keikop. Je deed de dingen op jouw manier. Ik ook.

Je was man van. Ik ben vrouw van. Alleen heb jij nooit mijn wederhelft mogen ontmoeten.

Je was (bent) vader. Ik ben mama. Alleen zullen Abel & Astor jou enkel van op foto kennen. Telkens als ik hen papa hoor zeggen tegen Dries, denk ik aan jou.

Ik besef dat je je best deed.
En niets meer dan dat kon doen.
En ik vergeef je.

Ik ben dankbaar voor de intense laatste maanden.
Van zorgen. Van verzorgen.
Van tranen. Van vloeken. Van pijn.
Van delen. Van verdelen.
Van stilte.
Van ‘zijn’.
Van praten. Van lezen. Ik herinner me nog, dat ik je ‘mijn gedichten’ gaf, omdat ik niet kon uitspreken, wat ik al schrijven wel kon.

De woorden die je meegaf op je afscheidsprentje, blijven mij bij:
“Ik heb gelukkig geleefd.
Of beter gezegd: gelukkig heb ik geleefd.

Het was soms iets te veel voor een ander.
Soms iets te veel voor mezelf.

Ik weet wie ik liefhad.
Wie mij leefheeft, weet het ook.

Het ga jullie allen goed.”

Je geloofde niet. Dus ook niet in ‘iets’ na de dood. Wie weet, als ik dat wel doe, komen we elkaar toch ooit nog eens tegen.

papa.

Rauw verdriet.

Rauw verdriet.
Zo van dat verdriet dat je zou willen overnemen.
Tranen die snijden.
Handjes die uitreiken.
Ogen die smeken.

Een krop in mijn keel.
“Mama komt terug.
De juf zal je troosten.”

Mijn hart dat zegt: ik wil helemaal niet dat de juf jou troost.
IK wil jou troosten.

Och Abel, een half uur geleden liet ik je achter. Zo voelt het echt. Alsof ik je in de steek liet.

Nu zit ik hier.
Af te tellen.
Te wachten.
Me af te vragen. Zou je nog wenen?
Of ben je al aan het spelen?

5 minuten later.
Nog maar 5 minuten later.
Vraag ik me net hetzelfde af.
Ik denk aan je.
Zou je dat voelen?

Ik had bijna geschreven, dat ik hoop dat je snel went aan de nieuwe omgeving en de nieuwe mensen. Dat je vertrouwen krijgt en jou er veilig voelt. Maar dat is dan vooral voor mezelf. Omdat dat voor mij makkelijker zou zijn.

Eigenlijk bedoel ik: Abel, wat moet dit overweldigend voor je zijn. Neem je tijd. Een week. Een maand. Nog langer. Ik hoop dat je tussen de traantjes door, leuke momenten hebt. Momenten waarop je guitigheid om de wereld de ontdekken, zijn weg vindt. Momenten waarop je hartje, verbinding vindt. En dat die momenten langer en langer duren. En op een dag, in elkaar overvloeien.

Abel, mama komt terug.
En tot dan, voel ik jou elke seconde in mijn hart.
.
.
.
.
.
.
.
.
Aan alle ouders die dit herkennen:
Ik voel jullie.
Och, wat voel ik jullie…

Liefs!

Mijn kind wil per sé zijn/haar zin.

Je kent het wel, je wil op tijd vertrekken, maar je kind strooit roet in het eten. Alles wat ‘moet’ gebeuren, kost tijd en moeite, omdat het exact moet gebeuren zoals hij of zij het wil. En alles wat daar van afwijkt, levert strijd en spanningen op.

Een valkuil is dat we op zo’n moment durven reageren vanuit “principes” als: “mijn kind moet leren dat het niet altijd zijn/haar zin kan krijgen”.

Echter, op zo’n moment, zijn de emoties zodanig hoog, dat dergelijke reacties niet helpend zijn en alleen maar meer olie op het vuur gooien.

Enkele tips:
👉Wees jezelf bewust van de gedachten die jij op dat moment hebt over je kind en het gedrag dat het stelt.

« Mijn kind heeft het moeilijk en wil zich eigenlijk niet zo gedragen maar het lukt hem op dit moment gewoon niet » straalt een gans andere energie uit dan « Mijn kind moet nu eens leren dat hij/zij niet altijd zijn/haar zin kan krijgen »

👉Probeer niet vanuit principe een grens trekken, niet noodzakelijk “jouw punt” te willen maken. Als je kind overspoeld wordt door emoties, heeft het geen zin een “leerschool” aan te bieden. Een vol emmertje, kan dit namelijk toch niet ontvangen. Belangrijker op dat moment, is erkenning en begrip. Dat zorgt ervoor dat de emotie zakt.

👉Zoek uit wanneer een grens stellen helpend is en wanneer niet. De energie van waaruit jij als ouder reageert, de situatie en het karakter van je kind, zijn allemaal factoren die hier een rol in spelen. Bijvoorbeeld: Als je een grens stelt vanuit “ik maak nu eens mijn punt hé” en die resulteert in een nog grotere meltdown, dan was erkenning en begrip misschien een betere stap.

👉Ook al doet je kind 10 dingen die lastig zijn, geef aandacht aan die 2 momenten die wel op een aangename manier verliepen.

💝Inspiratie voor deze post: aflevering 034 van de opvoedshow podcast @bastinalexander

Abel dabel

Abel.
“Abel dabel” zoals je jezelf de laatste tijd noemt…

Het is gebeurd.
Je bent vertrokken.

Mama voelde kriebels in haar buik.
Zo een beetje diezelfde kriebels als diegene die ik had voor een sollicitatie of een mondeling examen. Ik had eerder bedacht dat je papa jou moest brengen, omdat mijn potentiële traantjes jou misschien een onveilig gevoel zouden geven. Maar dat knaagde: was dit niet een moment dat ik zelf wou meemaken?

Ik stemde af met Dries en voor hem was het gelijk.
Dus lieten we jou zelf beslissen.
“Mama meegaan klasje”.

Tot 4 keer toe heb ik het gevraagd.
Misschien hoopte ik toch ergens nog op een ander antwoord 🤭.

Je bleef bij je eerste gedacht.

We herhaalden verschillende keren het scenario en gepakt en gezakt met fruit, je drinkfles, reservekledij, laarsjes, pantoffels en takken (om een veilig nest te bouwen, het jaarthema op school is “geluk”) vertrokken we met de fiets.

In de klas wist je jouw kapstok te vinden, die met de pet.

De vele kindjes maakten wat indruk op je.
Pokerface it was…

En toen zag je een puzzel met Jules.
Die Jules die we thuis ook hebben.

En een grote pluchen krokodil.
Mama stak haar vingers in zijn mond en deed “aaauw”.
Jij ontdooide en begon te lachen.
De toon was gezet.

Toen ik zei dat ik ging vertrekken, gooide je een zoentje, zwaaide je en ging je de andere kant op. Buiten zag ik dat je me toch terug aan het zoeken was. De juf kwam naar je toe en nam je vast.

Je bent veilig, Abel.
En straks kom ik terug.

Met een klein hartje, laat ik jouw wereld weer een beetje groter worden.
Ontdek. Experimenteer. Leer. Groei. Verbind. Val. Sta weer op.
Op jouw tempo. Op jouw manier.

“Een boom groeit niet, door aan zijn takken te trekken, maar door zijn wortels de juiste voeding te geven.”

Wat als jouw omgeving “nog niet mee is” met bewust ouderschap?

Een conflict ontstaat op strategie-niveau, zelden op behoefte niveau. Je kan het dus perfect oneens zijn met elkaar, zonder de verbinding te verbreken.

In plaats van te oordelen, in de tegenaanval te gaan of te argumenteren… (swipe voor voorbeelden hiervan): probeer eens empathisch te luisteren…
Want wat ik ervaar is dat ook in deze situaties: “Onbekend is onbemind” geldt.
Mensen zijn soms wat ongemakkelijk bij andere methodes, enerzijds omdat ze het niet kennen, anderzijds omdat ze dan misschien twijfelen aan hoe zij het gedaan hebben.

Enkele voorbeeldzinnen:
👉Als ik je hoor zeggen dat we onze kinderen rotverwend gaan maken, ben je dan bezorgd? Omdat je het belangrijk vindt dat ze opgroeien tot zelfstandige volwassenen die zelf dingen kunnen oplossen?

👉Als ik je hoor zeggen dat vallen niet erg is en zijn knie geen pijn doet, ben je dan wat ongemakkelijk bij het huilen? Omdat je het leuker vindt, om ons kindje blij te zien?

👉Ik hoor je zeggen dat we wat strenger moeten zijn. Ben je dan bezorgd, omdat je denkt dat onze kinderen niet gaan luisteren en wij het onszelf moeilijk maken als ouders zo?

👉Als ik je zie fronsen, omdat wij stukjes geven in plaats van papjes, ben je dan wat ongemakkelijk, omdat je deze methode niet zo goed kent? En misschien wat bezorgd over of ons kindje wel genoeg zal eten?

Misschien voel je ruimte om een gesprek aan te gaan, over die verschillen in strategieën.

De vraag stellen in plaats van het gewoon te doen, kan ook al veel verschil maken in het het aankomt:
👉Is het OK als ik je even vertel, waarom wij het zo doen?
👉Weet je, wij vinden het ook belangrijk dat onze kinderen zelfstandig worden en zelf dingen kunnen oplossen. Wil je horen waarom wij denken dat deze strategie daartoe bijdraagt?

💝Deze post naar aanleiding van de Q&A van mijn groeitraject gisteren. Daar gingen we heel concreet aan de slag met verschillende cases “uit het leven gegrepen” en hoe we verbindende communicatie konden toepassen.

Wil jij ook in verbinding leren relateren? Via de link in mijn bio, kan je een gratis groei-sessie aanvragen. Daarin luister ik naar jouw uitdagingen en verlangens en vertel ik welke mogelijkheden ik voor je zie!

Dit ben ik.

Dit ben ik.
Vrouw.
Gul. Lachend. Genietend van het leven.
In mijn kracht.
Ik ben een leeuwin die de wereld aan kan.

SIWPE
Dit ben ik ook.
Moeder.
Soms ploetermoeder in pyjama.
Soms voorbeeld-moeder en op en top vrouwelijk.
In beide gevallen:
Een leeuwin met haar kroost onder haar hoede.

SWIPE
Dit ben ik ook.
Vrouw van.
Man.
Samen zijn we een team.
Soms botst het ook.
Liefde ten huize Bruynooghe-Cools is een werkwoord.
Ook als we ze een momentje minder voelen, is ze er.
Want we vechten als leeuwen, telkens weer opnieuw, voor het bestaansrecht van.
Die liefde.

SWIPE
Dit ben ik ook.
Kwaad. Moedeloos.
Uit balans.
Overspoeld door.
Een leeuwin die in haar hol kruipt.
En even niet in staat is om te zorgen voor.

SWIPE
Dit ben ik ook.
Met tranen. Verdriet. Schuldgevoel.
Een gekwetst klein meisje.
Meer welpje dan leeuwin.

Als je van mij, vooral mooie plaatjes ziet verschijnen, weet dan, dat er hier ook lastige momenten zijn.
Alleen is een foto nemen op die momenten geen prioriteit.
En niet relevant, uit respect voor mezelf en de betrokkenen.

Ik deel die momenten wel, in mijn stories of een bericht. Want ik vind authenticiteit belangrijk. En elk lastig moment dat ik doormaak, daar groei ik uit. Die groei neem ik ook mee in mijn mentorschap voor jou als moeder.

Ups en downs.
Dat is het leven.
Dat is leven.

Voor jou.
Voor mij.
Voor iedereen.

Je bent niet alleen.

PS: wil je graag groeien naar moeitelozer leven en in het ouderschap staan, niet zonder lastige momenten, maar met voldoende draagkracht voor die lastige momenten? Via deze link kan je een gratis groei-sessie boeken.

Opladen – hoe doede da? – Deel 4

Opladen – hoe doede da

deel 4

Hoe komt het dat een moeder met 3 kinderen meer tijd heeft om op te laden dan een moeder met 1 kind?

Een van de redenen is ongetwijfeld, omdat ze bewuster omgaat met haar tijd.

Je hebt meer tijd voor jezelf dan je denkt,
als je stopt met jouw kostbare tijd spenderen aan futiliteiten
en andere prioriteiten stelt.

Dat tweede niet vanuit wat MOET.
Maar vanuit wat WIL ik?

bijvoorbeeld:
👉hoeveel tijd per dag spendeer je aan social media? 💁‍♀️ Mijn valkuil 🙄
👉aan huishouden?
👉als je ’s avonds voor tv hangt, laadt jou dat echt op? Of is het een gewoonte geworden en kan je evengoed iets anders doen?

Ik hoor je al komen: ja maar Hade, het huishouden moet toch ook gedaan worden? Tuurlijk dadde, maar het moet niet EERST gedaan worden. En als jij dat toch prioriteit geeft, wees jezelf dan bewust van de behoefte daar achter… .

Of: maar ’s avonds ben ik tot niets meer in staat dan in de zetel hangen. Lees dan eens mijn post over het verschil tussen moe zijn en vermoeid zijn.

Als (doelloos) scrollen jouw valkuil is, stop er dan mee van zodra je je er van bewust bent. Leg je gsm weg, in een lade of zo. En kies er voor om iets anders te doen. Ook al is het maar 5’, het zal je meer opleveren dan verder scrollen.

Wat ook kan helpen is een reminder in je gsm zetten en jezelf een aantal keren per dag de vraag stellen: is waar ik nu mee bezig ben, wat ik op dit moment WIL doen of wat ik MOET doen? Laad dit mij op of neemt het alleen maar energie? En vanuit deze reflectie je keuzes bijsturen.

“You often feel tired, not because you’ve done too much, but because you’ve done too little of what sparks a light in you.”

Balans na 41 weken

Balans na 41 weken

19u50 – Beide kids in bed. Pluim voor mezelf, ik stond er alleen voor. Ik kijk naar de keuken en doe mijn ogen toe. Die kaboutertjes, ik wou dat ze bestonden…

We sjakkerden even op het feit dat Astor (nog) niet doorslaapt. Tot ik besefte: een probleem is pas een probleem, omdat wij er een probleem van maken. Dat Astor niet doorslaapt is dus in feite enkel maar een probleem, omdat wij dat als probleem ervaarden.

Sinds ik dat shifte in mijn hoofd, voelt het veel lichter aan, ook al zijn de feiten niet veranderd.

1 september nadert: Abel start op school.
IK heb het moeilijk met nieuwe mensen, nieuwe omgevingen. Note to self: IK heb het daar moeilijk mee. Ik probeer me er dus van bewust te zijn dat ik MIJN uitdagingen, niet op HEM projecteer.

Ik zit in een luxe positie dat ik hem kan halen ’s middags, zodat hij kan dutten. We gaan afwisselen tussen volle en halve dagen, zien hoe het loopt en bijsturen waar nodig.
Het slapengaan gaat minder vlot dan anders bij Abel.
🤷🏼 Hij rijdt met ons rond.
🙍🏼‍♀️Dat kan wel zijn, maar dat zou hij niet doen, moest er niet onderliggend iets spelen.

Het is dus balans zoeken tussen liefdevol nabij zijn en liefdevol grenzen stellen. Want dat rondrijden kan lang duren… .

Vorige nacht eindigde Dries met Abel in bed. ‘s Morgens groot drama (bij Abel weliswaar 😉).

Even trapten we in de valkuil van: “Maar het is tijd om op te staan, papa moet gaan werken, enz.”

Het keerde na volgend gesprek:
🙍🏼‍♀️Je vond het fijn hé samen met papa in bed, zo lekker dicht bij hem.
👶🏼Jaaa
🙍🏼‍♀️En je had graag nog langer bij papa willen liggen hé.
👶🏼Jaaa
🙍🏼‍♀️Nu ben je misschien verdrietig omdat dat niet meer mogelijk is, dat papa zich moet klaarmaken, klopt dat?
👶🏼Jaaa

STILTE

👶🏼Abel ook klaarmaken.

Hij was erkend, voelde zich gehoord en kon zo verder met zijn dag.

Zo dankbaar voor deze taal, de verbindende communicatie… .

Zo dankbaar voor deze manier van in het leven staan, om elkaar te kunnen zien voorbij woorden en gedrag, op behoefte niveau.

Ik gun het jou ook.

OPLADEN – hoe doede da? – Deel 3

OPLADEN – hoe doede da?

Deel 3

Ik had het eerder over strategieën en behoeften. Het ding met moeder zijn, en ook nog andere ambities en rollen hebben, is dat de strategie die vroeger mogelijk was, nu misschien (al dan niet tijdelijk) niet meer mogelijk is.

Misschien ging je twee keer per week naar de fitness.
Of had je elke maandagavond naailes.
Misschien kon je in het weekend een ganse dag “lummelen”
Of was de derde vrijdag van de maand resto-dag.

Wat jij eerder noteerde, dat zijn waarschijnlijk “lievelingsstrategieën” of “gewoonte-strategieën”.

Een “lievelingsstrategie” is jouw voorkeursmanier om een bepaalde behoefte te vervullen.
Met een “gewoonte-strategie” bedoel ik: dit is hoe ik het altijd al deed en dat ken ik en dat is gemakkelijk (en veilig).

Wat is het belangrijkste: dàt er een behoefte vervuld wordt? Of hoe ze vervuld wordt?

Met die HOE kan je dus spelen.
Neem er je lijst met strategieën en behoeftes bij (check vorige posts rond dit topic) en bedenk voor elke behoefte minstens 3 andere mogelijkheden om ze te vervullen. Wees hier in creatief, think out of the box.

In plaats van: jammer, mijn lievelingsstrategie is niet mogelijk, dan schuif ik mijn behoeftes maar even aan de kant, stretch je dus jouw strategieën en creëer je nieuwe mogelijkheden.

Ook jouw “ideale timing” kan je stretchen: je hebt misschien geen vol uur, maar in een kwartier kan jouw energievatje ook vullen (als je dat kwartier nuttig gebruikt tenminste, daarvoor waren vorige posts handig). Micro me-time for the rescue!

Mijn punt is ondertussen duidelijk: in plaats van te focussen op wat allemaal (tijdelijk) niet meer mogelijk is, zie de mogelijkheden die er wél nog zijn.

Deel gerust in de comments jouw nieuwe strategieën.

OPLADEN – hoe doede da? – Deel 2

OPLADEN – hoe doede da?

Deel 2

Als je mijn laatste post las, heb je nu misschien iets helderder WAT jou oplaadt. En wat er dus voor kan zorgen dat je minder vermoeid bent.

Mogelijks heb je zaken als lezen, tuinieren, wandelen, schrijven, shoppen, sporten, afspreken met vriendinnen, alleen zijn, een bad nemen, massage, wellness, naar de pluktuin, naaien, bakken, schilderen, puzzelen, mediteren, yoga, creatief bezig zijn, … opgeschreven.

Wel, dat zijn allemaal strategieën.

Je laadt niet noodzakelijk op van strategieën, je laadt op omdat die strategieën bepaalde behoeftes vervullen.

Een voorbeeld uit een van mijn laatste oplaad-dagen (swipe voor beeldmateriaal)
👉Tuinieren vervult mijn behoefte aan contact met de natuur, creativiteit en stilte.
👉Nieuwe hangplanten ophangen in mijn huis en nieuwe decoratie een plaatsje geven, vervult mijn behoefte aan schoonheid, harmonie, nauwkeurigheid, … .
👉Een online workshop volgen, vervult mijn behoefte aan dingen bijleren, groei, leiderschap, …
👉Mijn eigen plek in huis vorm geven, vervult mijn behoefte aan mezelf kunnen zijn, privacy, ontspanning.
👉Leren hoe ik de fietskar aan/loskoppel, vervult mijn behoefte aan daadkracht, autonomie en onafhankelijkheid.

Dus… opnieuw een uitnodiging
👉om deze keer stil te staan bij welke behoeften die strategieën die je eerder noteerde, vervullen.
👉om dankbaar te zijn voor de behoeften die momenteel vervuld zijn
👉en te reflecteren over welke behoeften er momenteel te weinig vervuld zijn in je leven.

Stay tuned voor het vervolg 🙂

Opladen, hoe doede da? – Deel 1

— Opladen, hoe doede da? —

Deel 1

Ben jij moe, omdat je te kampen hebt met onderbroken nachten?

Wat ik ondertussen al ervaarde: ’t is niet omdat je moe bent, dat je jou vermoeid hoeft te voelen. En hoe minder vermoeid je jou voelt, hoe makkelijker dat moe zijn te dragen valt.

Ik slaap ondertussen 9 maanden niet door en ben een maand of 4 geleden gestopt met bijslapen overdag. En toch voel ik me de meeste dagen niet vermoeid.

Hoe dat komt?
👉Ik heb voor mezelf helder wat mij energie geeft (en wat niet).

👉Ik voel mijn behoeften en kan verschillende strategieën inzetten om die te vervullen.

👉Ik durf (hulp) te vragen en te ontvangen.

👉Ik spendeer bewust zo weinig mogelijk tijd aan dingen en mensen die mij energie kosten.

👉Ik kies heel bewust waar ik mijn (vrije) tijd wél aan spendeer, namelijk aan dingen die mij opladen.

En – nu komt het – dat doe ik niet op het moment dat mijn emmertje dreigt over te lopen (“ha, want nu is het tijd voor zelfzorg”), maar elke dag.

Ja, je leest het goed ELKE dag.

Hierbij een uitnodiging om er pen en papier bij te nemen en op te schrijven wat jou oplaadt. Laat het HOE en WANNEER DAN even los, brainstorm gewoon.

Zodanig dat, als er dan eens tijd is (gepland of niet gepland), je die effectief kan invullen met iets wat je energie geeft.

Want als je op het moment zelf nog moet bedenken wat je überhaupt zou kunnen doen, is je tijd om voor je iets ondernomen hebt.

🤨Laten we elkaar inspireren: deel gerust in de reacties.

💝In mijn groeitraject gaan we heel concreet aan de slag met behoeften, strategieën, een dagelijkse routine om je energie hoog te houden, … Benieuwd wat dit voor jou zou kunnen betekenen? Via deze link  kan je een gratis groei sessie boeken.