Altijd maar geven aan een ander, doe je eigenlijk voor jezelf.

 

Pleasen doe je niet voor de ander.
Maar doe je voor jezelf.

Het levert JOU iets op.
Wat dan, dat is voor iedereen verschillend.

Vaak komt het neer op gezien worden, geliefd worden, …
Of je koppelt jouw identiteit aan hoe dienstbaar je bent voor anderen.
En als je minder dienstbaar bent, wie ben jij dan nog?
Wat ben jij dan nog waard?

Dat soort van geven, is dus niet onvoorwaardelijk.
Je krijgt misschien niet letterlijk iets terug.
Maar het levert je wel wat op.

De oorsprong zit waarschijnlijk ergens in je kindertijd.
Alleen: je bent nu geen klein meisje meer.

Daar waar jij als kind wél afhankelijk was van anderen om geliefd of gezien te worden, om zelfs letterlijk te over-leven,
daar ben jij als volwassene niet meer afhankelijk van.

Je kan er NU voor kiezen, om niet meer te pleasen.
Door in je volwassen ik te gaan staan en tegelijk dat gekwetste kind in jezelf te erkennen.

Door andere dingen te gaan doen.
Nieuwe vaardigheden te gaan toepassen.

Met vallen en opstaan.
Want patronen, die doorbreek je niet in 1-2-3.
Je zal op weerstand botsen.
En misschien ook dan weer op een ander patroon:
geef je op, als het lastig is?
of zet je door?

Ik was ooit een opgever.
Nog steeds, op sommige vlakken.
Maar dat doorzetten, leerde ik dankzij coaches en mentoren aan mijn zij.
Die motiveerden me. Ondersteunden me.
Waren ook mild naar me, elke keer als ik viel.
Maar zorgden er tegelijk voor, dat ik niet bleef liggen.

Zo iemand kan ik voor jou ook zijn.

Via de link in mijn bio, kan je een gratis groei-sessie boeken.

Voel maar, als NU jouw moment is.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.