Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Je kind als spiegel, daar al over gehoord?

Ik geloof dat kinderen een boodschap hebben voor ons als ouder.

Ze spiegelen ons via hun gedrag, emoties of diagnoses/ziektebeelden een stuk dat wij dienen aan te pakken om ons gelukkigste leven te leiden. Want ze hebben voor ons dezelfde wens als wij voor hen: gelukkig zijn. En ze voelen feilloos aan, wat ons daarvan weerhoudt.

Ik voel meer en meer de nood om dit onder de aandacht te brengen. Het raakt me als mensen zich vastpinnen op gedrag of diagnoses. Het neemt zoveel potentieel weg, voor zowel je kind als jezelf… .

Je kan leren omgaan met gedrag en diagnoses, je kan zorgvuldig het wolwas-programma van het etiketje volgen. Allemaal waardevol.

Maar wat als je met een handwas bij jezelf, resultaten kan boeken die zowel voor jezelf als je kind meer impact hebben en tot een gelukkiger leven leiden?

Ik begrijp het wel hè: die handwas, dat is nóg lastiger. Dat vraagt moed. Is confronterend ook. Je kan er misschien met je hoofd niet bij, wat je kind je überhaupt zou willen geven als boodschap. Dat is normaal, we hebben allemaal onze blinde vlekken… .

Misschien verklaar je me nu wakko. Of ben je wat verward. Misschien vind je me niet meer leuk, omdat ik een gevoelig punt raak.

Ik voel dat het klopt.
En ik moet dit delen.

Ik hoop dat ik mensen hun blik wat kan verruimen en ze deze piste ook een kans geven… Check het profiel van @janita_venema voor concrete voorbeelden.

Stel dat, als jij iets zou veranderen in jouw « zijn », dat lastig gedrag zou verdwijnen… Of de diagnose een stuk minder heftig zou worden? Of het etiketje zelfs niet meer nodig is… ?

Ik deel binnenkort een spiegel-voorbeeld van mezelf. Stay tuned.

Ondertussen vragen: stuur me gerust een berichtje.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *