Ontladen en een gemene mama zijn… Of toch niet?

Ontladen.

de lading wegnemen…

Ik heb deze avond iets ‘gemeen’ gedaan ;-). Of net niet, ’t is hoe je het bekijkt. Toen ik Abel zijn pyjama wou gaan aandoen, wou hij zijn knuffel uit zijn bedje halen. Ik hield hem tegen. En dat vond hij niet fijn, hij begon te huilen. Was dat gemeen van mij? Sommigen denken misschien van wel. Maar ik leg uit waarom in mijn ogen niet:

Ik heb de laatste dagen, sinds zijn accident met zijn duim, ondervonden dat hij wel heel hard aan die knuffel hangt. Hij grijpt er veel vaker dan normaal naar. Het wenen stopt sneller als zijn knuffel bij hem is. Het was een controlepatroon aan het worden, zoals Aletha Solter het zou noemen.

Door hem zijn knuffel niet te geven, heb ik hem de kans en ruimte gegeven om zijn spanningen niet in te slikken, maar te uiten. Er volgde een lange en intense huilbui, een ontlaad-bui. Ik had hem in mijn armen en hij huilde in volle overgave. Ik praatte tegen hem: dat zijn traantjes welkom waren, dat ik hem zag in al zijn verdrietjes en spanningen, dat het er allemaal uit mocht, … .

Na een hele poos, ging het over in lachen met een mini-vorm van machtsomkeerspel (Abel nam mijn bril van mijn neus en ik deed alsof ik daar heel hard van schrok of hij kwam aan mijn neus en ik deed alsof ik ze kwijt was).

En zo wisselden we nog een tijdje af tussen tranen met tuiten en hilariteit alom. Echt wonderbaarlijk, hoe snel kinderen kunnen switchen in emoties.

Dubbel goal ;-), want het mooie is: zowel huilen als lachen helpen om emoties te reguleren en om spanningen te ontladen.

Huilen is een natuurlijk herstelproces dat via tranen afvalstoffen afvoert (net zoals gaan plassen!) en op die manier mensen van álle leeftijden helpt de gevolgen van stress te verwerken. Dus ook volwassenen… . Food for thought…

Terug naar deze avond: Wat normaal 10 minuten duurt (zijn pyjama aandoen), daar spendeerde ik vanavond dus veel langer aan.

Maar ik ben zo dankbaar, omdat ik weet dat zijn lijfje ont-spannen in bedje ligt nu. En zijn knuffel, die nam hij met een glimlach vast toen hij zijn bedje zag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *